นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง จองจำหัวใจมาเฟีย    by Monolokiiz
ชื่อตอน จองจำหัวใจมาเฟีย :: บทที่ 13:: สำคัญที่การกระทำ


ปนัดดาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้กำลังโกรธฟรานเชสโกอยู่ก็รีบเงียบลงทันใด...แหม..พ่อคุณ เนียนเชียวนะ เธอเกือบจะลืมไปแล้วว่ากำลังโกรธเขาอยู่เธอจะสั่งสอนเขาโดยการงอนนานๆไปเลย

          “นิด้า... ยังไม่หายโกรธฉันอีกเหรอ”เขามองมาที่เธอตาละห้อย

          “ยังโกรธอยู่ค่ะ” คนตัวเล็กเงยหน้ามองเพียงแวบเดียวก่อนที่จะสะบัดหน้าหนีเดินออกไปอย่างโกรธเคือง คนนิสัยไม่ดีอย่างเขาถูกโกรธบ้างก็ดี

          “ก็ดี... เย็นนี้ฉันต้องเข้าโรงแรม ฉันจะได้ไม่เสียเวลาพาเธอไปดูงานนิทรรศการอาหารนานาชาติที่ห้องบอลรูม”ปนัดดาหูผึ่งทันที นี่เขาตั้งใจพูดให้เธอรู้สึกอยากใช่ไหม?... แต่เธอไม่เอียงเอนไปกับของที่เขาเอามาล่อหรอก

          “เฮ้อ... น่าเสียดายตั๋วสวนสนุกนะสงสัยเธอไม่อยากจะไปกับฉันแล้ว รู้งี้ยกให้ลิซซี่ไปเสียก็ดี” ฟรานเชสโกงัดไม้ตายออกมาใช้และมันก็ได้ผลดีเลยทีเดียว เพราะถึงขนาดทำให้ปนัดดาหยุดเดินได้ในทันที

          “จริงนะที่พี่ฟรานซ์จะยกให้ลิซซี่น่ะลิซซี่รักพี่ฟรานซ์ที่สุดเลย” แม่สาวลิซซี่ที่ลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็มิทราบได้ก็โผเข้ามาหอมแก้มซ้ายและขวาของฟรานเชสโกทันที

          “ง่า... งั้นนิด้าก็อดไปน่ะสิ”

          “หายงอนฉันก่อน แล้วฉันจะให้ไป”ฟรานเชสโกต่อรอง ซึ่งปนัดดาก็พยักหน้ารับปากอย่างง่ายดาย

          “อ้าว... แล้วไหนบอกจะให้ลิซซี่ไงคะพี่ฟรานซ์”แม่สาวผมบ๊อบทำหน้ามุ่ยทันที

          “ก็มีตั๋วอยู่สองใบไง...พี่ให้ลิซซี่ใบหนึ่ง ให้นิด้าใบหนึ่ง ก็ไปด้วยกันเสียก็สิ้นเรื่อง”ฟรานเชสโกเปิดกระเป๋าเงิน หยิบการ์ดสุดน่ารักออกมาจากกระเป๋าเงินและยื่นให้ทั้งสองคน

          “แล้วคุณฟรานซ์ล่ะคะ?” ปนัดดาเอ่ยถาม

          “ไม่ไปก็ได้...หรือมีปัญหากับลิซซี่กันล่ะหืม? โกรธที่เธอเอาชุดนอนไปใส่รึไง” ฟรานเชสโกถามเพราะเกรงว่าเธอจะไปกับลิซซี่ไม่ได้น่ะสิ

          “ไม่ได้มีปัญหากับคุณลิซซี่หรอกค่ะ... แต่ว่าเขาให้คุณฟรานซ์นี่คะคุณฟรานซ์ไม่ไปก็ยังไงอยู่ นิด้าไม่ไปแล้วก็ได้” ปนัดดาเงยหน้ามองตาฟรานเชสโกปริบๆ

          “อย่าคิดมากสินิด้า...คนเชิญเขาไม่ว่าหรอกน่า ฉันจะไปหรือไม่ไปก็ไม่ต่างกันหรอกนะ เพราะคนที่ใช้สิทธิ์แทนฉันคือลูกพี่ลูกน้องกับคนรักของฉันเชียวนะถือว่าให้เกียรติคนเชิญแล้วล่ะ เพราะไม่ได้เอาไปขายต่อหรือยกให้คนอื่นนี่”

          “เอาน่านิด้า... อย่าคิดมากสิพี่ฟรานซ์เคยไปมาหลายรอบแล้ว แต่เธอไม่เคยไปนี่นา ไปด้วยกันนี่แหละ” ลิซซี่ยิ้มแฉ่งเพราะเธอสามารถไปเที่ยวกับแม่สาวตัวเล็กคนนี้ได้โดยไม่มีปัญหา

          “จริงนะคะ...คุณฟรานซ์จะมาน้อยใจทีหลังไม่ได้นะคะ” ปนัดดาหันมาบอกก่อน

          “ไม่น้อยใจหรอกน่า...ไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาตามประสาผู้หญิงกับลิซซี่บ้างก็ดี จะช็อปกันทั้งวันเลยก็ได้”เขาเข้าใจว่าทุกวันนี้ที่ปนัดดาน้อยของเขาไม่กล้าที่จะซื้อของตามใจตนเองก็เพราะกลัวว่าเขาจะรอนานเกรงใจเขา... แต่ถ้าไปกับลิซซี่ไปกับผู้หญิงด้วยกันก็อาจจะเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นก็ได้

          “จริงนะคะนิด้าไปเที่ยวกับคุณลิซซี่ได้จริงๆนะคะ” ปนัดดาตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมากที่เขาอนุญาตให้เธอไปไหนมาไหนกับคนอื่นนอกจากเขา

          “ได้สิ...เพราะฉันเชื่อว่าเธอจะไม่หนีฉันไปไหน” เขาจะไม่กักขังเธอให้รู้สึกทรมานใจจะปล่อยเธอไปทำนั่นนี่ตามใจชอบเพราะสิ่งที่เขาต้องการจะกักขังไว้นั้นไม่ใช่ร่าวกายของเธอ แต่หากเป็นหัวใจ!!!

          “นิด้าไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ...ก็คุณฟรานซ์น่ารักซะขนาดนี้” ปนัดดาเขย่งเท้าจุ๊บเขา แต่ไม่ถึงแก้มของเขา มันจรดแค่ปลายคางของเขาเท่านั้น

          “ทำตามใจตัวเองเถอะ แต่ต้องอยู่ในขอบเขตนะเข้าใจไหม” เขาก้มลงมาหอมแก้มเธอเสียฟอดใหญ่

          “รับทราบ”คนตัวเล็กเต๊ะท่าทหารอย่างน่ารัก

          “งั้นไปช็อปปิ้งกันเถอะนิด้าพี่ฟรานซ์อนุญาตแล้ว” ว่าจบลิซซี่ก็ฉุดแขนคนตัวเล็กออกไปด้วยกันทันทีฟรานเชสโกก็ได้แต่โบกมือลาและวอนขอให้ปนัดดาโชคดี...

          “โจวานนี่...”ฟรานเชสโกเอ่ยเรียกหาการ์ดที่เขาไว้ใจที่สุด

          “ครับเจ้านาย”โจวานนี่ที่ดักรออยู่ห่างๆก็เดินเข้ามาหาตามคำเรียกร้อง

          “ตามไปดูแลนิด้ากับลิซซี่ด้วยอย่าให้เจ็บแม้แต่ปลายก้อยเข้าใจไหม” คนหนึ่งก็ลูกพี่ลูกน้องที่เขานับเป็นเหมือนน้องสาวร่วมอุทรอีกคนหนึ่งก็หญิงตัวน้อยที่เขาเผลอรักไปแล้วหมดทั้งใจ

          “รับทราบครับ ผมจะดูแลทั้งสองคนให้ดีที่สุดเลยครับ”โจวานนี่รับปากก่อนจะรีบตามหญิงทั้งสองคนไป

 

          ลิซซี่ที่ตั้งใจจะเอาเฟอร์รารี่ออกไปขับเล่นก็ต้องมีอันหยุดชะงักเมื่อโจวานนี่มาปรากฎตัวขึ้นตรงหน้าและบอกกับทั้งคู่ว่า

          “เจ้านายสั่งให้ผมตามมาดูแลคุณลิซซี่กับคุณนิด้าครับ”โจวานนี่ว่าจบลิซซี่ก็พ่นลมออกมาทางจมูกอย่างขัดใจเพราะเธอรู้ดีว่าโจวานนี่ต้องทำตามหน้าที่ ถ้าอยากจะไปเที่ยวกันตามลำพังจะต้องไปคุยกับฟรานเชสโกเองซึ่งก็รู้ๆ กันอยู่ว่าฟรานเชสโกไม่ยอมหรอก

          “เอาอย่างนั้นก็ได้” ลิซซี่ยอมจำนนแต่โดยดี

          “เบรียโก เอารถออก” โจวานนี่เปิดเครื่องมือสื่อสารที่ติดอยู่ข้างหูและติดต่อกับเบรียโก

