นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง จองจำหัวใจมาเฟีย    by Monolokiiz
ชื่อตอน จองจำหัวใจมาเฟีย :: บทที่ 20:: บีบคั้นหัวใจ



สองวันต่อมา...

          ปนัดดานั่งดูข่าวภายในห้องนั่งเล่นในช่วงสายของวันซึ่งขจ่าวรายงานว่าตอนนี้สองพี่น้องปีเตอร์และปิเอโร่ปาสคาลอเน่ถูกเจ้าหน้าที่จับกุมแล้วและจะถูกดำเนินคดีต่อไป... ในขณะฟรังโกยังอยู่ในระหว่างการหลบหนีซึ่งล่าสุดมีผู้พบเห็นเขาที่เนเปิลส์... และเพราะเหตุนี้ฟรานเชสโกจึงได้ให้ปนัดดาสวมนาฬิกาข้อมือที่มีเครื่องติดตามฝังอยู่และยังสั่งให้คนคุ้มครองเธอมากกว่าปกติเป็นเท่าตัว แล้วการ์ดรักษาความปลอดภัยจะต้องรายงานฟรานเชสโกก่อนทุกครั้งเมื่อปนัดดาจะเดินทางไปไหน

          “คุณนิด้าครับ...ถึงเวลาที่ต้องไปตามนัดของคุณหมอแล้วครับ” เอลโซเอ่ยเตือนปนัดดาที่กำลังนั่งดูข่าวอย่างสนอกสนใจ

          “ค่ะ...ไปกันเถอะ”ปนัดดาใช้รีโมทปิดโทรทัศน์ จากนั้นก็รีบเดินตามเอลโซออกไปทันที

เมื่อขึ้นรถก็มีบอดี้การ์ดติดตามมาอีกหนึ่งคน นั่นคือดันเต้... เขาเป็นชายร่างใหญ่ยักษ์ที่สามารถยืนบังปนัดดาได้โดยมิด

          “คุณหมอนัดตอนสิบโมงครึ่งตอนนี้สิบโมงยี่สิบแล้ว... เราจะไปถึงคลินิกในเวลาห้านาที ผมเผื่อเวลาเอาไว้เพราะเกรงว่าจะมีรถติดน่ะครับ”เอลโซซึ่งเป็นผู้ขับรถได้บอกกล่าวกับปนัดดาที่นั่งอยู่ที่เบาะหลังด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ

          “ค่ะ...”ปนัดดาตอบรับเพียงสั้นๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหาฟรานเชสโกที่กำลังทำงานอยู่..เธอส่งข้อความไปบอกเขาว่า นิด้าคิดถึงคุณฟรานซ์จังเลยค่ะกลับจากคลินิก นิด้าจะแวะไปหาคุณฟรานซ์ที่บริษัทนะคะภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ฟรานเชสโกก็ได้อ่านข้อความของเธอแล้เรียบร้อย...ก่อนจะตอบกลับมาว่า แล้วผมจะรอนะครับ

       คาร์ดิลแลคสีดำคันหรูจอดเทียบที่หน้าคลินิกของสูตินารีแพทย์ชื่อดังของอิตาลี่ดันเต้ก็ได้ลงจากรถและเปิดประตูให้ปนัดดาได้เดินเข้าไปด้านในคลินิกที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูทันที

          “ทำไมวันนี้มันเงียบผิดปกติอย่างนี้ล่ะคะ”ปนัดดาหันซ้ายหันขวามองไปรอบตัวซึ่งไม่มีใคร... ปกติจะมีว่าที่คุณแม่หลายคนมารอตรวจเช่นเดียวกันกับเธอและเธอก็จะพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องการดูแลครรภ์กับพวกหล่อนอยู่เสมอ

          “กลับกันเถอะครับคุณนิด้าผมคิดว่ามันไม่ชอ..”

ปัง...ปัง... เสียงปืนดังขึ้นซ้อนสองนัดพร้อมกับร่างของดันเต้และเอลโซที่ร่วงลงสู่พื้นอย่างน่าอนาถใจ

          “กรี๊ด...”ปนัดดากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าบอดี้การ์ดที่ติดตามมานั้นถูกยิงเข้าที่ศีรษะจนเสียชีวิตคาที่...เธอรีบหันหลังเดินออกจากคลินิกทันทีอย่างไม่รอช้า แต่เพราะสรีระของคนท้องที่ไม่เอื้ออำนวยทำให้ล่าช้าลงมาก...คนร้ายจึงได้ใช้โอกาสนี้จับเธอเอาไว้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ปืนจ่อที่ศีรษะของเธอ

          “ออกไป”คนร้ายสั่งให้ปนัดดาออกไปด้านนอก ก่อนจะชี้สั่งให้ไปที่รถ... ซึ่งตอนนี้เธอไม่มีกุญแจกุญแจรถอยู่ที่เอลโซ.. คนร้ายอีกคนจึงออกมาจากที่ซ่อน แล้วไปค้นตัวของการ์ดที่เสียชีวิตแล้วทั้งสองเพื่อนำเอากุญแจออกมา

          “อีกไม่นานตำรวจจะมารีบพานังนี่ไปส่งให้เจ้านายดีกว่า” คนร้ายคนแรกเอ่ยขึ้นมาอีกคนก็รีบไปสตาร์ทรถทันทีอย่างรวดเร็ว... ปนัดดาจึงจำใจต้องขึ้นรถไปพร้อมกับพวกเขาทั้งสองอย่างเลี่ยงไม่ได้...โชคช่างไม่เข้าข้างเธอเสียเลยเมื่อวันนี้เป็นวันทำงาน ผู้คนต่างแยกย้ายกันไปทำงานแล้วไม่มีใครมาเดินเล่นแถวนี้กันหรอก เพราะไม่ใช่ย่านท่องเที่ยวหรือย่านการค้า

          รถแล่นออกห่างจากนอกเมืองไปเรื่อยๆปนัดดาก็ภาวนาขอให้ฟรานเชสโกมาช่วยเธอโดยเร็วเพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะเอาชีวิตรอดจากสองคนนี้ได้อย่างไร... ครั้งจะกระโดดเตะก็ไม่ได้เพราะกำลังท้องแม้แต่วิ่งยังทำไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับการต่อสู้กันเล่า... อาวุธก็ไม่มี แม้แต่จะล้วงโทรศัพท์มือถือเพื่อโทรขอความช่วยเหลือก็ไม่ได้

          สุดท้ายแล้วรรถก็เลี้ยวเข้าไปในโกดังแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ในแถบชานเมือง...และดูเหมือนว่าจะเป็นโกดังร้ายไร้เจ้าของเพราะมีสภาพที่เก่าแก่และทรุดโทรมเป็นอย่างมาก

          “มาแล้วเหรอนาเดีย...”ฟรังโกเอ่ยเรียกชื่อปลอมที่ฟรานเชสโกเคยบอกเอาไว้

       “ฟรังโก..”ปนัดดาอุทานออกมาอย่างตกใจ

          “โอ้ไม่สิ...ความจริงแล้วเธอชื่อนิด้าต่างหาก” ฟรังโกเดินเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับบีบคางเล็กๆของปนัดดาเสียแน่น

          “อย่านะ...”ปนัดดาพยายามถอยห่างออกไปเพราะความหวาดกลัว แต่เพราะถูกล็อกตัวเอาไว้เธอจึงทำได้เพียงแค่ดิ้นเท่านั้น

          “อย่ากลัวไม่เข้าเรื่อง...ท้องป่อง ตัวป้อมอย่างกับปลาทองอย่างเธอฉันทำไม่ลงหรอก”ฟรังโกตะโกนใส่หน้าปนัดดาก่อนจะปล่อยคางเธอแล้วถอยออกมา

          “จับมัด”สิ้นเสียงฟรังโก ทั้งสองก็พยายามจะมัดปนัดดาให้นั่งติดกับเก้าอี้ แต่เพราะเธอขัดขืนชายคนนั้นจึงได้ใช้ฝ่ามือตบใบหน้าเสียแรงจนเธอหันไปตามแรงตบ

          “ฤทธิ์เยอะจริงนะนังนี่”ชายคนนั้นรีบจับเธอมัดติดกับเก้าอี้อย่างรวดเร็ว

          “ปล่อยฉัน...”ปนัดดาร้องเรียกขอให้ชายผู้นั้นปล่อยเธอ แต่ฟรังโกกลับเดินเข้ามาตบหน้าเธอซ้ำตรงรอยเดิมแต่แรงกว่าชายคนตะกี้หลายเท่าตัว... ทำให้ปนัดดารู้สึกเจ็บหน้าซีกซ้ายเสียจนชาก่อนที่มุมปากซ้ายจะปริแตก

          “ปิดปากนังนี่ซะฉันรำคาญเสียงแหลมบาดแก้วหูของยัยนี่” เมื่อได้รับคำสั่งจากฟรังโก ชายที่ตบหน้าปนัดดาในคราแรกก็รีบเอาสก๊อตเทปมาปิดปากปนัดดาทันที

         

"ฉันรู้มาว่าเธอเป็นเมียไอ่ฟรานซ์...เเล้วกำลังท้องเเฝดสามซะด้วย"ฟรังโกมองปนัดดาที่ถูกจับมัดติดกับเก้าอี้ด้วยสายตาเเวววับในมือของเขาถือมีดสปาต้าปลายเเหลมดูน่ากลัว...

"ฉันจะลองผ่าดูข้างในว่ามีสามคนจริงรึเปล่า"ฟรังโกมองดูมีดในมือของตนเองพร้อมกับเหยียดยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวเเละน่ากลัวออกมา...ปนัดดาที่ถูกปิดปากอยู่ก็ร้องไห้น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย

"ไม่ต้องกลัวนะหลานรัก...ลุงสัญญาว่าจะผ่าออกมาในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด" ฟรังโกย่อตัวลงนั่งยองๆจากนั้นก็ได้ยกมือขึ้นลูบหน้าท้องนูนป่องของปนัดดาอย่างเเผ่วเบาในขณะที่เด็กน้อยทั้งสามพากันดิ้นหนีกันอย่างสุดชีวิตด้วยความหวาดกลัว

"ดิ้นกันใหญ่เลยนะ..."ฟรังโกใช้มีดตัดกระดุมเสื้อไหมพรมสีชมพูอ่อนของปนัดดาออกทีละเม็ด... ทีละเม็ดเผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวที่อยู่ด้านใน

"ดิ้นซะ... ดิ้นเสียให้พอใจเพราะหลังจากนี้พวกเเกก็จะไม่ได้ดิ้นอยู่ในท้องเเม่อีกต่อไปเเล้ว ฮ่าๆๆๆ"ฟรังโกหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเลิกเสื้อยืดขึ้นเพื่อเปิดดูท้องของปนัดดา

"ฉันจะผ่าละนะ..." ฟรังโกกำลังจะจรดมีดลงไปปนัดดาก็พยายามกรีดร้อขอให้คนช่วยเธอ เเต่เมื่อถูกปิดปากอยู่อย่างนี้...ใครกันเล่าจะได้ยิน

ปนัดดาหลับตาปี๋และเบี่ยงหน้าหนีด้วยความสะเทือนใจ... เมื่อสามารถสัมผัสถึงความเย็นของโลหะได้ลูกจ๋าหม่าม๊าขอโทษที่ปกป้องพวกหนูจากคนเลวไม่ได้

ปัง... เคร้ง เสียงปืนดังขึ้นมาจากทิศทางไหนก็ไม่ทราบได้จากนั้นก็ได้มีเสียงมีดหล่นกระทบกับพื้นเสียงนั้นทำให้ปนัดดาลืมตาขึ้นมามองความจริง... เธอเห็นฟรังโกนอนลงไปแด้ดิ้นกับพื้นอย่างทรมานมือของเขาถูกยิง

“อ๊ากกก...อ๊ากกก” ฟรังโกกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด... ก่อนที่จะมีเสียงปืนดังขึ้นมาอีกสองนัดซ้อนก่อนจะคร่าชีวิตลูกน้องทั้งสองของฟรังโกลงนรกไปภายในเวลาเพียงเสี้ยววินาที

“นิด้า...” ฟรานเชสโกถีบกำแพงบล๊อกปูนผุๆ เข้ามาด้านในแล้วกอดเธอเอาไว้ทันทีเขาดีใจเหลือเกินที่เธอไม่เป็นอะไร

“ฮือๆ ... คุณฟรานซ์ นิด้ากลัว นิด้า... นิด้ากลัวเขา”ปนัดดาร้องไห้ตัวสั่นอย่างขวัญเสีย ฟรานเชสโกเองก็เริ่มตั้งสติแล้วได้แก้มัดให้เธออย่างรวดเร็วก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามากอดอีกครั้ง

“เขาจะฆ่าลูก เขาจะฆ่าลูกของเรา... ฮือ เขาจะผ่าท้องนิด้า”

“ไม่เป็นอะไรแล้วนะคนดี ผมอยู่นี่แล้ว” ฟรานเชสโกกอดจูบแล้วลูบหัวปนัดดาเพื่อปลอบขวัญ

“ฮือๆ...” เธอกลัวเสียจนแทบจะเสียสติ... รักลูก หวงลูกแทบตายแต่กลับทำอะไรไม่ได้ เกือบจะถูกฟรังโกผ่าท้องควักหนูน้อยทั้งสามออกมาแล้ว...ถ้าหากเขาทำสำเร็จ เธอเองก็คงจะตายตามลูกน้อยทั้งสามไปอย่างไม่ต้องสงสัย

“จับฟรังโกส่งให้อเล็กเซย์... แล้วกวาดล้างผู้ที่สมรู้ร่วมคิดทั้งหมด...อวัยวะของพวกมัน ถ้าใช้ได้ก็เอาไปบริจาคให้ผู้ป่วยที่ต้องการซะ”ฟรานเชสโกปรายตามองลูกพี่ลูกน้องของตนที่ถูกโจวานนี่รวบตัวจับมัด

“ทำไมไม่ฆ่าฉันวะ” ฟรังโกหลั่งน้ำตาออกมาอย่างอดสู.. หมดสิ้นแล้วหมดสิ้นทุกอย่าง

“ฆ่าแกให้ตายมันง่ายไป... ปล่อยให้ตายทั้งเป็นสนุกกว่าเยอะ”ฟรานเชสโกพูดโดยที่ยังไม่คลายอ้อมแขนจากปนัดดาที่กำลังร้องไห้อยู่กับอกเขา

“นิด้า... สงบสติอารมณ์แล้วกลับบ้านกันเถอะครับ”ฟรานเชสโกเชยหน้าเธอขึ้นซับน้ำตา... แต่เอ๊ะ?ทำไมใบหน้าของเธอถึงได้บวมเป่งอย่างนี้นะ

“มันตบหน้านิด้าใช่ไหมครับ” ฟรานเชสโกใช้มือสัมผัสที่แก้มของเธออย่างเบามือ

“อย่าค่ะ นิด้าเจ็บ” เธอว่าเสียงแผ่ว

“มันตบนิด้าใช่ไหม” เขาถามคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง

“ค่ะ” ปนัดดาตอบรับเบาๆ

ฟรานเชสโกผละกอดก่อนจะเดินเข้าไปหาฟรังโก แล้วต่อยไปที่แก้มซีกซ้ายเสียเต็มแรง

          “หมัดนี้สำหรับแกที่ตบหน้าเมียฉัน...ส่วนกระสุนนัดนี้ สำหรับแกที่บังอาจหันคมมีดใส่ลูกเมียฉัน”ว่าจบกระสุนนัดนี้ก็เจาะเข้าที่มือข้างเดิมของฟรังโก... ซึ่งสร้างความเจ็บปวดแก่เขาเป็นอย่างมาก

          “คุณฟรานซ์...พอเถอะค่ะ นิด้ากลัว” ไม่ใช่ว่าปนัดดาจะใจดีกับฟรังโก แต่เธอกำลังรู้สึกหวาดกลัวฟรานเชสโกที่โกรธแค้นลูกพี่ลูกน้องของตนเองจนแทบจะฆ่าให้ตายคามือ...เทพบุตรสุดที่รักของเธอได้กลายร่างเป็นจอมมารไปเรียบร้อยแล้ว อสูรร้ายกระหายเลือดที่พร้อมจะเชือดทุกคนที่บังอาจคิดร้ายต่อคนที่เขารัก

          “แต่มันทำร้ายคุณนะนิด้า”ฟรานเชสโกหันมาหาปนัดดาที่ยืนรออยู่

          “แต่คุณฟรานซ์กำลังทำให้นิด้ารู้สึกกลัวคุณฟรานซ์”เมื่อได้ยินดังนั้น ฟรานเชสโกก็ได้หันกลัยมาหาปนัดดาอีกครั้ง พร้อมกับเดินเข้ามาอุ้มแล้วพาไปที่รถและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของเบรียโกและโจวานนี่จัดการต่อไป

          “กลับบ้านไปทายาแล้วนอนก่อนนะพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” ฟรานเชสโกเข้าไปนั่งในรถ แล้วให้ปนัดดานอนหนุนตักในท่าที่สบายที่สุด

          “ค่ะ”เธอตอบแล้วหลับตาลงอย่างง่ายดาย...ส่วนฟรานเชสโกนั้นก็ได้คิดทบทวนขณะที่กำลังรอเบรียโกและโจวานนี่จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย

          “เรียบร้อยแล้วครับเจ้านาย”โจวานนี่รีบวิ่งเข้ามารายงาน ก่อนจะไปประจำที่นั่งคนขับ...ส่วนเบรียโกนั้นไปนั่งข้างคนขับ... กองกำลังจากปาสคาลอเน่เข้ามาในพื้นที่มากขึ้นเรื่อยๆเพื่อเคลียร์พื้นที่ให้สะอาด เหมือนราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

          “พบศพของเอลโซกับดันเต้อยู่ในคลินิก ส่วนคุณหมอถูกของแข็งทุบที่ศีรษะครับ”เบรียโกรายงานข้อมูนเบื้องต้น

          “จัดงานศพให้เขาสองคนอย่างสมเกียรติและให้เงินชดเชยกับครอบครัวเขาคนละห้าล้านส่วนคุณหมอ... บอกกับคุณหมอไปว่าคลินิกถูกปล้น” ฟรานเชสโกคิดว่าเอลโซและดันเต้นั้นไม่รอบคอบพอถ้าหากมีความรอบคอบและช่างสังเกตมากกว่านี้ เหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้น...

          “เบรียโก...”เมื่อผู้เป็นนายเอ่ยเรียก เขาก็รีบชะโงกหน้ามาทางด้านหลังทันที

          “ครับเจ้านาย”เบรียโกขานรับ

          “ต่อไปนี้ฉันจะให้นายดูแลนิด้าแทนเอลโซกับดันเต้ที่เพิ่งเสียไป”

          “เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ”เบรียโกน้อมรับคำสั่ง

          “เธอเป็นว่าที่นายหญิงของปาสคาลอเน่เป็นแม่ของลูก เป็นเหมือนหัวใจฉัน... นายมีหน้าที่ปกป้องคุ้มครองเธอจากอันตรายที่สำคัญ นายต้องเคารพ ให้เกียรติ และซื่อสัตย์ต่อเธอเหมือนที่ซื่อสัตย์ต่อฉันด้วย”

          “ผมขอเดิมพันด้วยชีวิตครับเจ้านาย”เบรียโกให้คำสัตย์ปฏิญาณ

          “ฉันเชื่อใจนายนะเบรียโกถึงได้มอบภาระหน้าที่นี้ให้...เพราะฉันรู้ว่านายซื่อสัตย์และภักดีต่อฉันมาตลอด รู้ว่านายเป็นคนฉลาด ช่างสังเกต และรู้ทันผู้คน”

          “ครับ”เบรียโกตอบรับคำชมนั้น

          “นายเป็นการ์ดคนหนึ่งที่ฉันยอมรับเลยว่ามีฝีมือที่เก่งกาจมากฉันคงรู้สึกเสียดายมากหากนายต้องไปทำงานกับคนอื่น”ฟรานเชสโกก้มหน้าลงลูบเรือนผมนุ่มสวยของปนัดดาอย่างเบามือ เพื่อระวังไม่ให้เธอตื่นขึ้นมาขณะที่กำลังเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์

          “เพราะเหตุนี้...ยังจึงยกหน้าที่การปกป้องคุ้มครองนิด้าให้กับนาย”

          “ผมจะปกป้องคุ้มครองคุณนิด้าที่เปรียบเหมือนดั่งชีวิตและจิตใจของเจ้านายด้วยชีวิตของผมครับ”เบรียโกสบสายตากับฟรานเชสโกด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว ก่อนจะเหลือบมองว่าที่นายหญิงที่นอนหนุนตักของเจ้านายอย่างประเมินภารกิจ...เพราะนอกจากปนัดดาผู้เป็นว่าที่นายหญิงแล้วเขาจะต้องปกป้องเจ้านายตัวน้อยทั้งสามซึ่งอยู่ในท้องของเธอด้วย

          “ผมมีข้อข้องใจต้องการจะถามครับเจ้านาย” เบรียโกเอ่ยถามขึ้นมา

          “ว่ามา...”

          “ถ้าหากว่าที่นายหญิงคลอดนายน้อยแล้วผมจะต้องตามดูแลนายน้อยตลอดเวลาไหมครับ” เบรียโกเอ่ยถามด้วยความสงสัยทำให้ฟรานเชสโกหัวเราะออกมาเบาๆ

          “คุ้มครองตอนที่พวกเขายังอยู่ในท้องของนิด้าและเวลาที่พวกเขาออกไปข้างนอกบ้านก็พอเพราะการดูแลพวกเขาอย่างใกล้ชิดเป็นหน้าที่ของพี่เลี้ยง... ไม่ใช่หน้าที่ของการ์ดนายไม่ต้องกลัวว่าจะต้องมาเปลี่ยนผ้าอ้อม ป้อนนมให้พวกเขาหรอกนะเบรียโก”ฟรานเชสโกพูดจบ เบรียโกก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ... เพราะว่าเขาไม่ค่อยปลื้มเด็กซักเท่าไหร่ถึงแม้จะเป็นลูกของเจ้านาย แต่ก็ขึ้นชื่อว่าเด็กล่ะนะ...

        แสดง 20 - 20
วันที่โพสต์ :  5 ก.ค. 2557 21:33    วันที่อัพเดท :   5 มี.ค 2558 20:34    › จำนวนผู้เข้าชม 933242 คน
   › คะแนนโหวต 407 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :