นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง จองจำหัวใจมาเฟีย    by Monolokiiz
ชื่อตอน จองจำหัวใจมาเฟีย :: บทที่ 12 :: ทะเลาะ


          รถลีมูซีนจอดเทียบหน้าเวนีเชี่ยนคาสิโน...ปนัดดานึกดีใจ ได้มาอีกครั้งแล้วสินะ รอบนี้เธอจะลองขอฟรานเชสโกนั่งเรือกอนโดลาล่ะถึงแม้จะไม่ใช่ของจริงแต่ก็น่าจะได้บรรยากาศของเวนิสได้บ้างไม่มากก็น้อย

          “คุณฟรานซ์ขา นิด้าอยากนั่งเรือกอนโดลา”คนตัวเล็กในชุดแสนน่ารักเงยหน้าแล้วส่งสายตาออดอ้อนไปยังชายหนุ่มซึ่งมีรูปร่างสูงกว่าตนเอง

          “เอาสิ...แต่ต้องหลังจากที่จบมื้อเย็นแล้วนะ” ฟรานเชสโกอนุญาตและเดินนำเข้าไปในเวนีเชี่ยนคาสิโนที่ยังคลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวมากมาย...เขานึกเอ็นดูแม่คนตัวเล็กในอาณัติเหลือเกิน ที่พ่อแม่ไม่เคยพาไปเที่ยวไหน ต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆ เพื่อรักษาชีวิตจากมาเฟีย... พาไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้างก็ดี

          “เจ้านายครับ...คืนนี้คุณฟรังโกมาขอพบครับ”โจวานนี่ได้รับโทรศัพท์จากคนของฟรังโกเมื่อครู่นี้จังรีบรายงานเจ้านาย

          “ที่ไหน? กี่โมง?”ฟรานเชสโกหันไปเอ่ยถาม

          “วันนี้ ที่ห้องรับรองของที่นี่ตอนเที่ยงคืนครับ” โจวานนี่ตอบตามนัด

          “รับนัด...” ฟรานเชสโกไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา เขาอยากรู้นักว่า ฟรังโกปาสคาลอเน่ลูกพี่ลูกน้องที่เขาไม่ค่อยจะชอบหน้าซักเท่าไหร่นักจะมาไม้ไหนกัน

          “ลิซซี่อยากรู้จริงๆว่าเขาจะมาไม้ไหนอีก” ลิซซี่เดินเข้าไปคล้องแขนซ้ายของฟรานเชสโกเนื่องจากแขนขวาของเขานั้นเอื้อเฟื้อไปให้สาวน้อยที่เป็นคนรักอย่างปนัดดาไปแล้ว

          “ฟรังโก... ฟรังโก ปาสคาลอเน่รึเปล่าคะ”ปนัดดาเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ เพราะเรื่องของฟรานเชสโกไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป

          “ใช่...ลูกพี่ลูกน้องที่ฉันไม่ค่อยจะชอบหน้าซักเท่าไหร่”ฟรานเชสโกคิดว่ามันก็เป็นธรรมดาของมาเฟียแก่งแย่งชิงดีกันเพื่อที่จะได้เป็นผู้ที่อยู่เหนือสุด...และตอนนี้ผู้ที่อยู่เหนือสุดคือปู่ของเขา ดอนธีโอโดโร ปาสคาลอเน่และปัญหามันคงจะไม่เกิดขึ้น ถ้าหากคุณปู่ไม่เลือกเขาให้เป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป

          “เชื่อแล้วค่ะ...ขนาดจะมาหากันยังต้องนัดก่อน” ปนัดดาว่าแล้วก็ครุ่นคิด สองคนนี้เขาจะคุยกันอย่างไร

          “ก็คุยกันพอหอมปาก หอมคอ...แต่เหม็นขี้หน้า” เมื่อนึกถึงใบหน้าของลูกพี่ลูกน้องคนนั้นฟรานเชสโกก็เบ้ปากอย่างไม่ค่อยจะชอบใจซักเท่าไหร่นัก

          “เรื่องมันจะไม่วุ่นวายขนาดนี้ ถ้าฉันไม่ได้ถูกเลือกให้เป็นผู้นำตระกูลคนต่อไปสองสามวันนี้คุณปู่ป่วยหนัก ฉันจึงต้องเข้ามารับผิดชอบงานส่วนของท่านทั้งหมด...ก็คงไม่แปลกนักหรอกถ้าจะมีใครเรียกฉันว่า ดอนฟรานเชสโก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆแสดงสีท่าเบื่อหน่ายออกมาอย่างชัดเจน... เพราะมันน่าเบื่อจริงๆ

          “ข้อมูลส่วนใหญ่ของตระกูลไม่ได้บันทึกในคอมพิวเตอร์ก็ไม่แปลกถ้านิด้าจะไม่มีข้อมูลในส่วนนี้” ปนัดดาเดาว่าคงจะต้องบันทึกลงในสมุดหรือเขียนบันทึกเอาแน่ๆ

          “เพราะมีเธอไงถึงต้องเขียนบันทึกลงในสมุดแทนการคีย์ข้อมูลลงคอมพิวเตอร์”ลิซซี่พูดแล้วพลางกลั้วหัวเราะ

          “แหม... รู้ทันจริงเชียว”ปนัดดาทำแก้มป่อง ทั้งฟรานเชสโกและลิซซี่จึงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

เมือ่ถึงห้องอาหารซึ่งเป็นห้องส่วนตัวของฟรานเชสโก ทั้งสามก็นั่งลงที่โต๊ะกลมกลางห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์หลุยส์สีเหลืองนวลปักดิ้นทอง

          “ไม่คิดจะชวนผมหน่อยหรือครับดอนฟรานเชสโก”ฟรังโกถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องนี้โดยไม่ขออนุญาตลูกน้องของเขาจึงลากเก้าอี้มาเสริม ซึ่งเป็นตำแหน่งที่นั่งติดกันกับฟรานเชสโกและลิซซี่

          “ไม่คิดจะแนะนำคุณผู้หญิงคนนี้ให้ผมรู้จักหน่อยหรือครับ”ฟรังโกมองไปยังปนัดดาด้วยสายตาโลมเลีย

          “เธอชื่อนาเดีย... เป็นเพื่อนสมัยที่ฉันเรียนอยู่อังกฤษ”ฟรานเชสโกโกหกหน้าตายโดยยากที่จะจับได้

          “สวัสดีค่ะ... คุณ?”ปนัดดารูอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายชื่อว่าอะไร แต่ก็ต้องเนียนถาม

          “ผมฟรังโกครับคุณนาเดีย”ฟรังโกมองปนัดดาตาเป้นมัน จนฟรานเชสโกเริ่มจะฟึง แต่เพื่อไม่ให้ปนัดดากลายเป็นเป้าที่อยู่กลางแจ้งเขาจึงต้องเบือนฐานะของเธอ

          “ค่ะ” ปนัดดาไม่ได้สนใจอะไรจึงลงมือทานอาหารทันที

ส่วนลิซซี่นั้นเงียบกริบเพราะไม่อยากจะลับฝีปากกับฟรังโกซักเท่าไหร่นัก

          “เพื่อนกันแน่หรือครับ...เห็นควงแขนกันสนิทเชียว เหมือนมากกว่าเพื่อน” ฟรังโกยังคงระแวง

          “เป็นเพื่อนสนิทน่ะห้องพักเราอยู่ติดกัน อยู่คลาสเดียวกัน เดินไปเรียนด้วยกันบ่อยๆ ก็เลยสนิทกันน่ะ”ฟรานเชสโกยังแถต่อไปได้อีกโดยที่สีข้างไม่ถลอก!!

          “ทำไมผมไม่เคยได้ยินเรื่องของเพื่อนคนนี้ของคุณเลยล่ะ”สรรพนามและวาจาที่ห่างเหินนั้นทำให้ปนัดดาเข้าใจว่าสองคนนี้คงจะเกลียดกันมากจริงๆ

          “ก็ฉันไม่เคยเล่าให้แกฟังและไม่จำเป็นต้องเล่าด้วย”ฟรานเชสโกหั่นเนื้อแกะในจานและจิ้มเข้าปากอย่างไม่แยแสอีกฝ่าย

          “ใจร้ายเสมอต้นเสมอปลายเลยนะ”ฟรังโกเสแสร้งทำหน้าเศร้าได้อย่างน่าหมั่นไส้

          “...” ฟรานเชสโกยังคงเงียบและทานมื้อเย็นต่อไปโดยไม่สนใจฟรังโกที่พูดเป็นต่อยหอย

ปนัดดาเองก็ไม่ได้สนใจอะไรนักทานมื้อเย็นต่อไปเรื่อยๆ

          “แกไม่ต้องจ้องคุณนาเดียเขามากก็ได้เพราะเขาไม่ได้ชอบแก และไม่มีวันที่จะชอบแกด้วย”คำพูดของฟรานเชสโกทำให้ฟรังโกหรี่ตามองฟรานเชสโกอย่างเอาเรื่องก่อนจะหันมาหาปนัดดาอีกครั้ง

          “ทำไมหรือครับคุณนาเดีย...หรือว่าคุณไม่ได้ชอบผู้ชาย” ฟรังโกคิดเองเออเองเสร็จสรรพ

          “ก็อย่างที่คุณคิดนั่นแหละค่ะ”และไม่มีเหตุผลอะไรที่ปนัดดาต้องปฏิเสธ...เพื่อความปลอดภัยของตนเองจึงต้องไหลไปตามน้ำที่ฟรานเชสโกปูทางเอาไว้ให้

          “พูดธุระของแกมา” ฟรานเชสโกรู้สึกรำคาญเสียจนรู้สึกว่าเนื้อในจานไม่อร่อย

          “ไม่มีธุระอะไรผมแค่มาดูว่าคุณยังมีชีวิตอยู่รึเปล่าก็เท่านั้นเอง” ฟรังโกพูดอย่างไม่เกรงใจ

          “งั้นแกก็กลับไปได้แล้ว...ฉันเหม็นขี้หน้าแกเต็มทน” ฟรานเชสโกไล่อย่างไม่ไว้หน้า

          “ใจร้ายกันจริง” ฟรังโกนึกรำคาญอยู่หน่อยๆเมื่อลิซซี่ไม่เคยให้ความสนใจเขารวมถึงแม่สาวผู้มาใหม่ที่มีชื่อว่านาเดียคนนี้ด้วย

          “ขอให้เดินทางโดยปลอดภัยนะคะ”ยังไม่ทันทีฟรังโกจะบอกลา ปนัดดาก็ชิงอวยพรก่อนแล้ว

          “ขอให้โชคดีค่ะคุณฟรังโก”ลิซซี่เองก็ไหลไปตามปนัดดา

          “ก็ไปสิ...” ฟรานเชสโกส่งสายตาไล่ฟรังโกจนเขาต้องลุกจากโต๊ะนี้แต่โดยดี

          “คิดเหรอว่าฉันไม่รู้ทันแกน่ะฟรังโก...”ฟรานเชสโกหยิบเจ้าเครื่องดักฟังตัวจิ๋วที่ติดอยู่ที่ติดที่ผ้าปูโต๊ะออกมาบี้ใหแหลกคามือ...

          หลังจากที่ล่องเรือกอนโดลาไปแล้วปนัดดาก็กลับบ้านอย่างอารมณ์ดีวันนี้จะเป็นวันที่สนุกมากวันหนึ่งถ้าหากไม่มีฟรังโกเข้ามาขัดความสุข... เธอเดินตัวปลิวเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของฟรานเชสโกซึ่งมันก็กลายเป็นห้องนอนของเธอไปแล้วเหมือนกัน

          “นิด้า... ฉันมีธุระต้องไปที่อื่นต่อน่ะอยู่คนเดียวอย่าออกไปไหนนะ เพราะฟรังโกยังไม่กลับฉันจะกลับมาภายในสองสามชั่วโมงนี้ล่ะ” ฟรานเชสโกจูบหน้าผากปนัดดาก่อนจะถอดเสื้อผ้าและเปลี่ยนชุดที่หน้าตู้เสื้อผ้าเป็นชุดสูทธรรมดาสากลพร้อมทั้งคว้าปืนออกจากห้องไปทันที

อะไรของเค้า...”” ปนัดดาอุทานออกมาเบาๆ ก่อนจะไปอาบน้ำล้างเครื่องสำอางเปลี่ยนมาสวมชุดนอน แล้วเธอกระโจนลงเตียงอย่างซุกซนเธอกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ซักพักก่อนจะเดินไปเปิดโทรทัศน์ดูรายการฟุตบอลอยู่ที่โซฟา

 เมื่อใกล้จะครบสองชั่วโมงแล้วปนัดดาก็ปิดโทรทัศน์แล้วมานอนรอเขาอยู่บนเตียงพร้อมกับกอดเจ้าหมีรีลัคคุมะสีน้ำตาลตัวอ้วนใหญ่ที่เธอตั้งชื่อให้แล้วว่า หมีฟรานซ์ เธอกอดมันแล้วกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงนุ่มๆขนาดคิงส์ไซส์อย่างสนุกสนาน

เจ้าหมีของคุณฟรานซ์...ทำไมคุณฟรานซ์ถึงชอบแกล้งนิด้านักนะ”” ปนัดดาจับเจ้าหมีขึ้นมาถาม แต่แน่นอนว่ามันพูดไม่ได้ เพราะมันเป็นเพียงตุ๊กตาธรรมดาๆตัวหนึ่งเท่านั้น

นั่น...หยิ่งด้วย ยังยังจะมาทำหน้ามึนๆใส่นิด้าอีก ทั้งหมีทั้งคนนิสัยเหมือนกันเลย นี่แน่ะๆๆ...” ”ปนัดดาทิ้งเจ้าหมีให้นอนราบไปกับเตียงแล้วตบหน้ามัน ทั้งทุบ ทั้งทึ้ง ไม่ยั้งมือ

ฮึ่ย...หงุดหงิดจริงเชียว...”” ปนัดดาเริ่มหงุดหงิด เพราะผ่านมาสองชั่วโมงแล้วฟรานเชสโกก็ยังไม่กลับมาเสียที

คอยดูนะเจ้าหมี...ถ้าคุณฟรานซ์กลับมานิด้าจะจับคุณฟรานซ์แล้วปล้ำให้หมดแรงเลย ฮ่าาาา....””ปนัดดาหัวเราะอย่างชั่วร้าย เหมือนกับแม่มดตัวน้อยที่มีแผนการร้ายๆอยู่ในใจ

นิด้าจะทำแบบนี้...” ”ปนัดดาขึ้นคร่อมเจ้าหมีสีน้ำตาลแล้วกดมือของมันเอาไว้ เหมือนกันกับที่ฟรานเชสโกทำกับเธอไม่มีผิดเพี้ยน

แบบนี้...””ปนัดดาจูบลงที่ซอกคอของเจ้าหมี

แล้วก็แบบนี้””ปนัดดาลูบอก แล้วก็ท้องของเจ้าหมีด้วยท่าทางเหมือนคนโรคจิตหื่นกาม และเธอก็ยังมองเจ้าหมีด้วยสายตากรุ้มกริ่มอีกด้วย

มามะ...เจ้าหมีฟรานซ์..มาเป็นทาสสวาทของนิด้าเสียดีๆ ฮ่าาาา...” ”ปนัดดาคิดว่าตนเองเริ่มเหมือนโรคจิตมากขึ้นไปทุกที แต่มันก็สนุก ถ้าหากจินตนาการว่าเจ้าหมีตัวนี้คือฟรานเชสโก

ฮึบบบ...””ปนัดดาจับเจ้าหมีแล้วกลิ้งไปมาบนเตียง ก่อนที่สายตาของเธอจะไปปะทะเข้ากับฟรานเชสโกที่ยืนอยู่ใกล้เตียง

คุณฟรานซ์!!!!...” ”ปนัดดาตกใจจนตัวสั่น

ฉันออกไปข้างนอกแป๊บเดียว เธอก็เล่นชู้กับเจ้าหมีนรกนี่แล้วร้ายจริงเชียว” ”ฟรานเชสโกพยายามกลั้นหัวเราะเพราะความบ้าของปนัดดา นี่เธอเหงามาก ถึงขนาดคุยกับตุ๊กตาหมีหรือจินตนาการว่าเจ้าหมีคือเขาเลยหรือนี่

มันไม่ใช่อย่างที่คุณฟรานซ์คิดนะคะ...นิด้า...นิด้าก็แค่”” ปนัดดาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ราวกับทำความผิดร้ายแรงมา จนฟรานเชสโกกลั้นขำไว้ไม่อยู่ เขาจึงระเบิดหัวเราะออกมา ยิ่งทำให้ปนัดดาอยากจะร้องไห้มากเข้าไปอีก

คุณฟรานซ์...อย่าหัวเราะนิด้าสิ” ”คนตัวเล็กที่ทำหน้าปั้นปึ้งอยู่บนเตียงนั้นเริ่มฮึดฮัด

ใครกันน้า...บอกว่าจะปล้ำฉัน มาสิมาเลย มาปล้ำฉันสิ ฉันพร้อมให้เธอข่มขืนแล้วนะนิด้า””ฟรานเชสโกถอดสูท และแกะเนคไทร์ออก ทิ้งตัวลงกับเตียงแล้วส่งสายตายั่วยวนจนปนัดดาถึงกับขนลุกวาบ

จะเรียกว่าข่มขืนก็ไม่ได้เพราะคุณฟรานซ์สมยอม”” ปนัดดาว่าแล้วก็หัวเราะ ที่ฟรานเชสโกก็เล่นไปกับเธอด้วย

อ้าวเหรอ...แสดงว่าฉันเล่นไม่สมบทบาทสินะงั้นเอาใหม่”” ฟรานเชสโกลุกขึ้นนั่งก่อนจะตั้งสติ

อย่าเข้ามานะนิด้า ...ฉันไม่เต็มใจ””ฟรานเชสโกทำหน้าหวาดกลัวปนัดดาสุดฤทธิ์ ทำแบบนั้นคนตัวเล็กอย่างปนัดดาก็ได้ใจ รีบกระโจนลงเตียงทันที ฟรานเชสโกหลบ แล้วลุกขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งหนี ปนัดดาวิ่งไล่จับฟรานเชสโกรอบห้อง

อย่าเข้ามานะนิด้า...บอกแล้วไงว่าอย่าเข้ามา” ”ฟรานเชสโกแสร้งทำท่าว่ากลัวปนัดดาเสียจนดูเวอร์ อย่างน่าหมั่นไส้ ปนัดดาก็สนุกใหญ่ วิ่งไล่เขาจนเริ่มอ่อนแรง

แฮกๆ...คุณฟรานซ์หยุดเถอะนิด้าเหนื่อยแล้วค่ะ ไม่มีแรงปล้ำคุณฟรานซ์แล้ว”ล่ะ” ปนัดดานั่งลงกับพื้นแล้วหอบจนตัวโยนหยดเหงื่อชุ่มใบหน้าสวย

อ้าวนิด้า...เบี้ยวไม่ได้นะไหนเธอบอกว่าจะปล้ำฉันไง”” ฟรานเชสโกถอดเสื้อสูทออก ปลดเข็มขัดออก และกระโดดไปนอนรอบนเตียง

นี่สรุปคุณฟรานซ์อยากให้นิด้าปล้ำมากใช่มั๊ยคะ??

ฉันอยากโดนเธอข่มขืน” ”ฟรานเชสโกพูดออกมาอย่างน่าไม่อาย

คุณฟรานซ์ไม่ขัดขืน นอนรอนิด้าให้ท่าเสียขนาดนี้ เขาเรียกว่าสมยอมแล้วค่ะ””

งั้นก็รีบๆ มาข่มขืนฉันซักทีสิอยากรู้ใจจะขาดแล้วว่าความรู้สึกของการโดนข่มขืนมันเป็นยังไง” ”ฟรานเชสโกถาม เขารู้ว่ามันคงจะฟินน่าดูถ้าปนัดดาเป็นฝ่ายรุก

คุณฟรานซ์ก็ลองจินตนาการดูนะคะถ้าหากนิด้าขังคุณฟรานซ์ไว้กับเกย์ถึกสี่ห้าคนแล้วเกย์สี่คนนี้เขาจะมาข่มขืนคุณฟรานซ์ คุณฟรานซ์กลัวไหมล่ะค่ะ””

หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะนิด้า ฉันกลัว” ฟรานเชสโกขนลุกเกรียว

แล้วคุณฟรานซ์คิดว่านิด้าไม่กลัวคุณฟรานซ์เหรอคะตอนที่คุณฟรานซ์ข่มขืนนิด้า คุณฟรานซ์รู้มั๊ยคะว่านิด้ากลัวมากแค่ไหนในชีวิตนี้สิ่งที่นิด้ากลัวมากที่สุดคือการถูกข่มขืน””ปนัดดาหันมามองหน้าฟรานเชสโก

” ฟรานเชสโกนิ่งเงียบเพราะมันชักจะไม่สนุกอย่างที่คิดเอาไว้เสียแล้ว

แต่คุณฟรานซ์ก็ยังจะทำแล้วมันก็ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย หลายครั้งที่นิด้าถูกคุณฟรานซ์ข่มขืนคุณฟรานซ์คิดว่านิด้าไม่กลัวเหรอคุณฟรานซ์คิดว่านิด้าเป็นตุ๊กตาที่เจ็บไม่เป็นเหรอคะ””ปนัดดาเริ่มหลั่งน้ำตา

นิด้า...””ฟรานเชสโกรู้สึกไม่ดีเลยที่เห็นน้ำตาของเธอ

นิด้ากลัวแทบตาย จนเกือบลืมหายใจแต่คุณฟรานซ์สนุก ยิ่งนิด้าร้องกลัวคุณฟรานซ์ก็ยิ่งได้ใจ ยิ่งชอบที่เห็นนิด้าเจ็บคุณฟรานซ์เป็นพวกซาดิสม์หรือไงคะ” ”ปนัดดายังไม่ลืมเลือนภาพวันเก่าภาพเหล่านี้ยังคงตามหลอกหลอนเธอในทุกๆ คืนในฝัน

แต่ตอนนี้เธอก็ยอมฉันไม่ใช่เหรอนิด้า””

นิด้ายอมคุณฟรานซ์เพราะไม่อยากให้คุณฟรานซ์ทำร้ายนิด้า ยิ่งคุณฟรานซ์โกรธ คุณฟรานซ์ก็ยิ่งรุนแรงนิด้าเลยยอมคุณฟรานซ์ทุกอย่าง เพื่อให้คุณฟรานซ์อารมณ์ดี” ”ที่ปนัดดาว่ามามันถูกทุกอย่างยิ่งเขาโกรธเขาก็ยิ่งรุนแรง

แต่ตอนนี้เธอกำลังยั่วโมโหฉันอยู่นะนิด้า””

แต่นิด้าต้องการความชัดเจนตอนนี้นิด้าเป็นตัวอะไรสำหรับคุณฟรานซ์กันคะ เลขาฯ คนใช้ คุณโส หรือ ทาสคุณฟรานซ์บอกให้ชัดเจนเถอะค่ะ รู้ไหมว่านิด้าอึดอัด นิด้าไม่มั่นใจอะไรเลยนิด้าแค่กลัว...”” ปนัดดาปล่อยโฮ

ถ้าหากว่าเธอทำให้ฉันรักเธอได้เธอก็ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะทิ้งเธอ””

เพราะแบบนี้ไงคะนิด้าถึงกลัว กลัวว่าคุณฟรานซ์ไม่รักนิด้า...นิด้าไม่ดีพอให้คุณฟรานซ์รักหรอก เตี้ยก็เตี้ย ตัวก็เล็ก ผิวก็ซีดไม่เซ็กซี่เท่าคุณชาล๊อตตี้เขานี่ นิด้าไม่มีอะไรจะเสียแล้วนะคะ มีแต่ตายกับตาย”” ปนัดดาปล่อยโฮออกมาอีกชุดใหญ่เพราะความกลัว เธอไม่อยากถูกทิ้ง...

เขากำลังท้าทายปนัดดาอยู่ ตอนนี้ฟรานเชสโกมั่นใจอย่างมากว่าเขาไม่ได้รักปนัดดาอย่างแน่นอนความรู้สึกของเขานั้นมันแค่อารมณ์หลงใหลรูปกายภายนอกของปนัดดาชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นเหมือนกันกับผู้หญิงคนก่อนๆ แต่ปนัดดาพิเศษกว่าผู้หญิงที่ผ่านมาก็คือเธอฉลาดกว่าผู้หญิงพวกนั้น เขาไม่ชอบเลยที่ปนัดดาคิดจะจับเขา อยากรวยมากขนาดนั้นเชียวหรือ

ในขณะที่ฟรานเซสโก้กำลังคิดไปด้านลบปนัดดาก็รู้สึกเสียใจอย่างเต็มประดา เธอใจง่าย เธอรักเขาเพียงเพราะเขาปกป้องเธอกอดเธอ และทำราวกับว่าเธอและเขาเป็นคนรักกัน เขาให้ความหวังเธอทุกวี่ทุกวันจะไม่ให้เธอคิดไปเองได้อย่างไรกันล่ะ

ชัดเจนแล้วนะ...ทีนี้ก็มาหาฉันได้แล้ว”ฟรานเชสโกคิดว่าประเดี๋ยวปนัดดาก็คงจะลืมเหมือนที่ผ่านๆ มา

นิด้าไม่มีอารมณ์” ”ปนัดดาตอบแบบสาวกร้านโลก นอนตะแคงหันหลังให้เขา จนฟรานเชสโกรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที ทั้งที่เมื่อตอนเย็นเธอยังทำตัวน่ารักน่าหยิกอยู่แท้ๆเชียว แต่ตกดึกเธอกลับทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผล และเอาแต่ใจที่สุด ดูเหมือนว่าเธอกำลังเรียกร้องความรักจากเขาซึ่งมันมากเกินไปที่เขาจะให้ได้ทุกอย่างที่เขาให้มันยังไม่พอสำหรับเธออีกอย่างนั้นเหรอ ฟรานเชสโกโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงก่อนจะนอนตะแคงหันหลังให้เธอเช่นกัน

 

เช้าวันที่ 3 มกราคม ในช่วงเช้าฟรานเชสโกไม่มีงานที่ไหนแล้วแต่ช่วงบ่ายเขาต้องไปประชุมลูกค้าประจำปีที่บริษัทแต่หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วปนัดดาก็วิ่งร่าออกมาที่สนามที่เต็มไปด้วยหิมะขาวโพลนเธอยังคงโกรธเขาอยู่ตั้งแต่ตื่นนอนเธอยังไม่พูดกับเขาซักคำ จนเขาอดกังวลไม่ได้

แต่เมื่อปนัดดาเห็นว่าคฤหาสน์สีขาวหลังงามถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาวอย่างกลมกลืนต้นไม้ไร้ใบเนื่องจากเข้าฤดูหนาวมาได้ซักพักแล้ว ก็ลืมว่ากำลังโกรธเขาไปเลยเธอเอาเท้าเตะหิมะอย่างสนุกสนาน

จับหิมะด้วยมือเปล่าแบบนั้นเดี๋ยวหิมะก็กัดมือหรอกนิด้า”” ฟรานเชสโกเอ่ยเตือนแต่ก็ช้ากว่าคนตัวเล็กที่นั่งลงไปเล่นหิมะไปแล้ว

โอ๊ย...” ปนัดดาชักมือขึ้นทันที และมือของเธอก็แดงจนน่าตกใจ

ไหนดูหน่อยซิ...” ”ฟรานเชสโกจับมือขวาของปนัดดาขึ้นมาดู

เจ็บนะคะคุณฟรานซ์” ”ปนัดดาทำท่าจะชักมือกลับ แต่ฟรานเชสโกก็จับมือของเธอไว้แน่น

นั่นไง...โดนหิมะกัดจริงๆ ด้วย” ”ฟรานเชสโกดุปนัดดาเล็กน้อยก่อนจะโอบไหล่พาเธอเดินเข้าบ้าน การ์ดที่ติดตามมาอีก 6คนนั้นรีบกุลีกุจอหายาและน้ำอุ่นมาให้ปนัดดาเป็นการใหญ่ตรงข้อนิ้วของเธอมีแผลปริแตกเนื่องจากโดนหิมะกัด ส่วนฟรานเชสโกไม่ได้เป็นอะไรเพราะเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อเอาไว้ตลอด

แสบ...” ปนัดดาแทบร้องเมื่อเธอเอามือจุ่มในชามน้ำอุ่นแล้วรู้สึกแสบแผลเป็นอย่างมาก

ฉันบอกแล้วไม่ยอมฟังเอง”” ฟรานเชสโกมองอย่างเย้ยๆ เหมือนจะสมน้ำหน้าเด็กดื้อ แต่จากแววตาเขาแล้วดูเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังดุเด็กอย่างปนัดดา

ฮึ...” ปนัดดาทำหน้างุดเหมือนสาวน้อยแสนงอน คิ้วขมวดกันแล้วเม้มปากทำให้ฟรานเชสโกสงสัยว่าเขาไปทำอะไรให้เธอโกรธอีกรึเปล่า

โกรธอะไร...””เขาเอ่ยถามปนัดดา แต่เธอกลับเบือนหน้าหนี ก่อนจะวิ่งขึ้นห้องพักไปโดยไม่รู้ว่าที่นั่นคือจุดจบของตนเอง เธอนั่งลงกอดเข่าที่ปลายเตียงเงียบๆ ฟรานเชสโกส่ายหัวเบาๆเมื่อเห็นปนัดดานั่งอยู่ปลายเตียงทำท่าเหมือนจะร้องไห้จะอะไรแค่หิมะกัด... แต่ถ้ารวมกับเรื่องเมื่อคืนก็คงหนักหนาเอาการเหมือนกัน

นิด้า...”ฟรานเชสโกเรียกปนัดดา แต่เธอกลับนิ่งเงียบแถมยังเบือนหน้าหนีเขาจนทำให้ฟรานเชสโกเริ่มโกรธที่คนตัวเล็กไม่สนใจเขา จึงเดินเข้าไปหาปนัดดาก่อนจะดึงเธอเข้ามาชิดตัว

นี่เธอเมินฉันเหรอนิด้า””

ปล่อยนิด้านะคะคุณฟรานซ์” ”ปนัดดายิ่งโกรธฟรานเชสโกขึ้นอีกเป็นเท่าตัวเมื่อคนตัวโตไม่คิดจะง้อเธอแถมยังดุเธออีกต่างหาก

อย่าคิดโกรธหรือเมินฉันอีกฉันไม่ชอบ”” แทนที่ถ้อยคำหวานหูที่เขาคิดจะถูกเปล่งออกมาง้อคนตัวเล็กแต่คำขู่ดันหลุดออกมาแทน ฟรานเชสโกรู้สึกหัวเสียเป้นอ่างมากที่ปากเจ้ากรรมดันพูดขู่ปนัดดาไปเสียได้

คนตัวเล็กเริ่มมีน้ำตารื้นๆ ที่ขอบตาของเธอก่อนจะเริ่มปล่อยโฮอีกครั้ง เธอชินกับฟรานเชสโกที่ดูอบอุ่นและน่ารักมากกว่าเมื่อเห็นว่าเขากลายร่างเป็นซาตานอีกครั้งก็รู้สึกกลัวจับใจเขาไม่ได้สนใจคิดแต่เพียงว่าเธอแค่บีบน้ำตาให้เขาสงสารเท่านั้นเขาคงต้องลงโทษเธอซักยกสองยกให้รู้สำนึกซะบ้างจะได้ไม่ดื้ออีก ฟรานเชสโกกระชากเสื้อกันหนาวเธอออกและจัดการกับเสื้อผ้าที่เหลืออย่างรวดเร็วและเหวี่ยงเธอลงกับเตียงอย่างไม่ใยดีก่อนจะเริ่มจัดการกับเสื้อผ้าของตนเองปนัดดาทั้งหนาวทั้งกลัวพยายามผลักเขาให้ห่างออกจากตัวแต่ก็เท่านั้นในเมื่อเขาเป็นผู้ชายมีร่างกายกำยำแข็งแรงมากเป็นพิเศษคงยากที่จะต่อกรกับเขา

ปล่อยนิด้าเถอะค่ะ” คุณฟรานซ์”ปนัดดาอ้อนวอนทั้งน้ำตา ฟรานเชสโกไม่ได้สนใจยังคงคลอเคลียจูบไปตามตัวของปนัดดาไม่ขาด เธอทั้งหอมทั้งหวานน่ากินไปทั้งตัว

ฉันเกลียดนิสัยดื้อรั้นของเธอ” ”ฟรานเชสโกมองปนัดดาด้วยสายตาไม่พอใจ ก่อนจะตรึงแขนเธอเอาไว้ด้วยมือของตนเองใช้เข่ากดขาทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ ก่อนจะเริ่มโอ้โลมปลุกเร้าให้คนตัวเล็กสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เธอทั้งดิ้น ทั้งขัดขืนแต่ดูเหมือนยิ่งดิ้น ฟรานเชสโกก็ยิ่งกอดรัดเธอแน่นมากขึ้นเท่านั้นสองมือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วสรรพางค์กาย นวล ขาว ของปนัดดา เธอสวยและน่ากินไปทั้งตัวจะให้เขาอดใจไหวได้อย่างไรกัน ปนัดดาสั่นเทิ้มด้วยความกลัวราวกับลูกนกตกน้ำเธอพยายามดิ้นสู้อีกครั้งแต่สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาเพียงแรงสวาทของเขาที่สาดซัดใส่ร่างเธอ กายของฟรานเชสโกเข้าสนิทแนบชิดกับเธอจนปนัดดาไม่อาจะขัดขืนได้อีกต่อไปเมื่อเขาเริ่มครอบครองกายเธอด้วยกายของเขา

คุณฟรานซ์... นิด้าเจ็บ” ”แม่สาวร่างเล็กโอดครวญอยู่ใต้ร่างใหญ่ เมื่อร่างใหญ่สาดส่งพายุรักเข้าใส่ร่างบางของปนัดดาไม่ยั้ง จนเธอสะเทือนไปทั้งตัว ตัวของปนัดดาสั่นไหวจนหัวแทบจะโขกกับหัวเตียงเพราะแรงกระแทกที่แรงเกินจะต้านทาน

หยุดร้องไห้ได้แล้วนิด้า”” ฟรานเชสโกซุกไซร้ใบหน้าลงกับเนินอกของเธออย่างหิวโหย ในขณะที่ปนัดดาสะอื้นตัวโยน ...ไม่มีครั้งไหนเลยหรือที่ฟรานเชสโกจะยอมออมแรง อ่อนโยนกับเธอซักครั้ง

ยิ่งนานพายุเพลิงสวาทร้อนแรงที่ยากจะดับลงลุกไหม้เขาและเธอก็ยิ่งลุกโชนจนปนัดดาแทบจมลงไปกับเตียงเมื่อเขาสาดแรงเข้าใส่เธอครั้งแล้วครั้งเล่าจนเธอหมดเรี่ยมหมดแรง แทบไม่มีแรงตอบสนองเขา

สามรอบก็หมดแรงแล้วทีเมื่อคืนทำเป็นอวดเก่ง...หึ” ”ฟรานเชสโกมองปนัดดาที่นอนหงายอยู่ใต้ร่างเขา เธอตาปรือเหมือนจะหลับได้ทุกเมื่อ แต่พอเขาปลุกเร้าเธออีกครั้งปนัดดาก็ร้องแล้วร้องอีกเพราะความเจ็บปวดที่เขาไม่ถนอมเธอเลยแม้แต่น้อยเขาลงโทษเธอจนพอใจด้วยบทเรียนรักของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย 

 

ฟรานเชสโกพาปนัดดาเดินออกนอกบ้านในตอนเย็นเพื่อง้อเธอเขาเดินข้ามถนนและเดินไปอีกไม่กี่เมตรก่อนจะพาเธอเข้าไปในร้านสปาเกตตี้ที่ขนาดเล็กแต่ทว่าถูกตกแต่งอย่างหรูหรามันอยู่อยู่ใกล้ๆ บ้านของเขาเอง ภายในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยคฤหาสน์น้อยใหญ่แล้วแต่งบประมาณและความชอบของคนมีฐานะต่างสวยสดงดงาม หรูหรา มีแต่ของตกแต่งอยู่เต็มไปหมดในขณะที่ที่ปาสคาลอเน่นั้นตกแต่งแบบพองามมีสนามกว้างมากพอที่จะให้เฮลิคอปเตอร์ลงจอดและสุดท้ายมีเพียงคฤหาสน์ปาสคาลอเน่เท่านั้นที่ไร้ซึ่งดอกไม้สวยสด

อยากกินอะไรนิด้า””

มาร้านสปาเกตตี้ทั้งทีก็ต้องกินพวกที่มันเป็นเส้นๆสิคะคุณฟรานซ์” ”ปนัดดาตอบอย่างหน้าซื่อตาใส

จะรับอะไรดีครับ”” พนักงานเสิร์ฟยื่นเมนูให้ฟรานเชสโกและปนัดดา

เอามะกะโรนีละกันครับ”

เอาสปาเกตตี้ค่ะ” ”ปนัดดายื่นเมนูคืนให้พนักงาน

แล้วเครื่องดื่มล่ะครับ””

โก้โก้ร้อนๆ ครับ/ค่ะ” ”ทั้งคู่พูดพร้อมออกเป็นเสียงเดียวกัน

ใจตรงกันเลยนะครับ” ”พนักงานยิ้มๆก่อนจะบันทึกรายการอาหารลงไปในสมุดและเดินกลับเข้าไปในครัว ไม่นานนักอาหารทั้งหมดก็มาเสิร์ฟทั้งคู่จ้องหน้ากันแต่ไม่พูดอะไรออกมาก่อนจะลงมือทานอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อยปนัดดาจ้องมะกะโรนีในจานของฟรานเชสโกก่อนจะมองสปาเกตตี้ในจานของตนเอง

อยากชิมรึไง” ”ฟรานเชสโกมองตาก็รู้ใจเลยถามออกมาเมื่อคนตัวเล็กจ้องแต่ไม่ถามซักที

ค่ะ””ฟรานเชสโกตักมะกะโรนีคำโตและยัดใส่ปากปนัดดาทันที เมื่อเห็นปนัดดาพยายามเคี้ยวอย่างลำบากก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

อร่อยมั๊ย”ฟรานเชสโกเอ่ยถามปนัดดาที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ เธอพยักหน้าแทนคำตอบพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้ก่อนจะยกโกโก้ร้อนขึ้นดื่มดูเหมือนว่าอาหารและเครื่องดื่มจะไม่เข้ากันเลยแต่ทำยังไงได้ล่ะก็คนมันอยากกินนี่...

ตลอดมื้ออาหารไม่มีใครพูดอะไรออกมาต่างคนต่างทานของตนเองโดยไม่คิดจะชวนออีกฝ่ายคุยสร้างความอึดอัดให้แก่ปนัดดาเป็นอย่างมาก

ทั้งหมด *** เหรียญ ครับ” ”พนักงานบอก ฟรานเชสโกยื่นเงินให้

ที่เหลือเป็นทิปละกัน”เขาไม่อยากได้เงินทอนเหรียญให้มาหนักกระเป๋า

กลับกันเถอะนิด้า”

ค่ะ””ทั้งคู่เดินออกจากร้านและเดินข้ามถนนกลับบ้านปนัดดาก็เริ่มต้นหาเรื่องมาคุยกับเขา

นิด้ารู้มาว่าคุณชอบดื่มชา”” ปนัดดาเอียงคอมองหน้าเขาอย่างน่ารักน่าหยิก

อือ...ฉันชอบ” ”ฟรานเชสโกตอบ

แล้วชอบชาอะไรคะ??

ชาขาวจะดื่มหลังจากที่ทานอาหารแล้ว 2-3 ชม. ดื่มแล้วสดชื่นดี ฉันเคยดื่มหลังอาหารด้วยแต่รู้สึกไม่สบายท้องเลยเลื่อนมาดื่มหลังอาหาร 2-3 ชม.น่ะ” ”ฟรานซ์เซสโก้มองซ้ายในขณะที่ปนัดดามองขวาในขณะข้ามถนน

มีคนไทยเท่านั้นแหละที่ข้ามถนนแล้วมองขวา””ที่ฟรานเซสโกมามันก็ถูก เพราะคนต่างประเทศยามจะข้ามถนนเขาจะมองซ้ายในขณะที่คนไทยจะมองขวา ยามที่คนไทยไปอยู่ต่างประเทศ ในช่วงแรกๆ ก็อาจจะเกือบถูกรถชนหลายคน

คนญี่ปุ่นเชื่อว่าชาเขียวช่วยลดการเกิดมะเร็งในกระเพาะอาหารแต่เขาวิจัยมาว่า  การดื่มชาที่เข้มข้นมากๆมีผลในกระเพาะอาหารดูดซับ อาหารได้น้อยลง ระบบย่อยอาหารผิดปกติซึ่งจะทำให้ท้องผูกยิ่งถ้าดื่มชาเข้มข้นในช่วงท้องว่างติดต่อกันเป็นเวลายาวนานอาจทำให้เป็นโรคกระเพาะอาหารได้ แต่ควรดื่มชาหลังรับ ประทานอาหารแล้ว 2-3 ชั่วโมง””

เก่ง...””ฟรานเชสโกชมจากใจจริง

ไม่ได้เก่งหรอกค่ะนิด้าแค่ชอบอ่านหนังสือเลยรู้มาก””

ฉันไม่สันทัดเรื่องแบบนี้เลยอย่าถามเรื่องแบบนี้กับฉันเลย ถ้าถามกลยุทธ์ทางการตลาดค่อยว่าไปอย่าง””

คุณฟรานซ์จบเศรษฐศาสตร์หรือการตลาดมาเหรอคะ?

เปล่า...จบการบิน”” ปนัดดาถึงกับอ้าปากค้างเพราะในสิ่งที่เขาเรียนกับสิ่งที่เขาทำอยู่มันคนละเรื่องกันเลย

นิด้าฟังผิดหรือคุณพูดผิดกันแน่คะ??ปนัดดาลองถามดูอีกครั้ง

ฟังถูกแล้ว ฉันจบการบินมาถ้าเป็นคนธรรมดาที่เกิดในครอบครัวธรรมดาๆ ก็คงไปเป็นนักบินแล้ว”

“แล้วที่บอกกับคุณฟรังโกล่ะคะแปลว่านิด้าต้องจบการบินด้วยเหรอ” ปนัดดาอดที่จะไม่แปลกใจไม่ได้

“นอกจากฉัน เธอ ลิซซี่และเพื่อนอีกสี่คนก็ไม่มีใครรู้ว่าฉันจบการบิน แม้แต่ป๊ะป๋ากับหม่าม๊ายังไม่รู้เลยทุกคนเข้าใจว่าฉันจบบริหาร หรือไม่ก็การตลาด” ”เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงหน้าบ้านคนในบ้านก็กดสวิตซ์เปิดประตูให้เจ้านายและหญิงสาวได้เข้าไปด้านใน

แสดงว่าคุณต้องขับเครื่องบินได้ทุกประเภทน่ะสิคะ”” ปนัดดายังคงถามได้ต่ออีกเรื่อยๆ แปลกที่คนอย่างฟรานเชสโกไม่เคยรำคาญการถามของเธอทั้งๆที่เขาเกลียดคนถามมากเสียยิ่งกระไรเพราะเหมือนกับว่าคนคนนั้นกำลังละลาบละล้วงสอดเรื่องของเขาอยู่

ไม่เก่งเท่าไหร่หรอก ได้เกียตินิยมอันดับ2 น่ะพลาดไปนิดเดียวเอง””

ว้าว...ทั้งชีวิตนี้นิด้าเคยใฝ่ฝันว่าอยากได้เกียตินิยมกับเขาบ้างแต่ก็ไม่เห็นได้เลย...”” ปนัดดาแสร้งทำหน้าบูด

แล้วเคยมีอะไรดีกับเขาบ้างล่ะ นอกจากการเจาะทะลวงระบบของคนอื่นเสียหายเนี่ย””ฟรานเชสโกผลักหัวปนัดดาเบาๆ จนเธอเซไปตามแรงผลักของเขาเล็กน้อย

คุณฟรานซ์อย่าพูดแบบนี้สิคะเดือนสิงหานี้นิด้าก็จะได้ขึ้นชื่อว่าด็อกเตอร์แล้วนะนิด้าว่าจะขอคุณฟรานซ์ไปรับปริญญาที่อเมริกาก่อน... เพราะนิด้าเรียนออนไลน์แต่ว่านิด้าก็บินไปสอบ บินไปส่งงานนะคะ นิด้าอยากจะใส่ชุดครุย แต่งหน้าแน่นๆอีกรอบจัง” ”ปนัดดานึกสนุก... ในขณะที่เพื่อนๆ กำลังเริ่มเรียนโทบางคนอาจจะเพิ่งได้รับตรี แต่เธอกำลังเตรียมรับปริญญาเอก

จริงเหรอ...”

จริงสิคะ นิด้าสร้างโปรแกรมทำระบบสารพัดกว่าจะได้ใบนี้มา”

เหรอ...ฉันนึกว่าเธอเจาะระบบเข้าไปเปลี่ยนรายชื่อเขาเสียอีก”” ฟรานเชสโกยังคงแหย่ปนัดดาไม่เลิก

ง่า...คุณฟรานซ์อ่า”” ปนัดดากอดแขนฟรานเชสโกแล้วเขย่า

ถ้าเธอเขย่าแขนฉันหนึ่งทีฉันจะปล้ำเธอหนึ่งรอบเธอเขย่าไปแล้ว 6ครั้ง”” ฟรานเชสโกมองปนัดดาด้วยสายตามีเลศนัย

อุ๊ย...””ปนัดดาปล่อยแขนฟรานเชสโกทันควันก่อนจะเดินถอยหลังและหันหลังวิ่งหนีเขา

นิด้า คืนนี้เธอไม่รอดแน่...” ”เขาคาดโทษเอาไว้ก่อนจะวิ่งไล่จับคนตัวเล็กรอบห้องโถงรับแขก

คุณฟรานซ์จับนิด้าไม่ได้หรอก”” ปนัดดาวิ่งเข้าไปด้านใน ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในครัวและเจอกับมาเรียที่กำลังยืนหั่นผักอยู่

ป้ามาเรีย ช่วยนิด้าหน่อยสิคะอย่าให้คุณฟรานซ์จับนิด้าได้นะคะ” ”ปนัดดาแอบอยู่หลังมาเรีย

นี่เจ้านายกับนายหญิงเล่นอะไรกันคะเนี่ย”” มาเรียรู้สึกงงเล็กน้อยที่อยู่ๆ ปนัดดาก็มาแอบอยู่หลังตนเอง

ป้ามาเรียหลีกทางให้ผมหน่อยสิครับ””ฟรานเชสโกเอ่ยขอ จนมาเรียไม่รู้ว่าจะฟังคำสั่งของใคร..คนหนึ่งก็เจ้านาย อีกคนก็นายหญิง

ป้ามาเรียอย่าฟังคุณฟรานซ์นะคุณฟรานซ์จะแกล้งนิด้า”” ในขณะที่มาเรียกำลังสับสนนั้น คนตัวเล็กที่แอบอยู่ด้านหลังนางก็แย้งขึ้นมาทันที

นี่เล่นอะไรกันคะเนี่ย ป้างงไปหมดแล้วแล้วป้าจะฟังใครดีล่ะคะ” ”มาเรียยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่ จึงได้แต่ยืนนิ่งให้ปนัดดาแอบอยู่ด้านหลังต่อไป

นี่เล่นอะไรกันน่ะ” ”เมื่อมาดามเบรียนน่าเดินเข้ามาในครัว ปนัดดา ฟรานเชสโกและมาเรียหันไปทางเดียวกัน

ดิฉันไม่ทราบค่ะ” มาดาม”มาเรียตอบตามความจริง

เล่นไล่จับครับหม่าม๊า...”” พูดจบฟรานเชสโกก็เดินเข้าไปหาปนัดดา ปนัดดาเดินถอยหลังเรื่อยๆจนหลังชนกับผนัง

โตจนจะแก่แล้วยังจะเล่นเป็นเด็กอยู่ได้” ”มาดามเบรียนน่าส่ายหน้าหนีก่อนจะเดินออกจากห้องไปแล้วยิ้มน้อยๆ นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่ได้เห็นรอยยิ้มของลูกชายคนเล็ก แต่รอยยิ้มนั้นก็ต้องหุบลงเมื่อเห็นหญิงสาวหน้าตาสวยคมตัดผมบ็อปเทสุดชิค เธอคนนั้นสวมชุดนอนสีน้ำตาลลายเจ้าหมีคุมะของปนัดดาลงมาจากด้านบนพร้อมกับกระเป๋าเดินทางสีดำใบหนึ่งและร้องห่มร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย...ถ้าหากว่ากระเป๋าที่เธอลากมาด้วยนั้นเป็นของเธอ เธอคงไม่ต้องลำบากเดินไปขอเสื้อผ้าของปนัดดาที่แม่บ้านเพิ่งซักเสร็จมาใส่อย่างนี้หรอก!.. จะไปขอปนัดดาตรงๆก็ไม่ได้ เพราะเห็นว่าห้องเงียบก็เข้าใจว่าหลับแล้ว จะเข้าไปปลุกก็ไม่ดีแต่ตอนนี้เธอเศร้าจนไม่ไหวแล้ว ชุดของเธอ กระเป๋าถือของเธอ ชุดว่ายน้ำชุดชั้นในคอลเลคชั่นใหม่...

“พี่ฟรานซ์... กระเป๋าลิซซี่หายใบใหญ่เป็นของลิซซี่ แต่ใบนี้ไม่ใช่” ลิซซี่ร้องไห้จนมาสคาร่าเลอะ เธอปล่อยกระเป๋าให้กลิ้งลงจากบันไดอย่างบันดาลโทสะพร้อมทั้งวิ่งเข้ามากอดมาดามเบรียนน่าทันทีที่เห็น คุณหนูลิซซี่ เกวน ลินเบิร์ตลูกสาวคนเดียวของตระกูลลินเบิร์ตครอบครัวของเธอทำบริษัทจิวเวอรี่อยู่ที่อังกฤษมาหลายทศวรรษธุรกิจนั้นถูกส่งต่อๆกันมาหลายรุ่น และเจ้าของลินเบิร์ดจิวเวอรี่คนต่อไปก็คือเธอ       

 “สวัสดีครับมาดามเบรียนน่า แม่สาวแฮ็กเกอร์แล้วก็ไอ่ฟรานซ์เพื่อนยาก ว่าแต่นี่..ใครเหรอ” ”แอชเชอร์ผู้มาใหม่เอ่ยทักทายทุกคน ยกเว้นหญิงสาวที่กลายเป็นหมีแพนด้าเพราะร้องไห้จนมาสคาร่าและอายไลน์เนอร์เลอะ...เขาเป็นชายร่างใหญ่ผิวขาว ผมยาวประบ่าถูกรวบมัดอย่างเรียบร้อย สวมเสื้อยืดสีขาวกับเสื้อกันหนาวหนังสีดำ กางเกงยีนส์แบรนด์เนมที่เหมือนจะผ่านร้อนผ่านหนาวมากมากทำให้ลิซซี่นึกแหวะไหนจะรองเท้าผ้าใบคอนเวิร์ตเน่าๆ นั่นอีก... ผู้ชายในสเป็คของเธอต้องเป๊แบบนี้ใช้ไม่ได้หรอก...

เธอชื่อลิซซี่” เป็นลูกพี่ลูกน้องฉันเอง จำไม่ได้เหรอ” ฟรานเชสโกหันไปถามแอชเชอร์

ใช่ลิซซี่ที่ฉันเคยเจอแน่เหรอ?...ฉันว่าเรียกหมีแพนด้ายังจะเหมาะซะกว่า””แอชเชอร์พูดอย่างไม่กลัวอะไร ลิซซี่ที่กำลังร้องไห้เสียใจอยู่นั้นหยุดร้องและหันหน้ามาหาแอชเชอร์ทันที

นี่คุณหมีแพนด้า นี่กระเป๋าคุณแล้วกระเป๋าผมล่ะ” ”แอชเชอร์วางกระเป๋าตรงหน้าของลิซซี่

ฉันไม่ได้เป็นหมีเเพนด้านะส่วนกระเป๋าคุณอ่ะ..โน่น” ”ลิซซี่แหว๋ใส่อย่างไม่กลัวเกรง และชี้ไปที่กระเป๋าที่เธอทิ้งมันลงบันไดมาเมื่อครู่...แอชเชอร์ตกใจจนตาโต ของของเขาจะเสียหายไหม กลิ้งลงบันไดมาเสียขนาดนั้นหวังว่าเสื้อผ้าของเขาพอจะช่วยลดแรงกระแทกได้บ้างไม่มากก็น้อย

จะเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย” ”แอชเชอร์รีบตรวจดูของที่อยู่ภายในของกระเป๋า

ฮือๆๆ... กระเป๋าจ๋า”ลิซซี่เข้าไปกอดกระเป๋าตัวเองทันที

“ลิซซี่เอาชุดนอนนิด้ามาใส่เหรอ” ฟรานเชสโกจำได้...เพราะแม่ตัวน้อยของเขาใส่นอนเมื่อสองสามคืนก่อน

“ใช่... เมื่อคืนหลังจากที่พี่ฟรานซ์นอนแล้วลิซซี่ไปขอเสื้อผ้าผู้หญิงจากฝ่ายซักรีด ไม่มีชุดผู้หญิงที่ไหนดีเท่าของนิด้าลิซซี่ก็เลยยืมมาใส่”

“ชุดแบบนี้เหมาะกับลิซซี่ดี”ฟรานเชสโกอยากจะหัวเราะ... ถ้าไม่จนปัญญาจริงๆ ลิซซี่ไม่มีทางใช้ของร่วมกับคนอื่นหรือเอาเสื้อผ้าคนอื่นมาใส่หรอก

“ชิส์...” ลิซซี่หันไปมองแอชเชอร์ที่กำลังเช็กของในกระเป๋าอยู่มีแต่เสื้อผ้าเบๆ แล็ปท็อปและแฟ้มเอกสารอีกมากมาย แต่ที่สะดุดตาลิซซี่ที่สุดก็คือเจ้ากระต่ายที่ทำมาจากคริสตัล ตาของมันถูกประดับด้วยเพชรสีน้ำเงินอย่างสวยงามเป็นงานที่ประณีตและละเอียดอ่อนมากแต่หูของมันหักไปแล้วข้างหนึ่ง!!!...

เอ่อ...หูกระต่ายมันหัก” ”ลิซซี่ชี้ไปที่กระต่ายตัวนั้น

ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก มันอาจจะหักตอนอยู่บนเครื่องก็ได้”” ที่แอชเชอร์ตอบแบบนั้นเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกผิดไปมากกว่านี้ ทั้งๆที่เขาแพ็คมาอย่างดี มันไม่มีทางแตกได้ หากไม่ถูกกระแทกแรงๆ

แล้วใครบอกว่าฉันโทษตัวเองล่ะ”” ลิซซี่เชิดใส่แอชเชอร์หน้าตาเฉย ถ้ารู้ว่าเธอจะทำแบบนี้ เขาจะสั่งสอนเสียให้เข็ดเลยทีเดียวเชียว แอชเชอร์กัดริมฝีปากอย่างแค้นเคืองก่อนจะเก็บกระต่ายคริสตัลใส่กระเป๋าเหมือนเดิมส่วนลิซซี่นั้นคว้ากระเป๋าของตนเองเดินขึ้นชั้นบนไปโดยมีมาดามเบรียนน่าและคนใช้อีกสองคนเดินตามขึ้นไปด้วย

ฉันขอโทษแทนยัยเด็กแสบนั่นด้วยละกันนะ”” ฟรานเชสโกตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ

เออ...””แอชเชอร์ตอบออกมาอย่างครุ่นโกรธ

นี่แกยังโกรธอยู่เหรอ”” ฟรานเชสโกถามอีกทีเพื่อความมั่นใจ

โกรธ...””แอชเชอร์คว้ากระเป๋าขึ้นมาแล้วให้ลูกน้องที่ตามมานั้นถือไป

แกโกรธเรื่องกระต่ายคริสตัลตัวนั้นเหรอ”” ฟรานเชสโกถาม

เปล่า...โกรธที่ยัยนั่นเอากระเป๋าฉันมาแล้วปล่อยให้กระเป๋าโดนกระแทกจนกระต่ายคริสตัลหูหัก ขอโทษซักคำก็ไม่มีไร้มารยาทที่สุด” ”พูดจบแอชเชอร์ก็หันหลังเดินกลับ แต่ก่อนจะพ้นประตูไป เขาหันหลังมาโบกมือลาฟรานเชสโกและขึ้นรถเก๋งซีดานสีดำออกจากคฤหาสน์หลังนี้ไป

นี่ซองอะไรคะเนี่ย” ”ปนัดดาหยิบซองจดหมายสีขาวที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วยื่นให้ฟรานเชสโก

จ่อหน้าถึงฉันด้วย” ”ฟรานเชสโกรับจดหมายฉบับนั้นมาจากปนัดดา

ไม่เห็นมีชื่อคุณฟรานซ์เลยนี่คะ” ”ปนัดดามองจดหมายที่อยู่ในมือของฟรานเชสโก

มีสิ...นี่ไงชื่อฉันแต่เขียนเป็นภาษาฝรั่งเศสก็เท่านั้นเอง” ”ฟรานเชสโกตอบก่อนจะค่อยๆเปิดซอง ก็พบกับจดหมายฉบับหนึ่ง เขาอ่านข้อความภาษาอิตาลี่อย่างคร่าวๆ...

ตอนนี้ฉันอยากจะได้เลขาดีๆเก่งๆซักคนหนึ่งชายหรือหญิงก็ได้ฉันไม่เกี่ยง ถ้าพูดได้ภาษาฝรั่งเศสกับภาษาอารบิคได้ยิ่งดีเพราะฉันพูดภาษาฝรั่งเศสไม่คล่อง-แอชเชอร์’

แอชเชอร์อยากได้เลขาใหม่น่ะเอาที่ดีๆ เก่งๆ พูดภาษาฝรั่งเศสได้ยิ่งดีเพราะแอชเชอร์พูดภาษาฝรั่งเศสไม่คล่องน่ะพอจะรู้จักใครบ้างไหม” ”ฟรานเชสโกถามคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกัน

มีค่ะ...แต่เขาเป็นเกย์นะคะอีกคนอยู่ห้องข้างๆ นิด้าค่ะ เธอเป็นครูสอนภาษาฝรั่งเศสค่ะแต่เธอพูดอิตาลี่กับสเปนไม่ได้นะคะ””

ความจริงฉันก็มีนะ แต่ไม่อยากจะนำเสนอ””ฟรานเชสโกถอนหายใจออกมาเบาๆ

โอ...ว่าแต่ใครเหรอคะ” ”ปนัดดามองเขาตาแป๋ว

ลิซซี่...””ฟรานเชสโกตอบ ทั้งสองจึงถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

        แสดง 12 - 12
วันที่โพสต์ :  5 ก.ค. 2557 21:33    วันที่อัพเดท :   5 มี.ค 2558 20:34    › จำนวนผู้เข้าชม 933240 คน
   › คะแนนโหวต 407 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 1
สนุกมากค่ะไรท์ตามมาอ่านจากเว็บนิยายค่ะ
 사랑해 | 23 ต.ค. 2557 17:38 | IP : 27.145.128.xxx