ไม่นานเกินรอ คาดิลแลคสีดำคันหรูก็มาจอดเทียบหน้า

          “ไปไหนก่อนดีคะคุณลิซซี่นิด้าไม่ค่อยรู้แหล่งช็อปหรอกค่ะ” ปนัดดารู้สึกเก้อเขินอยู่เหมือนกันเพราะมีเชื้อสายอิตาลี่อยู่ครึ่งตัวแต่กลับไม่เคยมาอยู่ที่อิตาลี่เลยสักครั้ง

          “เบรียโก... ไปร้านประจำบ้านก่อนเลย”ลิซซี่และคนในบ้านปาสคาลอเน่นั้นใช้บริการจากร้านเสื้อผ้าร้านเดียวกันเพราะในร้านนั้นมีเสื้อผ้าตามที่คนบ้านนี้ต้องการ ซึ่งรสนิยมก็เอนเอียงไปทางเดียวกันเสียด้วยสิและแน่นอนว่าปนัดดาก็อาจจะแต่งตัวไปตามสไตล์ที่ฟรานเชสโกชอบ...

          “นิด้าคิดว่าการแต่งตัวของพี่ฟรานซ์เป็นยังไง”ลิซซี่เอ่ยถามและอยากจะได้คำตอบที่ตรงไปตรงมา

          “ถ้าให้พูดกันตามจริงนะคะ... คุณฟรานซ์เป็นคนที่แต่งตัวเก่งนะคะเครื่องประดับไม่มี แต่แบรนด์เนมทั้งตัว”ปนัดดาไม่เคยเห็นฟรานเชสโกสวมเครื่องประดับอื่นนอกจากนาฬิกาข้อมือ สร้อยคอ แหวนสร้อยข้อมือ ต่างหะไรไม่ต้องพูดถึง เขาไม่มีด้วยซ้ำไป!!! จะมีให้เห็นก็เพียงนาฬิกาข้อมือเพียงสองเรือนเท่านั้นมีโรเล็กซ์หนึ่งเรือนที่ใช้ประจำ กับนาฬิกาดิจิตอลสีดำที่มีไว้พร้อมลุย

          “แล้วแต่งตัวดีไหม” ลิซซี่เอ่ยถาม

          “ก็ต้องดีน่ะสิคะคุณฟรานซ์เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่แต่งตัวดีมากเลยล่ะค่ะ ไม่เคยเห็นคุณฟรานซ์แต่งตัวแย่หรือแมชต์เสื้อผ้าไม่เข้าชุด”เธอไม่เคยเห็นอย่างที่ว่า เพราะเขาแต่งตัวเป๊ะตั้งแต่หัวจรดเท้าตลอด... ชายอิตาลี่นี่แต่งตัวเก่งกันทุกคนเลยหรือไงนะ

          “อ้อ... สูทก็ไม่ใช่แค่สูทสากลธรรมดาที่ใครๆก็แต่งเป็นนะคะสูทของคุณฟรานซ์เข้ารูปค่ะ ดูสมาร์ทมากเลยทีเดียว แต่ดูไม่เหมือนเกย์”เธอคิดว่าช่างตัดเสื้อจะต้องเก่งมากแน่ๆ

          “ก็ช่างตัดเสื้อเขาเก่งนี่นา”ลิซซี่ว่าแล้วก็หัวเราะเบาๆ ชวนปนัดดาคุยเรื่องฟรานซ์เชสโกก็สนุกดีเพราะผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ย่อมรู้เรื่องของเขาดีกว่าเธออยู่แล้ว ถึงจะเป็นญาติกัน แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาจับเสื้อผ้ามาแต่งตัวเองอย่างที่ปนัดดาได้เห็นอยู่ทุกวัน

          “นิด้านึกหึงย้อนหลังอยู่นะคะ... ตอนนั้นคุณฟรานว์พาไปซื้อเสื้อผ้าค่ะแต่นิด้าเลือกมาแค่ไม่กี่ชุด คุณฟรานซ์เลยจับๆ มาเหมือนไม่คิดอะไรแล้วบอกให้เอาไปส่งที่บ้านค่ะแต่พอนิด้าเอามาใส่แล้วก็เข้ากับนิด้า น่าประหลาดมากเลยค่ะ แสดงว่าเขาต้องเคยเลือกซื้อเสื้อผ้าให้ผู้หญิงมานับไม่ถ้วนแน่เลย”เมื่อนึกแล้วปนัดดาก็เบ้ปาก

          “ฮ่าๆจะบอกให้นะว่าพี่ฟรานซ์ไม่เคยซื้อเสื้อผ้าให้ผู้หญิงน่ะ ขนาดฉันยังไม่เคยได้เลยไม่ใช่ว่าพี่ฟรานว์ไม่อยากจะซื้อ แต่เขากลัวว่าซื้อมาแล้วจะไม่ชอบเสียมากกว่า... แต่ว่าถ้าการที่พี่ฟรานซ์ซื้อให้หรือเลือกให้เอง ก็แสดงว่าเขาชอบที่จะให้เธอแต่งตัวสไตล์นั้น”ลิซซี่มองชุดของปนัดดา ซึ่งก็เหมือนกันในหลายวันที่ผ่านมา คือออกโทรสีมืดทั้งหมดไม่ว่าจะเทา น้ำตาล ดำ น้ำเงิน... นี่มันพี่ฟรานว์ในเวอร์ชั่นผู้หญิงชัดๆ

          “เอ๋...” ปนัดดาอดที่จะสับสนไม่ได้

          “จะว่าไปแล้ว... มันคล้ายกับการแต่งตัวของพี่ฟรานซ์อยู่นะถ้าให้ฉันคิด ฉันคิดว่าพี่ฟรานซ์เลือกเสื้อผ้าให้เธอตามแบบของเขา แต่เปลี่ยนให้เป็นเสื้อผ้าผู้หญิง”

          “ยิ่งพูดนิด้าก็ยิ่งไม่เข้าใจค่ะ”ปนัดดาไม่ค่อยเข้าใจที่ลิซซี่พูดเท่าไหร่นัก

          “เอาง่ายๆนะ... เธอคิดว่าถ้าชุดนี้เป็นชุดผู้ชายมันจะเป็นยังไง”

          “เสื้อไหมพรมกระดุมหน้าเม็ดใหญ่ๆสีน้ำตาล มันก็น่าจะเป็นเสื้อสูทสีนี้ เสื้อด้านในเป็นสีขาว ก็น่าจะเป็นเสื้อยืดสีขาวคอวีเลคกิ้งสีดำก็น่าจะเป็นกางเกงยีนส์สีดำมั้งคะ ผ้าพันคอก็สีน้ำตาลอ่อน”

          “จำได้ไหมว่าวันนี้พี่ฟรานซ์แต่งตัวยังไง”

          “เสื้อสูทสีน้ำตาล เสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์สีดำ ผ้าพันคอสีน้ำตาล”

          “ตรงกับที่ว่าเมื่อกี้รึเปล่า”

          “เกือบจะตรงเลยค่ะ...”ปนัดดาอดที่จะนึกไม่ได้ว่า เขาตั้งใจแต่งตตัวให้เข้ากับเธอในทุกๆวัน วันไหนเธอใส่สีอะไรเขาก็จะแต่งไปตามเธอ ไม่ใช่ว่าแต่งตามใจตัวเอง... เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่น่าทึ่ง

          “แต่งตัวไปในโทนเดียวกันมันจะน่ามองเวลาเดินด้วยกัน ดูออกว่าเป็นคู่รักกัน” พอลิซซี่เฉลยใบหน้าของปนัดดาก็เริ่มร้อนผ่าว

          “นิด้าคิดไปเอง หรือคุณฟรานซ์ใส่ใจจริงๆล่ะคะเนี่ย”

          “ยังดูไม่ออกอีกเหรอ... ถ้าเขาไม่ใส่ใจ คิดว่าเขาจะง้อเธอรึไง”ลิซซี่เอามือผลักศีรษะปนัดดาเบาๆอย่างที่ฟรานเชสโกเคยทำก่อนที่จะเปิดประตูลงจากรถทันทีเมื่อมาถึงที่หมายแล้ว

          “นั่นง้อแล้วเหรอ”

          “พี่ฟรานซ์ปากแข็งจะตายไปถ้าเธอไม่สำคัญกับเขา เขาไม่เก็บเอาไว้ข้างตัวอย่างนี้หรอกนะนิด้า”ลิซซี่เดินเข้าไปในร้าน ปล่อยให้ปนัดดายืนนิ่งตกอยู่ในพวังค์แห่งความคิดอยู่หน้าร้าน...

        แสดง 13 - 13
วันที่โพสต์ :  5 ก.ค. 2557 21:33    วันที่อัพเดท :   5 มี.ค 2558 20:34    › จำนวนผู้เข้าชม 933246 คน
   › คะแนนโหวต 407 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :