นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง จองจำหัวใจมาเฟีย    by Monolokiiz
ชื่อตอน จองจำหัวใจมาเฟีย ::บทที่ 16:: คนเคียงข้าง NC



          ในช่วงบ่ายของวันต่อมาฟรานเชสโกก็ยังคงนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม... สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือการที่ไม่มีปนัดดามานอนเล่นอยู่ข้างๆ  แต่เปลี่ยนเป็นโจวานนี่ที่มาพร้อมกับเอกสารกองโตแทนเอามาให้เซ็นต์ถึงบนเตียงกันเลยทีเดียว

          “โจวานนี่... นิด้ากลับมารึยัง?”ฟรานเชสโกเอ่ยถามโจวานนี่ทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร

          “ยังหรอกครับ...”โจวานนี่รู้สึกเหนื่อยใจจเหลือเกินเพราะนี่เป็นครั้งที่สิบสองแล้วที่ฟรานเชสโกถามเขา

ก๊อกๆ... เสียงเคาะประตูดังขึ้นมา ก่อนที่จะมีเสียงหวานๆของผู้หญิงตัวเล็กที่ฟรานเชสโกเฝ้าคิดถึงอยู่ดังขึ้นมา

          “กลับมาแล้วค่ะ...”ว่าจบแล้วเธอก็เปิดประตูเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่สุดหรูห้องนี้ก่อนที่โจวานนี่จะออกไปจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่

          “หมอว่ายังไงบ้างล่ะ”ฟรานเชสโกละสายตาจากงาน แล้วเงยหน้าถามถึงเด็กน้อยในท้องของเธอทันที

          “นี่ค่ะ..”ปนัดดาเปิดกระเป๋าสีขาวใบสวยของตนเองแล้วหยิบแผ่นอัลตร้าซาวน์ให้เขาดู

          “อะไรน่ะนิด้า...”เขาดูไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อยนิด

          “จุดสามจุดนี่คือลูกของเราค่ะ...เป็นแฝดสาม”

          “สามคนเลยเหรอ??”ฟรานเชสโกตาลุกวาว ท้องแรกก็แฝดสามแล้ว

          “ค่ะ...เป็นแฝดไข่ใบเดียวกัน แบ่งตัวกันชัดเจนค่ะ พวกเขาจะเป็นเพศเดียวกันใบหน้าเหมือนกัน แต่ตัวไม่ติดกันค่ะ แต่ยังไม่รู้เพศค่ะคงต้องรอให้ท้องแก่กว่านี้อีกนิดค่ะ ประมาณสี่เดือน”

          “ลูกชายก็ดีลูกสาวก็น่ารัก”

          “นั่นสิคะ...ถ้าเป็นผู้ชายคงจะซนน่าดู” ปนัดดาวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะจากนั้นก็ได้คลานขึ้นเตียงมานั่งข้างเขา

          “ถ้าเป็นลูกสาวคงน่ารักเหมือนเธอ”เขาขยับตัวเข้ามาหาเธอเล็กน้อยพร้อมทั้งยกมือสัมผัสใบหน้าหวานล้ำของเธออย่างแผ่วเบา

          “แต่นิด้ากลัว”

          “อยู่กับฉันไม่มีอะไรต้องกลัวนะนิด้า”เขาพูดปลอบใจเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มและอบอุ่น...ผู้ชายที่แข็งกระด้างและเย็นชากับผู้หญิงทั้งโลกยกเว้นแม่ของตนเองกลับต้องมาแพ้ทางให้กับผู้หญิงแสบซนตัวเล็กๆ

          “แต่นิด้าก็กลัว... ท้องแรก ทั้งยังแฝดสาม นิด้าจะต้องทำยังไงบ้างก็ไม่รู้นิด้ากลัวไปหมดเลย” เธอแสดงสีหย้าที่เป็นกังวลออกมาอย่างชัดเจน

          “ถ้าไม่รู้ว่าจะต้องดูแลตัวเองยังไงก็ไม่เป็นไรเพราะฉันจะดูแลเธอเอง ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ” ฟรานเชสโกเขี่ยปอยผมไปคล้องที่ใบหูของเธอก่อนใช้มือข้างเดียวกันแตะลงที่หน้าท้องของปนัดดา ซึ่งมีลูกน้อยของเขาและเธอนอนอัดกันอยู่ถึงสามคน

          “หมอบอกให้นิด้าระวังการกินค่ะเพราะนิด้าอาจจะเป็นเบาหวานได้”

