นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง จองจำหัวใจมาเฟีย    by Monolokiiz
ชื่อตอน จองจำหัวใจมาเฟีย :: บทที่ 5 :: อิสระ


ตกดึกฟรานเชสโกรู้สึกนอนไม่หลับกระสับระส่ายรู้สึกเหมือนต้องการอะไรบางอย่าง หากมีทาสเป็นผู้หญิงสวยๆตัวเล็กๆน่ารักน่าฟัดซักคนที่สามารถรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของเขาได้ตลอดเวลาคงจะดีไม่น้อยแต่เมื่อนึกถึงทาสเขาก็ภาพของปนัดดาที่นอนรออยู่ในห้องใต้ดินก็ฉายขึ้นมาในความคิดพอนึกได้แล้ว ฟรานเชสโกไม่รอช้า รีบคว้ากุญแจสำหรับเปิดห้องของปนัดดาที่อยู่บนหัวเตียงเดินลงไปชั้นล่างก่อนจะวิ่งไปทางห้องใต้ดินทันที ไม่นานนักก็ถึงห้องใต้ดินซึ่งแม่ทาสสวาทตัวน้อยน่าขย้ำพักอยู่เขาเห็นปนัดดานอนตะแคงหันหน้ามาทางประตู ดวงตากลมโตของเธอหลับพริ้มร่างบางตะแคงขดตัวเหมือนลูกแมวตัวน้อย อยู่บนที่นอนอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ฟรานเชสโกปิดประตูลงและขึ้นไปคร่อมก่อนจะจูบไปตามซอกคอของเธอ

ใครน่ะ” ”ปนัดดาตกใจพยายามผลักฟรานเชสโกออกจากตัว แต่เขาก็ไม่ขยับเขยื้อนออกจากร่างเธอเลยแม้แต่น้อย มีแต่จะแนบเข้ามาชิดใกล้มากเรื่อยๆจนตัวของเขาและเธอแนบสนิทกัน เขาแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของปนัดดาออกก่อนจะถอดมันและโยนทิ้งไปไกลๆ

ปล่อยฉันนะ..ปล่อยฉัน”” ฟรานเชสโกลูบไล้ไปตามส่วนต่างๆของร่างกายเธออย่างหลงใหล

หุบปาก..” ”เมื่อฟรานเชสโกเปิดปากพูดปนัดดาก็รู้ได้เลยทันทีว่าเป็นเขา เธอพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะตอนนี้เธอเปลือยเปล่าไม่เหลือเสื้อผ้าติดตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียวฟรานเชสโกสลัดเสื้อผ้าตนเองออกจากตัวด้วยความรำคาญ  

ยะ..ย่ะ...อย่าทำฉันเลย”” ปนัดดาขอร้องอ้อนวอนอย่างน่าเห็นใจ

ฉันอยากกินเธอจนนอนไม่หลับจะให้มาหยุดง่ายๆเรอะ ไม่มีทางซะหรอก”” ฟรานเชสโกรวบแขนเธอด้วยมือเพียงข้างเดียว แค่นี้เธอก็ขยับไปไหนไม่รอดแล้ว

ขอร้องล่ะค่ะ อย่าทำอะไรฉันเลย” ”ปนัดดาอ้อนวอนทั้งน้ำตา หวังไว้ว่าเขาจะสงสารและเห็นใจเธอบ้าง แต่มันไม่ได้เป็นไปอย่างที่เธอคิดเอาไว้เลย เขาเหยียดยิ้มมองเธออย่างรังเกียจเดียดฉานราวกับเธอเป็นตัวเชื้อโรค

บีบน้ำตาร้องไห้แทบตายฉันก็ไม่คิดสงสารผู้หญิงร้ายกาจอย่างเธอหรอก””ฟรานเชสโกไม่โอ้โลมให้เสียเวลา เธอไม่มีค่าให้เขาทะนุถนอม เธอเป็นเพียงนักโทษที่มีความผิดร้ายแรงที่ต้องรอรับโทษจากเขาเท่านั้น ปนัดดาร้องไห้จนหมดแรงแต่ก็ไม่สามารถฝืนกำลังต่อกรกับเขาได้ ฟรานเชสโกที่กำลังเสพสุขอยู่บนร่างสวยของเธอก็ครางออกมาอย่างพอใจกับความสุขบนความทุกข์ของเธอที่เขาเพิ่งได้รับ

ปนัดดาเห็นภาพนั้นไม่ชัดเจนมากนักเมื่อม่านน้ำตามันมาบังเธอมันก็แค่อาชญากรออนไลน์ที่ไร้พิษสงค์เมื่อไร้อาวุธอย่างคอมพิวเตอร์เธอมันก็เก่งแต่ในโลกไร้พรมแดน ในโลกแห่งความเป็นจริงเธอมันก็แค่กระต่ายตัวเล็กๆที่อยู่ในอุ้งเท้าสิงโตอิตาลี่อย่างเขาก็เท่านั้น...

 เป็นเด็กดีแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อยพรุ่งนี้ฉันจะมาเล่นด้วย” ”หลังจากที่เล่นสนุกกับเธอจนพอใจแล้ว ฟรานเชสโกก็ลูบหัวปนัดดาทำราวกับว่าเธอเป็นสัตว์เลี้ยงที่เขาเลี้ยงไว้ดูเล่นเท่านั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไปเขาก็ไม่ลืมที่จะหอมแก้มอีกซักฟอดสองฟอดให้ชื่นใจก่อนไปแล้วก็ทิ้งให้ปนัดดานอนร้องไห้อยู่เพียงคนเดียว

 

ทางด้านของโจเซฟบีชองส์มาเฟียใหญ่แห่งกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส คู่แข่งบริษัทขนส่งข้ามประเทศกับฟรานเชสโกเขาที่เพิ่งรู้ข่าวจากโจอี้ เนสัน แฮ็กเกอร์ชาวอเมริกันที่บอกว่าเขาถูกแฮ็กเกอร์สาวหลอกเข้าให้แล้วเธอไม่ได้เป็นชายชาวอังกฤษอย่างที่เขาคิดแต่เธอเป็นเพียงผู้หญิงไทยตัวเล็กๆเท่านั้น

ฉันเสียโง่ให้ยัยนั่นตั้ง 2 ปีเหรอเนี่ย” ”โจเซฟสบถออกมาอย่างหัวเสีย

เธอเก่งนะครับหลอกให้เราเข้าใจว่าหล่อนเป็นชายชาวอังกฤษ ชื่อโรมีล หลอกซะเราไม่รู้เลยว่าหล่อนเป็นลูกสาวของดร.ปุณนัดดาและดร.นิโคลัส เปเรซเซ่” ”การ์ดคนสนิทของโจเซฟพูด

คิดแล้วก็อยากฆ่ายัยนั่นนัก””

ส่งคนไปตามหามั๊ยล่ะครับ” ”การ์ดคนสนิทเอ่ยถาม

เป็นความคิดที่ดี”

 

”เมื่อโจเซฟรู้อย่างนั้นก็ส่งลูกน้องที่ประจำอยู่ที่เมืองไทยไปค้นดูที่ห้องพักของปนัดดาย่านบางบัวทองแต่ก็ไม่พบอะไรนอกจากแมวอ้วนสีส้มที่นั่งกินอาหารแมวที่หกออกมาจากอาหารแมวถุงใหญ่ลูกน้องของเขารู้สึกสงสารแมวอ้วนตัวนี้เหลือเกินนึกอยากจะอุ้มกลับบ้านไปเลี้ยง แต่ก็กลัวว่าเจ้าของแมวจะไม่รู้จึงเดินไปที่กระดานไวท์บอร์ดที่แขวนไว้มุมหนึ่งของห้องแล้วใช้ปากกาเขียนข้อความไว้ว่า “มาแล้วไม่เจอเจ้าของงั้นขอแมวกลับบ้านเลยละกันนะ”ก่อนจะอุ้มเจ้าแมวเหมียวปอมมี่สีส้มแสนรักของปนัดดาไป

เจ้านายครับเราไม่พบใครเลยครับนอกจาแมวอ้วนสีส้มตัวหนึ่ง””

(แล้วได้เรื่องอะไรบ้างล่ะ)

ผมค้นคอมพิวเตอร์ก็ได้เห็นรูปถ่ายที่อยู่ในคอมพิวเตอร์ของเธอครับ””

(ดี...ไปตามหาให้เจอ)

ครับ”

 

เช้าวันต่อมา วันนี้ก็วันที่ 28 แล้วเหลือเวลาอีกเพียงแค่ 3 วันเท่านั้นก็จะถึงวันปีใหม่แต่งานของเขายังไม่ไปถึงไหน เพราะช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลลูกค้าและนักท่องเที่ยวย่อมเยอะเป็นธรรมดา ฟรานเชสโกเดินลงมาที่ห้องใต้ดินด้วยความรู้สึกไม่สบายใจนักในมือมีถาดอาหารใส่ขนมปังสองก้อนและนมอีก 1 กล่องเขาจำใจเอามื้อเช้ามาให้เธอด้วยตนเองเพราะมีลางสังหรณ์ว่ากำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับสัตว์เลี้ยงแสนน่ารักอย่างปนัดดาเขาเปิดประตูห้องของปนัดดา ก็พบว่าเธอนอนหลับหันหลังนอนตะแคงไปอีกฝั่ง ฟรานเชสโกวางถาดลงกับพื้นและเดินเข้าไปดูใกล้ๆเพื่อความมั่นใจว่าเธอยังสบายดีอยู่แต่เมื่อเขาเอามือแตะเนื้อตัวของเธอก็ถึงกับสะดุ้งราวกับโดนน้ำร้อนลวกเนื่องจากตัวของเธอร้อนจัดเพราะมีไข้สูงเขาพลิกตัวเธอให้หันมาหาเขาก็เห็นเลือดกำเดาที่ไหลออกมามากมายไม่ขาดสายเลอะเทอะไปทั่วใบหน้าของเธอเต็มไปหมดจนน่าตกใจ

อือ....” ”ปนัดดาครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอหายใจโรยริน มือเล็กๆก็ปาดเลือดกำเดาที่ไหลออกมาจนทำให้ใบหน้าเธอยิ่งเลอะเข้าไปอีก ใบหน้าที่เคยแดงอมชมเต็มไปด้วยสีเลือดที่เขาเคยเห็นเพราะความเขินอายของเธอตอนนี้เริ่มซีดลงอย่างได้ชัด ตัวเธอเริ่มเย็นลงจนเขาร้อนใจเขายอมให้ตัวเธอร้อนเพราะพิษไข้ดีกว่าให้ตัวเธอเย็นลงอย่างน่าใจหายเช่นนี้ ฟรานเชสโกรีบถอดเสื้อโค้ตของตนเองออกเพื่อเอามาคลุมร่างของคนตัวเล็กที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวบางและกางเกงขาสั้นเท่านั้น

ยัยบ้า มาป่วยอะไรตอนนี้อย่าพึ่งหลับนะ” ”เขาอุ้มเธอออกมาจากห้องใต้ดิน

ฮืม...””เธอครางออกมาอย่างแผ่วเบาแทนคำตอบ

รีบไปเอารถออกเร็ว”” ฟรานเชสโกตะโกนบอกลูกน้องที่เฝ้ายามอยู่หน้าประตู พวกเขารีบไปเตรียมรถให้เจ้านายทันที ปนัดดาทำท่าเหมือนจะขาดใจตาเธอปรือลงเล็กน้อยเหมือนจะหลับก็ยิ่งทำให้เขาร้อนใจมากขึ้นกว่าเดิมและหัวใจของเขาก็แทบจะหล่นลงกับพื้นเมื่ออยู่ๆเธอก็วูบและหมดสติลง

ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดถ้ายัยนี่ตายก่อนถึงโรงพยาบาล ฉันจะฆ่าพวกแก””ฟรานเชสโกรีบพาเธอขึ้นรถ ถึงแม้ว่าเธอจะหมดสติไปแล้วแต่เธอก็ยังคงหายใจอยู่ชีพจรเธอเต้นเบาลงเรื่อยๆจนแทบจะจับจุดไม่ได้

ไม่นานนักก็ถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งหมอและพยาบาลรีบกุรีกุจอเข้ามารับตัวปนัดดาเมื่อเห็นท่าทางเธอไม่ค่อยดีนักเลือดที่ไหลออกมาจากจมูก และปากเครื่องยืนยันว่าเธอกำลังป่วยหนักถ้าเกิดว่าชักช้าคาไข้คนนี้คงได้ตายอย่างทรมานเป็นแน่

รีบๆหน่อยเร็ว”” พยาบาลคนหนึ่งใช้เครื่องช่วยหายใจกับปนัดดาและทีมแพทย์ก็รีบพาเธอเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันทีอย่างไม่รอช้า ฟรานเชสโกนั่งไขว่ห้างกอดอกรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินราวๆสองชั่วโมง ใบหน้าเคร่งเครียดทำให้บอดี้การ์ดที่ติดตามมาไม่กล้าที่จะเอ่ยถามเจ้านายในตอนนี้

หมอครับเธอเป็นยังไงบ้าง”” ฟรานเชสโกเดินเข้าไปถามแพทย์หญิงรูปร่างอ้วนพีทันทีเมื่อหล่อนเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน

เป็นญาติคนไข้ใช่มั๊ยคะหรือแค่มาส่งเฉยๆ”

เป็นสามีครับ” ”เขาเติมวงเล็บต่อท้ายไว้ด้วยว่าแค่พฤตินัย

คุณคงหมายถึงมารีน่าที่เป็นนางแบบใช่มั๊ยคะเธอปลอดภัยแล้วค่ะ..”” แพทย์หญิงตอบ

ไม่ใช่ครับผมหมายถึงผู้หญิงเอเชียผมสีน้ำตาลดัดลอน ตัวเล็กๆหน่อยน่ะครับ”” แพทย์หญิงมองชายหนุ่มอย่างอึ้งๆ ไม่คิดไม่ฝันว่าเขาจะมีรสนิยมชอบสาวเอเชียตัวเล็กๆแบบหญิงสาวคนนั้น

อ๋อ...ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วล่ะค่ะ””

แล้วเธอเป็นอะไรเหรอครับหมอเพราะอะไรที่ทำให้เธอเป็นแบบนั้น แล้วอีกกี่วันเธอจะหาย””ฟรานเชสโกรัวคำถามยาวเป็นชุดจนแพทย์หญิงต้องอึ้งอีกครั้ง

หมอขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ” ”แพทย์หญิงเอ่ยถาม

ครับ”

เธอถูกรุมโทรมมาเหรอคะเพราะเราพบจุดฟกช้ำตามร่างกาย และอวัยวะเพศของเธอยังมีรอยฉีกขาดอีกด้วย””

เอ่อ...”ไม่ใช่ครับเธอไม่ได้ถูกรุมโทรม ไม่ได้โดนคนร้ายข่มขืนด้วย” ฟรานเชสโกอ้ำอึ้งไม่ตอบอะไรมากกว่านั้น ในขณะที่แพทย์หญิงหลับตาลงอย่างเข้าใจ

เธอมีอาการแพ้อากาศ อ่อนเพลียขาดน้ำ ขาดสารอาหาร และตอนนี้เธออ่อนแอมากค่ะ ทั้งร่างกายและจิตใจหมออยากให้คุณดูแลเธอให้ดีกว่านี้และคงต้องให้เธอนอนดูอาการอยู่ที่โรงพยบาลอีกสามสี่คืน” ”แพทย์หญิงร่ายยาวเป็นหางว่าว และส่งสายตาตำหนิฟรานเชสโก เพราะดูแลภรรยาไม่ดี เมื่อแพทย์หญิงพูดจบก็เดินจากไป

เขารู้ดีว่าหล่อนต้องการจะสื่อถึงอะไรเมื่อคืนเขาคงรุนแรงกับเธอเกินไปจริงๆส่วนเรื่องแพ้อากาศคงต้องให้คนไปตรวจสอบเครื่องปรับอากาศในห้องใต้ดินว่ามีปัญหาตรงไหนรึเปล่า

คุณเป็นญาติคนไข้ของผู้หญิงเอเชียตัวเล็กๆรึเปล่าคะ”” พยาบาลสาวที่เพิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉิน เดินถือแฟ้มเข้ามาถาม

ครับ...”

ไม่ทราบว่าเป็นญาติฝ่ายไหนคะ”” พยาบาลสาวจดบันทึกด้วยลายมือขยุกขยิกยากที่จะอ่านออก

สามีครับ” ”ชายหนุ่มตอบแก้ขัดไปก่อน ถ้าบอกว่าเขาเป็นเจ้าชีวิตหล่อน คงจะไม่ดี

สามี...???พยาบาลสาวไม่คิดไม่ฝันว่าชายร่างใหญ่แต่งตัวดีมีภูมิฐานอย่างฟรานเชสโกจะนิยมชมชอบสาวเอเชียหน้าหวานตัวเล็กๆแบบปนัดดา

ทางเราจะย้ายคนไข้ไปที่ห้องพักฟื้นชั้นที่12นะคะ”

ย้ายไปห้องที่ดีที่สุดของโรงพยาบาลนี้...””ฟรานเชสโกแย้ง

อ่อค่ะๆ...””พยาบาลสาวรีบตอบรับก่อนจะวอเรียกบุรุษพยาบาลที่กำลังเข็นเตียงปนัดดาขึ้นไปยังห้องพักฝื้น

โรเบิร์ต...ช่วยย้ายคนไข้ไปที่ห้องที่ดีที่สุดชั้นที่18 ที”

 

ไม่นานนักปนัดดาก็ถูกย้ายให้มาพักในห้องพิเศษที่ดีที่สุดของโรงพยาบาลฟรานเชสโกมองดูปนัดดาที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยความรู้สึกผิดเขาลงโทษเธอแรงไปรึเปล่าเขานั่งลงกับเก้าขี้ข้างเตียงก่อนจะสั่งการลูกน้องอีกสองคนที่ยังอยู่ในห้องนี้

ไปเอางานทั้งหมดของฉันมาไว้ที่นี่ฉันจะเฝ้ายัยนี่เอง” ”หลังจากที่ได้รับคำสั่งจากเจ้านายพวกเขาก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ ส่วนหนึ่งยังอยู่เพื่ออารักษ์ขาเจ้านายและหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วย

โอ๊ย....””ปนัดดาลุกขึ้นนั่งก่อนจะเอามือข้างขวายกกุมหน้าผากเอาไว้เพราะอาการเวียนหัวกำลังเข้าเล่นงานเธ

นอนลงไป...พักผ่อนเยอะๆจะได้หายไวๆมะรืนนี้ฉันจะพาเธอไปมาดริด” ”ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากนิตยสารสุขภาพที่ทางโรงพยาบาลวางเอาไว้บนโต๊ะ ปนัดดาสังเกตเห็นสายน้ำเกลือที่เจาะเข้าไปที่เส้นเลือดใหญ่บริเวณที่ใกล้ๆข้อพับแขนซ้าย แล้วยังมีรอยถูกเข็มแทงบริเวณด้านหลังฝ่ามือและข้อมือของเธอเธอคิดว่าหมอคงลองเจาะดูแล้วเลือดไม่ไหลออกมาจึงลองเจาะหลายๆที่จนมาเจอที่หนึ่งก็คือบริเวณใกล้ข้อพับแขนมันไม่เห็นเหมือนในละครที่เธอเคยดูผ่านตามาบ้างเลย ตั้งแต่การเจาะน้ำเกลือและสิ่งที่เธอคิดว่าแย่ที่สุดในตอนนี้ก็คือการสวมชุดคนไข้หลวมๆแถมยังรู้สึกโล่งๆเพราะเธอไม่ได้สวมบราเซียและกางเกงชั้นใน แค่คิดก็อายแล้วเธอยกมือซ้ายขึ้นเสยผมที่ลงมาปรกหน้าโดยไม่ทันสังเกตว่าเลือดของเธอกำลังไหลออกมาจากตรงที่เจาะสายน้ำเกลือและย้อนกลับขึ้นไปในขวดที่แขวนอยู่ที่เสาเลือดของเธอไหลขึ้นตามสายยางพร้อมกับน้ำเกลือ

เอาแขนลง” ”เขาสั่งด้วยน้ำเสียงดุดันและมองปนัดดาตาขวาง

เอ่อ...” ”เธอเอาแขนลงก่อนที่จะใช้มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบแก้วใส่น้ำ แต่เอื้อมเท่าไหร่ก็ไม่ถึง เขาจึงหยิบแก้วน้ำนั้นแล้วส่งให้เธอได้ดื่ม

ขอบคุณค่ะ””ปนัดดากล่าวขอบคุณก่อนจะดื่มน้ำในแก้วเพียงน้อยนิดแต่เมื่อเบิกตามองคนตัวโตที่กำลังจ้องหน้าเธออยู่ก็รีบดื่มน้ำในแก้วจนหมดก่อนจะส่งแก้วคืนให้คนตัวโตอย่างกล้าๆกลัวๆราวกับว่าเธอเห็นเขาเป็นเสือเป็นสิงโตดุร้ายที่ตั้งท่าจะขย้ำเธอ

 ฉันนึกว่าเธอจะเป็นใบ้ไปแล้วซะอีก”” เขาพูดประชดก่อนจะนั่งลงบนโซฟาและอ่านนิตยสารตามเดิม

 เออะ...เอ่อ”” ปนัดดาไม่กล้าที่จะเอ่ยเพราะกลัว ตอนนี้เธอกลัวเขาจับใจ การกระทำที่ดุร้ายป่าเถื่อนที่เขาทำไว้กับหัวใจและร่างกายของเธอนั้นมันบาดลึกเกินเยียวยา ทำให้เธอจำฝังใจ จนยากที่จะลืมภายในเร็ววัน

จะเอาอะไร”

ขอหนังสือให้ฉันเล่มหนึ่งได้มั๊ยคะ””ชายหนุ่มส่งนิตยสารเล่มหนึ่งให้ปนัดดา เธอนั่งอ่านไปได้ซักพักก็ต้องเอนตัวล้มลงนอนเพราะทนความง่วงไม่ไหว เขามองเธอด้วยสายตาเอนดูก่อนที่จะชักผ้าห่มขึ้นห่มให้เธอจนถึงคอ

พลางคิดว่าถ้าหากพ่อของเธอหันมาพึ่งพาอำนาจของเขาในการต่อกรกับมาเฟียที่กำลังไล่ล่าเธอแทนที่เธอจะหลบหนีในครั้งนั้นการพบกันครั้งแรกระหว่างเธอและเขาอาจจะสวยงามมากกว่านี้ ถ้าเป็นอย่างที่เขาคิดจริงเขาคงจะได้คบกับเธอ และป่านนี้เธออาจจะแต่งงานกับเขา เป็นนายหญิงของปาสคาลอเน่มีลูกกับเขาแล้วสองสามคนก็เป็นไปได้เธอคงไม่ต้องมาเป็นแฮ็กเกอร์ที่คอยรับงานจากมาเฟีย แล้วก็คงไม่ต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆไม่ต้องมาเสี่ยงตาย หนีอย่างหัวซุกหัวซุนเมื่อโจเซฟเจอตัวเธอแล้ว

 

ก๊อกๆ...เสียงเคาะประตูจากลูกน้องของเขาดังขึ้น

นี่เป็นงานทั้งหมดในวันนี้ครับส่วนนี้ PC Tablet และก็สายชาร์ต ปลั๊กพ่วง” ”พูดจบลูกน้องที่รู้หน้าที่ของตนก็เสียบสายชาร์จให้เจ้านายเรียบร้อยเสร็จสรรพก่อนจะเดินออกจากห้องไป ฟรานเชสโกเปิดเอกสารงานดูก่อนจะเริ่มทำงานให้เสร็จ ไม่นานนักงานทั้งหมดก็เสร็จลง และคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงก็ยังคงหลับสนิทเหมือนเดิมเมื่อมีเวลาว่างเขาจึงเช็คอีเมลนับร้อยฉบับที่ยังไม่ได้อ่าน

เมื่อถึงเวลาเที่ยงพยาบาลก็นำอาหารและยาขึ้นมาให้ตามหน้าที่ก่อนจะเรียกให้หมอมาดูอาการของปนัดดาอีกซักเล็กน้อยก่อนจะให้ยานอนหลับปนัดดาเพื่อให้เธอได้นอนผักผ่อนต่อไปฟรานเชสโกเปิด PC Tablet นั่งทำงานอยู่ข้างๆเตียงเธอจนถึงช่วงเย็น

อื้มมม....””ปนัดดาลุกขึ้นนั่งก่อนจะบิดขี้เกียจคลายความเมื่อย

ตื่นแล้วก็ดีพยาบาลเอาโจ๊กมาไว้ให้แล้ว” ”เขายื่นถ้วยโจ๊กให้ปนัดดาทานเอง นิสัยของเธอไม่ต่างจากแมวที่เธอเลี้ยงไว้ซักเท่าไหร่ เธอจะดมก่อนกินทุกครั้ง ปนัดดาลองดมๆโจ๊กที่พยาบาลนำมาให้ดูก่อน

แค่ก...””ปนัดดาลองใช้แค่ปลายลิ้นแตะก็เริ่มหายใจติดขัด ช้อนเหล็กร่วงหล่นลงกับพื้นดัง เคร้ง...

เป็นอะไรไป...”” เขารีบเข้ามาประคองปนัดดาทันทีเมื่อเห้นว่าทุกอย่างเริ่มผิดปกติ

ไซยาไนด์...””ปนัดดาเริ่มหายใจติดขัดเนื่องจากพิษของไซยาไนด์

เธอคิดว่าว่าตัวเองไม่น่าจะรอดแล้วไซยาไนด์เป็นพิษร้ายแรง แค่ปลายเล็บก็ตายได้ถึงแม้ว่าเธอจะใช้แค่ปลายลิ้นแตะก็เถอะ แต่เท่าที่เธอศึกษามามันมีกลิ่นคล้ายอัลมอนด์เพราะมันสกัดมาจากเมล็ดอัลมอนด์ กลิ่นของมันหอมแต่มีพิษร้ายกาจ เมื่อปนัดดาเริ่มรู้สึกว่ากลิ่นลมหายใจของตนเองคล้ายกลิ่นของอัลมอนด์ก็รีบบอกมาเฟียหนุ่ม

Damnnnnnnnnnnn!!” เขาอุทานออกมาแล้วลากเสียงยาวอย่างสุดใจเมื่อรู้ว่าความซวยบังเกิดแล้ว เขารีบเปิดประเป๋าของตนเองก่อนจะเอาเอมิลไนไตรท์ (Amylnitrite) ที่นำติดไว้ในกระเป๋าเผื่อมีประโยชน์ในยามฉุกเฉินให้ปนัดดาสูดดมก่อนจะกดออดฉุกเฉินเรียกให้หมอขึ้นมา

ไม่นานนักหมอก็นำตัวปนัดดาลงไปข้างล่างและทำการรักษาต่อไปฟรานเชสโกตามไปจนถึงด้านล่าง

เมื่อถูกพาเข้าไปในห้องฉุกเฉินปนัดดาหายใจโรยรินแล้วหลับตาปี๋ไม่กล้ามองเข็มฉีดยาสองหลอดที่บรรจุสารแก้พิษต่างๆโดยใช้โซเดียมไนไตรท์ 3 %จำนวน10 มิลลิลิตร ฉีดเข้าเส้นโลหิต ใช้เวลาเดินยา 2.5-5 มิลลิลิตรต่อนาที หยุดให้เมื่อความดันโลหิต (Systolic bloodpressure) ต่ำกว่า 80 มิลลิเมตรปรอทแล้วจึงค่อยฉีดโซเดียม ไทโอซัลเฟต (Sodium thiosulfate) 25 %จำนวนที่เหมาะสมกับระดับฮีโมโกลบิลใช้เวลาเดินยา 2.5-5 มิลลิลิตรต่อนาที

ฉันนึกว่าเอมิลไนเตรทในกระเป๋าของฉันจะไม่ได้ใช้เสียอีก””เขายืนคุยกับบอดี้การ์ดหน้าห้องฉุกเฉิน

ผมขอโทษนะครับที่ไม่ได้ตรวจแล้วเอมิลไนเตรทมีติดกระเป๋าไว้เป็นดีครับเจ้านายต่อไปนี้เราคงต้องระวังมากกว่าเดิมและต้องชิมคอยก่อนให้เจ้านายกินทุกครั้ง” ”บอดี้การ์ดคนนั้นพูด

ฉันไม่โทษว่าเป็นความผิดของนายหรอกนะขนาดโรงพยาบาลยังไว้ใจไม่ได้ ฉันคงให้ยัยนั่นอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้วล่ะมันอันตรายเกินไป” ”ฟรานเชสโกนั่งลงกับม้านั่งเพื่อรอปนัดดา

คุณปนัดดาเป็นยังไงบ้างครับ” ”บอดี้การ์ดหน้าโหดตัวโตเอ่ยถามหมอ

เอ่อ...เธอปลอดภัยแล้วครับโชคดีนะครับที่ไม่ได้รับเข้าไปในปริมาณมากถ้ามาช้ากว่านี้คนไข้อาจจะเสียชีวิตหรือไม่ก็เป็นอัมพฤกษ์ได้” ”นายแพทย์วัยกลางคนตอบอย่างกล้าๆกลัวๆ

เจ้านายครับผมว่าที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้วนะครับ””การ์ดคนหนึ่งเริ่มระแวงขึ้นมา

แม้แต่หมอฉันยังไม่ค่อยไว้ใจเลย” ”เขาเริ่มคิดหนักว่าจะเอาอย่างไรต่อไปดี

พวกผมจะระวังให้มากกว่านี้” ”เมื่อตกลงกันแล้ว ฟรานเชสโกก็อุ้มปนัดดาที่หลับเพราะฤทธิ์ยาให้นั่งรถเข็นโดยให้บอดี้การ์ดคนหนึ่งเข็นเธอไปอย่างระมัดระวังจนกระทั่งถึงหน้าลิฟท์

เสียงโทรศัพท์มือถือของฟรานเชสโกดังขึ้นเขากดรับทันทีเมื่อรู้ว่าคนโทรมาคือราฟาเอล

(ป่านนี้ทำไมยังไม่โผล่มาวะ) การสื่อสารผ่านวิดีโอคอลในระบบ4G ทำให้เขาเห็นใบหน้าที่กำลังขุ่นเคืองของราฟาเอลได้อย่างชัดเจน

ยัยนั่นถูกวางยา” ”เขาตอบสั้นๆ

(จริงเหรอ...) ในหัวของราฟาเอลเต็มไปด้วยคำถามใบหน้าของเขาสื่อออกมาได้อย่างชัดเจนว่ากำลังสงสัยอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ตอนนี้ฉันไม่กล้าไว้ใจใครแม้กระทั่งหมอฉันยังไม่รู้ว่าใครส่งมันมาฆ่ายัยนั่น ตอนนี้ฉันสงสัยไอ่โจเซฟกับอีวานอยู่”เขาเริ่มคิดหนัก ขนาดพยาบาลยังทำขนาดนี้ ถ้าเป็นหมอคงฆ่าปนัดดาได้โดยไม่มีใครสงสัย

(อีวานมันไม่ทำอะไรยัยนั่นหรอกถึงรู้มันก็ไม่ทำ ตอนนี้มันไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าแกได้ยัยนั่นมาแล้วคนที่น่าสงสัยที่สุดน่าจะเป็นโจเซฟ ...เฮ้อ คิดแล้วก็เหนื่อยฉันหาโปรแกรมเมอร์มาทั่วทุกสารทิศแล้วก็ไม่มีใครซ่อมมันได้เพราะคนติดตั้งข้อมูลคือคาโล แต่ตัวสำรองอย่างยัยแฮ็กเกอร์ของแกดันถูกวางยา)ใบหน้าของราฟาเอลฉายแววจริงจังขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องงาน

พรุ่งนี้ฉันจะส่งคาโลไปดูถ้าสะดวกเมื่อไหร่ให้นิด้าไปดูว่ามีจุดไหนบกพร่องรึเปล่า” ”ถึงแม้ว่าจะชอบชื่อนิด้าของเธอแต่มันก็รู้สึกไม่ชินเวลาเรียกด้วยชื่อนั้น เพราะเขาติดปากที่จะเรียกปนัดดามากกว่า เขาเข้าไปในลิฟท์พร้อมกับลูกน้องสองคนที่จับรถเข็นที่มีปนัดดาที่อยู่ในสภาพหลับสนิทนั่งอยู่

“ใครคือนิด้า ชื่อน่ารักเชียว”

แฮ็กเกอร์ที่แกถามหาไงหล่อนชื่อนิด้า””

“แล้วน่ารักมั๊ย หน้าตาเป็นยังไง”

ดูซะ....” ”เขาหันกล้องหน้าของมือถือไปทางปนัดดาให้ราฟาเอลได้เห็นปนัดดาได้อย่างชัดเจน

“ว้าว...น่ารักว่ะถ้าฉันเป็นแกฉันคงไม่ปล่อยให้ยัยนั่นรอดเงื้อมมือหนีไปไหนได้ฉันจะจับยัยนั่นทำเมีย แม่พันธุ์ดีขนาดนี้ลูกออกมาคงจะฉลาดน่าดู” เมื่อได้ยินคำชมออกมาจากปากราฟาเอลเขาก็รีบชักมือถือหันมาทางตัวเองทันที ไม่อยากให้ราฟาเอลจ้องเธอนานเพราะหวงถึงแม้ว่าจะเห็นผ่านกล้องมือถือก็เถอะ ดูเหมือนว่าราฟาเอลจะพูดเล่นแต่เขาทำจริงราฟาเอลคิดว่าใบหน้าของปนัดดานั้นสวยมากถึงจะซีดแต่ก็พอจะเห็นเค้าโครงความสวยของเธอได้อย่างชัดเจนแม้ว่าเธอกำลังหลับอยู่ก็ยังคงดูสวยและน่ารัก ตัวเล็กๆน่ารักแบบนี้คงหนีสิงโตตัวร้ายอย่างเขาไม่รอดหมอนั่นคงจะจับหล่อนกินแล้วสินะ…น่าเสียดายจริง ว่าจะว่าจ้างมาเป็นผู้ช่วยของทอรุ้งเสียหน่อย

อืม...””แล้วใครบอกล่ะว่าคนอย่างฟรานเชสโก ปาสคาลอเน่ จะปล่อยให้สุดยอดแฮ็กเกอร์สาวสุดสวยอย่างปนัดดาหลุดรอดไปได้ ราฟาเอลคงไม่รู้ว่าเธอเสร็จเขาตั้งแต่เจอกันวันแรกแล้วล่ะ

“แกปิดบังอะไรฉันอยู่”

 ฉันยังบอกไม่ได้”เพราะคำตอบมันยังไม่แน่นอน”ชายหนุ่มยังไม่บอกเรื่องปนัดดาให้ราฟาเอลรู้

“ฉันล่ะอยากจะได้คนเก่งๆมาเพิ่มอีกสักคนสองคนจริงๆอัจฉริยะอย่างนั้น แกไปได้มาจากไหนวะ”” ราฟาเอลเอ่ยถามอย่างจริงจัง

ฉันจะไปรู้เหรอ อยู่ๆยัยนี่ก็โผล่เข้ามาเจาะระบบฉันก็แค่ตั้งท่ารอจับ””

“อยากจะได้คนที่ซื่อสัตย์เหมือนหมาฉลาดยิ่งกว่าไอน์สไตล์ มาเป็นลูกน้องจริง จริ๊งงงง...” ราฟาเอลลากเสียงยาว

คงเจอกันชาติหน้าลูกน้องที่แกอยากได้น่ะไม่มีจริงหรอก เก่งเกินไป เก่งจนไม่ใช่คน”

“มันต้องมีสิวะ”

0.0001เปอร์เซ็นต์ว่ะ””

“ไม่คุยละ คุยกับแกแล้วอารมณ์เสีย”

หลังจากที่ราฟาเอลวางสายไปแล้วเขาก็หันมาดูปนัดดาที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงจนเผลอหลับไปพร้อมกับเธอเพราะความเหนื่อยล้าจากงานและเรื่องวุ่นวายที่เพิ่งเกิดขึ้น

        

วันต่อมา ฟรานเชสโกมองปฏิทินในโทรศัพท์มือถือแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆเพราะวันนี้เป็นวันที่ 29ธันวาคม เหลือเวลาเพียงแค่ 5 วันเท่านั้นก่อนจะถึงวันพุธเขานั่งทำงานต่อและเฝ้าปนัดดาไปด้วยเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้วปนัดดาก็ยังคงไม่ฟื้นก๊อกๆ เสียงเคาะประตูทำให้ฟรานเชสโกปล่อยมือจาก PC Tablet ก่อนจะลุกไปเปิดประตูห้อง

นายครับนี่มื้อเที่ยงของเจ้านายและคุณนิด้าป้ามาเรียเตรียมมาเผื่อให้คุณนิด้าเพราะเกรงว่าจะถูกวางยาอีกรอบน่ะครับ” ”เปาโลยื่นปิ่นโต้เถาใหญ่และขวดใส่ชานมให้ผู้เป็นนาย

ฝากบอกขอบคุณป้ามาเรียด้วย” ”ฟรานเชสโกรับมาก่อนจะวางไว้บนโต๊ะ ไม่ทันได้ปิดประตูพยาบาลสาวสวยก็ถือถาดยาเข้ามาในห้องและเอ่ยว่า

เธอนี่มันตัวปัญหาจริงๆนอกจากจะทำให้ฉันเดือดร้อนแล้วยังหาเรื่องปวดหัวมาเพิ่มให้ฉันอีก..แย่จริง”” ฟรานเชสโกบ่นพึมพำ

ถ้าคุณรำคาญฉันนัก คุณก็ปล่อยฉันไปสิคะไม่ก็ยิงฉันให้ตายแล้วทิ้งลงทะเลเลยก็ได้ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่กับคนใจร้ายคุณหรอก...ฮือๆ””ปนัดดาที่ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาเถียงและร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจใช่สิ...เธอมันเป็นตัวปัญหา ไม่มีอะไรดีเลยนอกจากจะไร้ค่าในสายตาเขาแล้วเธอยังเหมือนนางโจรตัวร้ายที่ทำให้บริษัทเขาเสียหายไปหลายล้านแถมยังทำให้เขาเดือดร้อนต้องมาคุมเธอถึงโรงพยาบาลเพราะมีคนคอยจ้องทำร้ายเธอ

...ฟรานเชสโกไม่พูดอะไรออกมาเพราะไม่มีเหตุผลอะไรต้องไปเถียงกับเธอเมื่อเห็นน้ำตาไหลออกมาจากดวงตากลมโตคู่สวยของเธอแล้วก็รู้สึกผิดไม่น้อยเพราะเขาไม่ใช่เหรอที่ทำให้เธอต้องล้มป่วยจนต้องมานอนโรงพยาบาลถ้าเธอไม่ป่วยเธอก็คงไม่ถูกวางยาแบบนี้

เงียบ!!!...ฉันเกลียดเสียงร้องไห้...เพราะมันน่ารำคาญ””ฟรานเชสโกกัดฟันและกดเสียงให้ต่ำลงเพื่อขู่ปนัดดา

....ปนัดดายกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันทีเธอพยายามปิดกั้นเสียงร้องให้ไม่ให้เล็กออกมาแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถปิดบังเสียงสะอื้นฮึกฮักของเธอได้

ถ้าเธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งคงน่าสงสารไม่น้อยแต่ตอนนี้เธอเป็นนักโทษที่มีคดีร้ายแรงติดตัวอยู่...เขาคงคิดได้ด้านเดียวคือหล่อนสำออย... ปนัดดามองตาเขาก็รู้ดีว่าเขาไม่ชอบเธอตั้งแรกพบจึงเลี่ยงไม่มองตาเขาก่อนจะล้มตัวนอนลงตะแคงหันหลังให้เขาพร้อมกับชักผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงแล้วแอบร้องไห้เบาๆเพราะคิดว่าฟรานเชสโกคงไม่รู้ว่าเธอกำลังแอบร้องไห้แต่ความจริงแล้ว เขารับรู้และได้ยินเสียงเธอร้องไห้ออกมาตลอดเกือบจะ 1 ชั่วโมงซักพักเสียงร้องไห้ก็เงียบลง เมื่อเขาเปิดผ้าห่มที่คลุมหัวเธอออกก็ยิ้มออกมาบางๆ

หลับซะละ””ฟรานเชสโกเขี่ยผมที่ลงมาบังหน้าเธอขึ้นมาทัดหูเธอ ก่อนจะกลับมานั่งที่เดิม

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเมื่อเขาเปิดประตูก็พบพยาบาลสาวหน้าตาสวยหุ่นดีคนหนึ่งถือถาดอาหารและยาเดินเข้ามา

ได้เวลาทานยาแล้วล่ะค่ะ”

นี่เธอ...ตื่นขึ้นมากินข้าวกินยาก่อน””ปนัดดาตื่นขึ้นมาเพราะถูกปลุก เธอขยี้ตาเล็กน้อยก่อนจะเบิกตามองฟรานเชสโกและพยาบาลสาวสวยที่ยืนถือถาดยา ดวงตากลมโตสังเกตเห็นสายตาที่ไม่หวังดีของนางพยาบาลสาวแต่ก็จำใจต้องกินเพราะฟรานเชสโกกำลังคุมเธออยู่

เอ่อ...ฉันขอทานข้าวก่อนได้มั๊ยคะ”” คนป่วยไม่กล้าทานอาหารที่พยาบาลสาวสวยที่แอบร้ายคนนี้เตรียมมาให้ ถึงแม้ว่าเธอจะมีหน้าตาและท่าทางที่ใสซื่อเหมือนรัชชนกในเรื่องแรงเงาก็เถอะ เธอได้แต่อิดออดถ่วงเวลาไปก่อน

ยาตัวนี้ต้องกินก่อนอาหารค่ะ”” พยาบาลสาวชี้แจง

แต่ยาก่อนอาหารทานหลังอาหารได้ไม่ใช่เหรอคะ”

ก็ได้ค่ะ” ”สายตาไม่หวังดีนั้นทำให้คนป่วยอย่างเธอรู้สึกชั่งใจเพราะเคยโดนวางยามาครั้งหนึ่งแล้วเธอจะพลาดไม่ได้อีกเด็ดขาด เพราะนั่นหมายถึงชีวิตเธอเลย เธอรับยาจากพยาบาลสาวก่อนจะมองดูซักครู่หนึ่ง

ปะ-นัด-ดา””ฟรานเชสโกเรียกชื่อเธอเน้นๆชัดๆเป็นการเตือนเธอ ่อนจะมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจเมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังดื้อกับเขาอยู่

ฉันจะไม่กินยาที่ผู้หญิงคนนี้เอามาให้ถ้าอยากให้ฉันกินคุณก็ไปขอมาให้ฉันใหม่ก็แล้วกัน” ”เมื่อเธอพูดจบปนัดดาก็ปายาเม็ดนั้นโดนเข้าที่กลางหน้าผากพยาบาลสาวอย่างแม่นยำ

โอ๊ย...” เมื่อถูกคนป่วยปายาใส่หัว”เจ้าหล่อนก็มองมาที่ปนัดดาด้วยสายตาไม่พอใจก่อนจะหยิบเข็มฉีดยาที่บรรจุยาสีฟ้าไว้จนเต็มโด๊ท คนป่วยที่นั่งอยู่บนเตียงก็มองอย่างหวั่นๆ ผู้หญิงคนนี้จะมาฆ่าเธอ แล้วฟรานเชสโกมัวมองอยู่ทำไมกัน ทำไมเขาไม่ช่วยเธอ

ขอประทานโทษนะคะ...ได้เวลาอาหารเที่ยงแล้วค่ะ””พยาบาลรูปร่างอ้วนพีเข็นตู้ใส่อาหารเดินเข้ามาพร้อมกับแพทย์หญิงที่เขาเจอเมื่อเช้านี้เขาจำได้ดีเพราะหมอคนนี้มีรูปร่างไม่ต่างจากพยาบาลที่เดินมาด้วยกันซักเท่าไหร่

แล้วเธอเป็นใคร”” ชายหนุ่มจับข้อมือพยาบาลสาวตัวปลอมก่อนที่หล่อนจะหนี เข็มฉีดยานั้นหล่นร่วงลงกับพื้น

โอ๊ย...””พยาบาลสาวตัวปลอมน้ำตาซึมเมื่อแรงบีบมหาสารของมาเฟียหนุ่มมากมายจนทำให้เธอรู้สึกเจ็บจนเกินจะทนไหว...และในที่สุด แกร๊ก...

โอ๊ยยย...ฮือๆ” ”ฟรานเชสโกบิดแขนเธอจนแขนของเธอหัก ลูกน้อง 3-4คนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกรีบเข้ามาพาตัวของพยาบาลสาวตัวปลอมคนนี้ออกไปพร้อมกับยาที่เธอเตรียมมาฆ่าปนัดดาในครั้งนี้ด้วย

เอ่อ..””เหตุการณ์ดังกล่าวสร้างความมึนงงให้กับแพทย์หญิงและพยาบาลร่างอ้วนใหญ่เป็นอย่างมาก

ดีนะที่เธอไม่กินเข้าไปน่ะ”” ฟรานเชสโกเหยียดยิ้มน้อยๆให้ปนัดดาพร้อมกับขยี้ผมเธอเล่น ปนัดดามองหน้าเขาอย่างแปลกใจ...ใช่...ใช่แล้วล่ะ เขายิ้มให้เธอ

เป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นรึยัง” ”แพทย์หญิงมองมาที่ปนัดดาก่อนจะจดบันทึกรายละเอียดและค่อยๆตรวจส่วนต่างๆตามร่างกายก่อนจะเดินออกไป

ทานมื้อเที่ยงก่อนแล้วค่อยทานยานะคะฤทธิ์ของยาอาจจะทำให้ง่วงซึม เพราะเราต้องการให้คุณพักผ่อนเยอะๆค่ะ”” พยาบาลรูปร่างอ้วนพีแววตาดุดันแต่ทว่ากลับใจดีกว่าที่คิดไว้

ไม่เป็นไรครับแม่บ้านผมเตรียมมื้อเที่ยงมาให้เธอแล้วเพราะเกรงว่าอาหารที่โรงพยาบาลจะไม่ถูกปากเธอน่ะครับ””ฟรานเชสโกไม่บอกเหตุผลที่แท้จริงออกไปเพราะเกรงว่าจะเป็นการดูถูกเรื่องการรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาล

ดิฉันเข้าใจค่ะ...อาหารที่โรงพยาบาลต้องคำนึงถึงคุณค่าทางอาหารจะได้ไม่ส่งผลเสียสุขภาพผู้ป่วยจะให้ไปอร่อยเหมือนร้านดีๆข้างนอกคงจะไม่ได้หรอกค่ะ””พยาบาลร่างใหญ่แต่ใจดีคนนั้นวางถาดยาลงบนโต๊ะข้างเตียงและเข็นตู้ใส่อาหารออกไปจากห้องฟรานเชสโกเปิดปิ่นโตที่มีถึง 4 ท้อง ท้องแรกเป็นข้าวต้มปลาของเธอและท้องที่สองเป็นสปาเกตตี้สำหรับเขาท้องที่สามเป็นผลไม้สำหรับคนป่วยอย่างปนัดดาและชั้นสุดท้ายเป็นคุกกี้ไว้กินกับชานมของเขานั่นเอง

อันนี้กับอันนี้ของเธอ” ”ฟรานเชสโกลากโต๊ะสำหรับทานอาหารของผู้ป่วยมาไว้ตรงหน้าปนัดดาก่อนจะวางปิ่นโตทั้งสองท้องตรงหน้าเธอและไม่ลืมที่จะเทน้ำใส่แก้วและวางยาไว้บนทิชชู่ให้เธอเสร็จสรรพ

แล้วช้อนล่ะคะ??ปนัดดาเอ่ยถามฟรานเชสโกที่กำลังทานข้าวต้มฝีมือป้ามาเรียอยู่ที่โซฟา

โรงพยาบาลน่าจะเตรียมให้อยู่มั้ง”” ฟรานเชสโกเปิดลิ้นชักของโต๊ะข้างเตียงและพบกับช้อนและส้อมที่ห่อผ้าเอาไว้อย่างดี เขาหยิบมันขึ้นมาและส่งให้ปนัดดาก่อนจะคุยกับคาโลผ่านแชทสุดฮิตที่มีสติ๊กเกอร์สุดน่ารักอย่างไลน์

เจ้านายครับสายสืบของเรารู้แล้วครับว่าใครวางยาคุณนิด้า”’

มันเป็นใคร” ’คนเป็นนายพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

มันเป็นคนของโจเซฟครับสายของเรารายงานว่าคุณนิด้าเคยรับจ้างโจเซฟมาแล้วหลายงานและคุณนิด้าก็รู้ความเคลื่อนไหวของโจเซฟมาตลอดเมื่อรู้ว่าถูกหลอกโจเซฟก็เลยคิดจะปิดปากคนรู้มากอย่างคุณนิด้า’

แสดงว่านิด้ารู้ใส้รู้พุงโจเซฟหมดแล้วใช่มั๊ย” ’เขาพิมพ์ตอบกลับไปเสร็จก็เงยหน้ามองคนตัวเล็กที่เขี่ยอาหารไปมา แต่ไม่ยอมทานสักทีจึงจ้องและส่งสายตาตำหนิไปให้เธอได้รู้ตัว

ง่ะ...”แต่เหมือนว่าคนป่วยจะไม่ได้รู้ตัวเลยว่าถูกจ้อง ”เธอกินไปเพียงสองคำก่อนจะวางช้อนลงเพราะรู้สึกเบื่ออาหารไม่อยากจะกินอะไรทั้งนั้นนอกจากขนม

กินเข้าไปเยอะๆ” ”มาเฟียหนุ่มกดฟันขู่เธอเบาๆ คนป่วยจึงกลั้นใจทานข้าวต้มตรงหน้าจนเกลี้ยงถูกผู้คุมอย่างเขาคอยมองอยู่เป็นระยะๆก่อนจะมองดูผลไม้ที่อยู่ในท้องปิ่นโตก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่จิบชาและทานคุกกี้ไปด้วยอย่างสบายอารมณ์

กรุ๊งกริ๊ก..เสียงข้อความแชทดังขึ้นชายหนุ่มก็ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง

ครับ คุณนิด้ารู้ซะยิ่งกว่ารู้แต่เธอคงไม่บอกใครหรอกครับเพราะบอกไม่ได้แต่ถ้าหากเจ้านายลองถามเธอดีๆคงจะตอบให้อย่างละเอียดเลยทีเดียว” ’ฟรานเชสโกอ่านข้อความนั้นก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ

มิน่าล่ะ เมื่อมันรู้ว่านิด้าอยู่กับฉันมันเลยส่งคนมาปิดปากนิด้าสินะ”’

ครับผมไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกรึเปล่า แต่ก็อยากให้เจ้านายระวังเอาไว้อย่าให้เธออยู่คนเดียวเด็ดขาดเพราะเธออาจจะตายได้ หากเจ้านายกลับมาไม่ทัน” ’เขาเงยหน้าจากจอโทรศัพท์มือถือและมองคนตัวเล็กอย่างเป็นห่วง เพราะเธอเอาแต่เขี่ยข้าวต้มในปิ่นโตไปมาแต่ไม่ยอมทานต่อ

กินให้หมดนะ” ”เจ้าของเสียงเข้มวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะก่อนจะขู่ปนัดดาอีกรอบคนตัวเล็กมองข้าวต้มอย่างเอียนๆก่อนจะจำใจกินมันจนหมดและยังมีองุ่นที่ป้ามาเรียเลาะเมล็ดให้เรียบร้อยอีกเยอะแยะที่เธอต้องฝืนกิน ปนัดดาใช้ส้อมจิ้มองุ่นที่เลาะเมล็ดออกแล้วแรงๆก่อนจะนำเอาเข้าปากทำไมป้ามาเรียถึงไม่เผื่อขนมมาให้เธอบ้างนะ...เธอแอบมองคุกกี้และชานมของฟรานเชสโกเป็นระยะๆแล้วพยายามจินตนาการไปว่าองุ่นแดงพวกนี้คือคุกกี้

มองไร””มาเฟียหนุ่มมองค้อน คนป่วยที่ถูกจ้องจึงยอมกินยาและดื่มน้ำตามก่อนจะเก็บปิ่นโต

เปาโล เก็บของ” ”เมื่อเปาโลได้ยินเสียงเจ้านายเรียกใช้ก็รีบเข้ามาในห้องและเก็บปิ่นโตและของอีกหลายอย่างจนทุกอย่างเรียบร้อยเสร็จสรรพ

ผมจะเอาของไปเก็บที่บ้านไม่ทราบว่าเจ้านายจะเอาอะไรเพิ่มอีกรึเปล่าครับ” ”เปาโลเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านาย

ไม่เอาล่ะ....น้ำเกลือกระปุกนี้หมดเมื่อไหร่ฉันจะพายัยนี่กลับบ้าน”

แต่เธอยังไม่หายดีนะครับเจ้านายเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะลำบาก และอาจจะส่งโรงพยาบาลไม่ทัน” ”เปาโลแย้ง

แต่ก็ยังดีกว่าให้ปนัดดามานอนเสี่ยงตายในโรงพยาบาลเมื่อกี้ไม่เห็นเหรอว่าโจเซฟมันส่งคนมาฆ่าปนัดดาเพื่อปิดปาก””เมื่อได้ยินเหตุผลจากเจ้านายเปาโลก็ไม่กล้าขัดเพราะความปลอดภัยก็ต้องมาก่อนเสมอเรื่องอาการป่วยของปนัดดาค่อยจ้างพยาบาลมาดูแลทีหลังก็ได้

....คนป่วยตะแคงหันหลังให้กับมาเฟียหนุ่มเธอจะต้องกลับไปอยู่ในห้องใต้ดินที่ไม่ต่างจากคุกนั่นอีกแล้วสินะ คิดแล้วก็ปลงเธอจะทำอย่างไรต่อไปดี โอกาสหนีมีแค่ครั้งนี้เท่านั้นเมื่อคิดได้ก็นึกโมโหตนเองที่เริ่มง่วงก่อนจะเผลอหลับไปเพราะฤทธิ์ของยา

ตกเย็น น้ำเกลือของคนป่วยร่างเล็กก็หมดลงเปาโลนำชุดมาให้เธอเปลี่ยนก่อนจะไปประจำอยู่ที่รถเพื่อรอพาเธอและผู้เป็นเจ้านายกลับบ้าน

รีบเดินหน่อยสิ เย็นนี้ฉันมีนัด” ”ฟรานเชสโกออกคำสั่งกับคนป่วย เขาเดินประกบเธออยู่ไม่ห่างแล้วเธอจะหนียังไงคนตัวเล็กจึงยอมจำใจขึ้นรถไปพร้อมกับฟรานเชสโก รถตู้คันหรูสีดำมันปลาบเคลื่อนไปข้างหน้าเรื่อยๆปนัดดาออกไปนอกรถเหลือบไปเห็นปั้มน้ำมันที่อยู่ไกลๆ

คุณเปาโลคะช่วยจอดที่ปั้มข้างหน้าได้มั๊ยคะ คือฉันอยากเข้าห้องน้ำน่ะค่ะ” ”คนป่วยเริ่มหาทางเอาตัวรอด

เรื่องมากจริง”” นายใหญ่สบถอยู่ในลำคอ เบามากจนคนตัวเล็กไม่ได้ยิน ถึงเขาจะไม่ค่อยพอใจที่เธอเรียกร้องโน่นนั่นนี่ แต่ก็ต้องจำใจลงจากรถเพื่อไปเฝ้าแม่เชลยตัวน้อยที่มีคดีติดตัวถึงหน้าห้องน้ำ

 พวกนายก็ลงมาพักก่อนก็ได้ล็อกรถไว้ด้วย” ”เมื่อได้รับคำสั่งเปาโลและพวกพ้องอีก 3 คนก็เดินออกห่างมาจากรถไม่นานนักก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

บึ้ม.....ระเบิดเวลาที่ถูกติดตั้งไว้ที่ใต้ท้องรถก็เกิดระเบิดแรงระเบิดรุนแรงมากพอที่จะทำให้ฟรานเชสโกปลิวและล้มลงกับพื้นเปาโลที่กำลังเดินไปทางรถนั้นบาดเจ็บสาหัส ผลพวงจากระเบิดทำให้ไฟลุกท่วมทั้งคันนายใหญ่ของปาสคาลอเน่รู้สึกเจ็บใจนักที่การ์ดอย่างเปาโลไม่รอบคอบ หมอนั่นไม่ตรวจสภาพรถและเช็คว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ถ้าหากแม่เชลยตัวน้อยไม่ลงมาเข้าห้องน้ำพวกเขาคงได้ตายยกคันรถคิดแล้วก็นึกขอบคุณคนตัวเล็กที่กำลังคิดหาทางหนีอยู่ในห้องน้ำ

เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”” เชลยตัวน้อยเดินออกมาจากห้องน้ำก่อนจะหันไปมองด้านนอก ก็เห็นไฟที่กำลังลุกไหม้รถที่ตนเองนั่นมาเมื่อตะกี้นี้ก็เกิดอาการงุนงง

เธอนี่มันเป็นตัวนำโชคชัดๆ”” ผู้เป้นนายขยี้หัวเชลยตัวน้อยก่อนจะโอบไหล่เธอและพาไปนั่งพักในร้านกาแฟซึ่งอยู่ภายในปั้มนั้น เจ้าหน้าที่ดับเพลิงรีบกันมาช่วยระงับเพลิงเอาไว้ได้ นักข่าวหลายสำนักรีบเข้ามาทำสกู๊ปข่าวก่อนจะเข้ามาสัมภาษณ์ฟรานเชสโกผู้เป็นเจ้าของรถคันดังกล่าว

เหตุการณ์เป็นมายังไงคะ ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยค่ะคุณฟรานเชสโก” ”นักข่าวต่างกรูเข้ามาหาเขาและปนัดดา

ผมเพิ่งพาปนัดดาออกมาจากโรงพยาบาลน่ะครับระหว่างเดินทางเธอก็ขอแวะปั้มผมจึงสั่งให้บอดี้การ์ดไปพักกันก่อนที่ระเบิดจะทำงานน่ะครับถ้าเธอไม่ขอแวะปั้มพวกเราคงไม่รอด ต้องขอบคุณเธอนะครับที่ทำให้ผมรอดมาได้” ”เมื่อเขาอยู่ในมาดผู้ชายที่แสนอ่อนโยนนั้นดูมีเสน่ห์ล้นพ้นตัวน่าหลงใหลในสายตาคนทั่วไปแต่คนที่เห้นเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างปนัดดาดากลับรู้สึกสะอิดสะเอียนกับการแสดงของเขาในการตอบคำถามนักข่าวที่แสนจะสุภาพจนปนัดดารู้สึกหมั่นใส้ ทำไมเขาถึงไม่พูดจาดีๆแบบนี้กับเธอบ้างนะ

เชลยสาวฝ่าฝูงชนออกมาก่อนจะวิ่งลัดเลาะออกไปตามทางและวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิตด้านหน้าจะเป็นอย่างไรเธอไม่สนตอนนี้เธอต้องการไปให้พ้นจากจอมมารในคราบเทพบุตรตนนี้....เธอเป็นอิสระแล้วปนัดดายิ้มออกมาด้วยความดีใจ เธอเดินฝ่าลมหนาวไปตามทางมองเห็นทิวทัศน์รอบเมืองอิตาลี่เธอมองแผนที่ที่ตั้งอยู่ริมทางก่อนจะเปลี่ยนทิศการเดินเพื่อมุ่งตรงไปยังสถานทูตเพื่อขอร้องให้พวกเขาส่งเธอกลับเมืองไทยหรือไม่ก็อาจจะวางแผนลักเล็กขโมยน้อยให้ตำรวจจับเธอส่งกลับประเทศ...ใช่เป็นความคิดที่ดี ปนัดดายิ้มอีกครั้งก่อนจะเดินต่อไปเรื่อยๆ

ในขณะที่นายใหญ่ของปาสคาลอเน่กำลังให้สัมภาษณ์นักข่าวอยู่ก็ไม่ทนได้สังเกตว่าคนตัวเล็กหายไปไหนเขามองหาปนัดดาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสั่งให้คนออกไปตามหาเขาพลาดแล้วที่ปล่อยให้เธอหนีรอดไปได้

ไปตามปนัดดากลับมาถ้าไม่ได้ตัวเธอกลับมาภายในวันนี้ ฉันจะไล่พวกแกออก””คำประกาศิตจากเจ้านายทำให้ลูกน้องขนลุกกันเป็นแถว รีบกุลีกุจอ ระดมกำลังออกตามหาหญิงสาวตัวเล็กเป็นการใหญ่

        แสดง 5 - 5
วันที่โพสต์ :  5 ก.ค. 2557 21:33    วันที่อัพเดท :   5 มี.ค 2558 20:34    › จำนวนผู้เข้าชม 933235 คน
   › คะแนนโหวต 407 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 1
พระเอกโรคจิตมาก เอาแต่ใจ
 ทิวสนที | 22 ส.ค. 2557 21:54 | IP : 1.47.168.xxx