          “สงสัยคงต้องคิดหาที่เที่ยวใหม่ๆที่ไม่ใช่ร้านเค้ก หรือย่านช็อปที่เป็นแหล่งรวมของกินแล้วสินะ”ฟรานเชสโกไม่ได้คิดถึงเรื่องการคุมอาหารอย่างที่ปนัดดาคิดเลย

          “ทำไมเหรอคะคุณฟรานซ์”

          “เวลาที่ฉันพาเธอออกไปข้างนิดทีไรก็เป็นอันต้องแวะร้านเค้กหรือย่านที่มีของกินเยอะๆทุกทีเลย... ต่อไปนี้ก็คงต้องงดไปจนกว่าจะคลอดเจ้าตัวเล็ก ฉันเลยจำเป็นต้องหาที่เที่ยวใหม่ๆบ้าง เพราะฉันคงไม่ปล่อยให้เธอนั่งหง่าวอยู่ที่บ้านแน่นอนว่าแต่อยากจะไปไหนไหมนิด้า”

          “นิด้ายังไม่เคยเดินเที่ยวในเมืองกับคุณฟรานซ์เลยไม่นับที่ไปกับคุณลิซซี่นะคะ”

          “มักน้อยจังเลยนะถ้าอยากไป อาทิตย์หน้าจะพาไปนะ”

          “จริงๆนะคะ”

          “ป่านนั้นฉันคงออกไปเดินเล่นได้สบายแล้ว...”

          “ก็ตอนนี้คุณฟรานซ์ลุกไปเข้าห้องน้ำอาบน้ำ ลงไปกินข้าวชั้นล่างเองได้แล้วนี่คะอาทิตย์หน้าก็คงออกไปทำงานตามปกติได้แล้ว”

          “แต่ก็อยากอยู่บ้านอ้อนเมียมากกว่า”ฟรานเชสโกพลิกตัวขึ้นคร่อมปนัดดา แต่ไม่ได้ทิ้งตัวลงไปทับ ทำให้เธอไม่รู้สึกหนักหรืออึดอัดเลยแม้แต่น้อย

          “ฮิๆ”ปนัดดาหัวเราะคิกคัก พร้อมทั้งยื่นแขนออกมาโอบไว้รอบลำคอของเขาโน้มลงมาแล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ริมฝีปากของเธอประกบกับริมฝีปากเหยียดสวยของเขาได้อย่างพอดิบพอดี...ซึ่งเขาก็ได้ตอบสนองความต้องการของเธออย่างหวานซึ้ง

          “คุณฟรานซ์ของนิด้าน่ารักที่สุดเลย”หลังจากที่เขาได้ถอนจูบแล้วเธอก็เอ่ยชมเขาเบาๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงผลักเขาเบาๆให้พลิกตัวนอนหงายหลัง ซึ่งฟรานเชสโกก็โอนอ่อนยอมพลิกตัวลงไปนอนหงายอย่างว่าง่าย

          “ไปอยู่เวนิชตั้งหลายวันคิดถึงนิด้าบ้างไหมคะ” คนตัวเล็กขึ้นไปนั่งคร่อมเอวเขาอย่างใจกล้า

          “นี่คือคำตอบ...”เขาโน้มคอเธอลงมาจูบและถ่ายทอดความรู้สึกคิดถึง โหยหาและความต้องการจากเบื้องลึกของจิตใจให้เธอได้รับรู้...

          มือน้อยๆแสนซุกซนของปนัดดาใช่ว่าจะอยู่เฉย... เธอไล่แกะกระดุมเสื้อนอนของฟรานเชสโกออกจนหมดก่อนจะปลดเสื้อออกอย่างง่ายดายโดยได้รับความยินดีจากเขา

          “วันนี้นึกยังไงถึงรุกก่อนอย่างนี้น่ะหืมม?”เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนา

          “ไม่ถูกใจเหรอคะ”เธอเอียงคอถามด้วยท่าทางใสซื่อ

          “ไม่ใช่หรอก...ถูกใจฉันมากเชียวล่ะ ฉันแค่รู้สึกแปลกใจเท่านั้นเอง” ขณะที่คุยเขาก็ยื่นมือไปเลิกเสื้อสเวตเตอร์ของปนัดดาขึ้น โดยที่เธอก็ยกแขนยอมให้ถอดแต่โดยดี

          “นิด้าแค่เห็นใจคุณฟรานซ์ที่ต้องช่วยตัวเองในห้องน้ำบ่อยๆ”ปนัดดากระซิบบอกเขาเบาๆ ที่ข้างหู หากแต่ฟรานเชสโกกลับได้ยินชัดอย่างแจ่มแจ้ง...เธอรู้!!!!

          “นิด้า...”เขาครางออกมาเป็นชื่อเธอเบาๆ

เมื่อวานนี้ตอนที่ปนัดดาลงไปคุยกับป๊ะป๋าและหม่าม๊าของเขานั้นเขาก็เข้าไปอาบน้ำแล้วช่วยตัวเองไปพลางๆก่อนเพราะไม่กล้าทำอะไรเธอที่กำลังท้องอยู่และยังครางเรียกหาเธอไม่หยุดอีกต่างหาก... อย่าบอกนะว่าเธอได้ยิน

          “นิด้ารู้ค่ะ...เพราะนิด้าได้ยิน แล้วนิด้าก็ไปรู้จากคุณเบรียโกมาด้วยว่าคุณฟรานซ์ก็ทำแบบนี้ตอนที่อยู่เวนิซเหมือนกัน...”

          “น่าอายจริงๆ”เขาอายจนใบหน้านั้นแดงไปหมด

          “นิด้าดีใจนะคะที่ได้รู้อย่างนั้น...ถึงคุณฟรานซ์จะต้องการมากแค่ไหน แต่คุณฟรานซ์ก็เลือกที่จะช่วยตัวเองไม่ไปหาหญิงอื่นมาแก้ขัดแทนนิด้า”

          “ก็เลยทำแบบนี้งั้นสิ” เขายิ้มเจ้าเล่ห์และมองเธอด้วยสายตาที่คล้ายราชสีห์อยากเขมือบกวางน้อย

          “ค่ะ...คุณหมอบอกว่าไม่เป็นอะไร มีได้ตลอดจนเดือนที่เจ็ดที่แปดเลยค่ะ... แต่ต้องทำเบาๆ”

          “ไม่กลัวกระเทือนถึงลูกเหรอนิด้า”

          “นิด้าไว้ใจคุณฟรานซ์ค่ะ...นิด้ารู้ว่าคุณฟรานซ์จะไม่ทำให้นิด้ากับลูกเจ็บ” เธอจูบที่ปลายคางของเขาเบาๆไล่จนมาถึงแก้มและขมับ

          “แน่ใจแล้วเหรอ”

          “นิด้าเต็มใจค่ะ...คุณฟรานซ์มีความสุข นิด้าก็มีความสุข ลูกก็อืมมม... คงจะรู้สึกดีแบบนิด้ามั้งคะเห็นไหมคะว่า สุขกันทั้งสามฝ่าย”

          “นั่นสินิด้า...เธอมีความสุข ลูกก็มีความสุข และฉันก็จะมีความสุข”ว่าจบฟรานเชสโก้ก็หันมาจูบคนตัวเล็กแล้วเริ่มเกมส์รักทันทีด้วยความนิ่มนวลและเบามือที่สุดเท่าที่เคยทำมา

          “ใจเย็นๆ สิคะ” ปนัดดาลุกขึ้นนั่งและรูดกางเกงของเขาออกอย่างเชื่องช้า...ทำเอาเขาแทบคลั่ง

          “ฉันจะคลั่งอยู่แล้วนิด้า”

          “อีกนานกว่าจะถึงมื้อเย็น...อย่าพึ่งรีบร้อนไปสิคะ” แม่แมวน้อยปนัดดาได้กลายร่างเป็นแม่เสือสาวไปอย่างสมบูรณ์พร้อมทั้งรูดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกจากเรือนกายใหญ่ของเขาไปอย่างง่ายดาย

          “อ่า...”เขาครางออกมาพร้อมทั้งใช้มือจิกที่นอนเสียจนมันยับย่นเพียงเพราะปนัดดาแลบลิ้นสีชมพูเล็กๆน่ารักนั้นสัมผัสกับแก่นกายของเขาเหมือนดังไอติมรสเลิศ... ทำเอาเขาแทบคลั่ง

          มือเพียงข้างเดียวไม่อาจจะกำรอบคนตัวเล็กจึงแก้ปัญหาด้วยการใช้มันทั้งสองมือในการสัมผัสแก่กายของเขาอย่างทะนุถนอมก่อนจะเร่งจังหวะให้ร้อนแรงขึ้นจนแก่นกายของเขาแข็งขึงจนแทบปริแตก

          “จุ๊บ...”เธอจูบมันเบาๆ ก่อนจะกลืนกินมันลงไปอย่างช้าๆ ... ฟรานเชสโกกำลังจะเห็นสวรรค์อยู่รำไรแต่แม่ตัวเล็กกลับสำลักเพราะความที่ยังเป็นมือใหม่จึงได้เผลอกลืนลงลึกจนเกินไป

          “อุ๊... แค่กๆๆ”ปนัดดาไอออกมาจนน้ำตาไหล แม้จะทำให้เขารู้สึกสะดุดไปบ้าง แต่ก็เรียกความเอ็นดูจากเขาได้มากโข...

          “ทำเซียนเหมือนเรียนมาเลยนะเด็กน้อย” แทนที่เขาจะโกรธ เขากลับมองมาที่เธอด้วยสายตาขำขัน...นึกขันนักที่แม่ตัวน้อยของเขาพยายามจะทำเหมือนว่าตัวเองเป็นแม่สาวนักรักผู้ช่ำชอง...แต่ก็นะ ปนัดดาก็ยังคือปนัดดา แม่ตัวเล็กที่ไม่เคยทำออรัลให้ใครมาก่อน... ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกถ้าหากเธอจะทำพลาด

          “คุณฟรานซ์”เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาเว้าวอนขอความเห็นใจ... เธอกำลังอ้อนเขาอยู่!!!

          “ไม่เป็นไร... ทำใหม่อีกครั้งสิ คราวนี้ไม่ต้องกลืนลงไปลึกนะ นิดเดียวก็พอ”ให้โอกาสเธอได้แก้ตัวอีกกี่ครั้งก็ได้... เพราะเขามีเวลาสอนเธอไปทั้งชีวิตไม่ได้วันนี้ก็ยังมีวันพรุ่งนี้และวันถัดๆ ไป... ไม่เป็นงานก็ให้มันรู้ไปสิ

          “ค่ะ..”เธอเริ่มทำใหม่อีกครั้งตามที่เขาแนะนำ และครั้งนี้เธอทำได้ดีกว่าครั้งแรกทำให้ฟรานเชสโกแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาทนอยู่นานเพื่อเสพความสุขจากอุ้งปากอุ่นๆและลิ้นนิ่มๆ ของเธอให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่จะระเบิดความสุขออกมาเป็นธารสีขาวข้นเข้าไปในอุ้งปากอ่อนนุ่มของเธอ

          “อึก...”ปนัดดากลืนมันลงไปอย่างง่ายดายโดยไม่นึกรังเกียจเดียดฉันท์เลยแม้แต่น้อย ทำเอาเขารู้สึกวูบวาบเสียวซ่านไปทั่วทั้งตัว...เธอเงยหน้าขึ้นมามองตาเขาที่กำลังหอบหายใจด้วยความสงสัย ก่อนจะแลบลิ้นเล็กๆออกมาเลียธารรักหยดสุดท้ายของเขาที่เปื้อนติดอยู่ที่ริมฝีปาก... ให้ตาย!!! เธอกำลังจะฆ่าเขาให้ตายคาเตียงใช่ไหม?

          “ไปอาบน้ำกันเถอะค่ะ”ปนัดดาฉุดแขนฟรานเชสโกให้ลุกขึ้นนั่ง ก่อนที่เธอจะลงจากเตียงไปคว้าผ้าเช็ดตัวสองผืนเดินไปที่ประตูห้องน้ำ

          “มาสิคะ...”ฟรานเชสโกได้สติทันทีเมื่อได้ยินเสียงของปนัดดา

          “แค่นี้ฉันก็หลงเธอจนแทบจะโงหัวไม่ขึ้นอยู่แล้ว...นี่กะจะทำให้ฉันตกลงไปในหลุมลึกที่เธอขุดไว้จนปีนขึ้นมาไม่ได้เลยใช่ไหมนิด้า?”

          “นิด้าก็ตกลงไปในหลุมเดียวกันกับคุณฟรานซ์นั่นแหละ”คำตอบจากแม่ของลูกทำให้ฟรานเชสโกระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจก่อนจะลงจากเตียงแล้วดึงเธอเข้ามากอดจูบอย่างรักใคร่

          “พรุ่งนี้เธอจะน่ารักเหมือนวันนี้รึเปล่านิด้า”

          “ไม่หรอกค่ะ...เพราะพรุ่งนี้นิด้าจะน่ารักกว่าเดิม ถ้าไม่ทำตัวน่ารัก เดี๋ยวคุณฟรานซ์จะไม่รัก”

          “โถ่...แม่ทูนหัวไม่ต้องฝืน เป็นตัวของตัวเองก็พอแล้วล่ะ” เขาพูดแค่นั้นปนัดดาก็เขย่งเท้าจุ๊บที่ริมฝีปากของเขาเบาๆแบบผ่านๆ

          “อย่างนั้นเหรอคะ...ถ้าอย่างนั้น” ปนัดดามองเขาด้วยแววตาที่มีคำถาม

          “ว่ามาเถอะ”เขาพร้อมที่จะรับคำขอเธอ

          “นิด้าอ้อนคุณฟรานซ์ได้ทุกวันใช่ไหมคะ?”เธอถามราวกับว่าเขาจะใจร้ายเย็นชาไม่ให้เธอได้ออดได้อ้อน

          “ได้สิ..”เขาตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

          “นิด้าขอซื้อมือถือเอาไว้โทรคุยกับคุณฟรานซ์ได้ใช่ไหมคะ”

          “จะซื้อรุ่นที่ดีที่สุดให้เลย”เขาหยิกแก้มป่องๆ ที่เหมือนซาลาเปาของเธอเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

          “ถ้านิด้ามีมือถือนิด้าแชทกับคุณฟรานซ์ได้ใช่ไหมคะ”

          “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”

          “แล้วถ้านิด้าอยากจะเจอคุณฟรานซ์นิด้าไปหาคุณฟรานซ์ในที่ทำงานได้ไหมคะ?”

          “ยินดีเสมอ”

          “ให้นิด้าไปช่วยคุณฟรานซ์ทำงานได้ไหม?”คำขอสุดท้ายทำให้ฟรานเชสโกปล่อยมือจากแก้มยุ้ยๆ แล้วนิ่งคิด

          “อืม...”เขาเริ่มคิดหนัก... งานของเขามันก็มีให้เธอทำได้เป็นครั้งคราว และแต่ละชิ้นก็เป็นงานที่เขาทำไม่ได้มีเพียงปนัดดาเท่านั้นที่ทำได้ แต่ถ้าจะให้เธอมาช่วยทุกวันจะดีเหรอ จะเป็นการเอาเปรียบเธอเกินไปรึเปล่านะ

          “นิด้าอยู่บ้านคุณฟรานซ์ทุกวันนี้นิด้าใช้เงินคุณฟรานซ์ นิด้าก็ต้องช่วยแบ่งเบาภาระ ช่วยคุณฟรานซ์หาเงินทำงานเล็กๆ อย่างบัญชี หรือแปลเอกสารก็ได้ค่ะ”

          “เป็นเมียฉันไม่จำเป็นต้องทำงานหรอก”

          “เพราะเป็นเมียไงคะนิด้าถึงต้องช่วยกันทำงาน... นิด้าไม่อยากเอาเปรียบคุณฟรานซ์นิด้าไม่อยากงอมืองอเท้านอนอยู่บ้านเฉยๆ นิด้าไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่เกาะคุณฟรานซ์กินนะ”

          “ได้สิ... ฉันให้เธอมาช่วยงานฉันได้นะแต่ขอบคุณนะนิด้า.. ขอบคุณจริงๆ” เขาตามหามานานแล้ว คนเคียงข้างที่เป็นคนคู่คิด เป็นที่ปรึกษา...ต่อไปนี้ หากมีปัญหาอะไรเขาคงไม่กลุ้มเพียงคนเดียวอีกต่อไป เพียงแค่หันหน้าเข้าหาเธอทุกอย่างก็จะดีขึ้น

          “คำขอสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด...”

          “ว่ามาเลย”

          “พูดเพราะๆกับนิด้าได้ไหมคะ... ลูกเกิดมาจะได้พูดเพราะๆ ไงคะพูดสุภาพเหมือนที่คุณฟรานซ์ให้สัมภาษณ์น่ะค่ะ ขอแบบนั้นได้ไหมคะ และอีกหน่อยคุณฟรานซ์จะได้ไม่เขิน”

          “ได้ครับ...”

 

BungkeeTalk

          นี่คือสาเหตุที่ทำให้ป๋าพูดเพราะกับนิด้าที่ปรากฎในเรื่องของหมอเพชรค่ะเพราะเป็นคำขอของนิด้า คุณฟรานซ์ก็พร้อมจะโอนอ่อนและทำตามที่ขอ... น่ารักที่สุด

 

          ไม่ได้อัพนาน หวังว่าจะไม่งอนกันนะคะ...เพราะว่ามัวแต่ปั่น NCที่ไม่สำเร็จสักที... กลับมาปั่นได้เหมือนเดิมแล้วดีใจมากเลยค่ะฮี่ๆ...

        แสดง 16 - 16
วันที่โพสต์ :  5 ก.ค. 2557 21:33    วันที่อัพเดท :   5 มี.ค 2558 20:34    › จำนวนผู้เข้าชม 933237 คน
   › คะแนนโหวต 407 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :