นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อสูรออกแบบรัก    by พุธนิศา
ชื่อตอน ร้ายปะทะร้าย


ตอนที่  7

ร้ายปะทะร้าย

                ประเทศบราซิล

                “อรุณสวัสดิ์ค่ะ”  วาลินีทักไททัน  ไททันชะงักไปพร้อมกับหรี่ตามอง

                “น้องทัก  ทำไมไม่ขานรับตาไทด์”  คุณเฟย์ลี่ว่า

                “อรุณสวัสดิ์ครับหนูวา”


                “เราจะไปรับคุณพ่อคุณแม่ของหนูวาเมื่อไรค่ะ”  วาลินีถาม ไททันก็แปลกใจไม่น้อย เมื่อวานยังพยศใส่เขาอยู่เลยวันนี้ทำไมพูดเหมือนสนิทสนมแบบนี้

                “ทานข้าวเช้าเสร็จเราก็จะไปกันเลย  หนูวาพร้อมนะ”

                “ค่ะ” คุณเฟย์ลี่ยิ้มดีใจที่ทั้งสองเริ่มจะเข้ากันได้ดี แต่คุณเท็ดดี้ยิ้มขำๆลูกชายที่ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อและเริ่มสงสัยในตัวของวาลินี

                “พร้อมไหมหนูวา”  คุณเฟย์ลี่ถาม

                “พร้อมค่ะ”

                หมับ

                “จะทำอะไรน้องตาไทด์” คุณเฟย์ลี่ถามเมื่อเห็นลูกชายคว้าแขนเรียวเล็กไว้

                “หนูวาไปกับพี่นะครับ”ไททันเริ่มหยอดเขาอยากรู้ว่าร่างบางจะมีปฏิกิริยายังไง

                “เอ่อ  หนูวาถ้าหนู”

                “ไม่เป็นไรค่ะหนูวาไปกับพี่ไทด์ก็ได้”  หัวใจไททันกระตุกเมื่อร่างบางเรียกตนว่าพี่ด้วยเสียงอ่อนหวาน

                “อย่าทำอะไรน้อง”  คุณเฟย์ลี่กำชับ

                “ใครจะกล้าแตะลูกรักของคุณแม่ล่ะครับ”

                “ไปเถอะคุณ” คุณเท็ดดดี้บอกภรรยาและทุกคนก็ขับรถตรงไปรับครอบครัวเทย์เลอร์ที่โรงแรมก่อนจะตรงไปยังสนามบิน

                “ที่จริงให้พวกเรากลับเครื่องบินของสายการบินก็ได้”  คุณวอทเทอร์ว่า

                “ไม่ได้ครับ  เรากำลังจะเป็นทองแผ่นเดียวกัน”  คุณเท็ดดี้ว่า

                “อยู่ได้แน่นะหนูวา”  คุณนลินีถามลูกสาว

                “ได้ค่ะ  ไม่ต้องห่วงหนูวานะคะ”  วาลินีว่า

                “จะไปไหน” ไททันคว้าแขนเรียวไว้เมื่อเห็นร่างบางจะตรงไปหาบอดีการ์ดหนุ่มของเทย์เลอร์

                “ปล่อย”  วาลินีเผลอพูดเสียงแข็ง  ทำให้มือหนาบีบแขนเรียวอย่างแรง

                “หนูวาเจ็บนะคะ”  วาลินีรีบพูดเสียงอ่อย

                “ปล่อยหนูวา”  มาร์ตินว่า

                “ปล่อยน้องไทด์”  คุณเฟย์ลี่ว่า

                “หนูวาก็แค่จะเข้าไปลาคุณพ่อคุณแม่เองนะคะ  ไมได้เหรอ” วาลินีว่าพร้อมกับทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ทำเอาไททันต้องสูดลมหายใจเข้าก่อนจะพ่นออกมาอย่างแรง

                “เชิญ”ไททันปล่อยแขนเรียวก่อนจะยอมให้ร่างบางเข้าไปล่ำลาครอบครัว

                “เล่นอะไรเรา”  คุณวอทเทอร์กระซิบถามลูกสาว

                “คุณพ่อทราบเหรอค่ะ”

                “คิดว่าพ่อตามเราไม่ทันหรือไงหนูวา”

                “รับรองไม่อันตรายหรอกค่ะ  เพราะพี่บาสโก้กำลังจะมาสมทบ”  วาลินีบอกบิดาตนเอง

                “ร้ายนักนะเรา”

                “ไม่ต้องห่วงนะคะ”

                “ไปคุณขึ้นเครื่องกัน”  คุณวอทเทอร์ประคองภรรยาขึ้นเครื่องไปก่อน

                “ไปญาติดีกับเขาได้ไง  ไหนว่าไม่สนไง”  แวนด้าถามน้องสาว

                “ก็แค่เกมส์  ซึ่งเกมส์นี้หนูวาจะต้องชนะ”  วาลินีว่า

                “จะดีเหรอครับ  ให้พวกพี่อยู่ดูแลไหม”  เดริโก้ว่า

                “พี่เดฟดูแลพี่ลิปดาไปเถอะค่ะ  ไม่ต้องห่วงหนูวา”

                “แต่พี่ว่า”  มาร์ตินทำท่าคิด

                “พี่บาสโก้กำลังจะมาหาหนูวาที่นี่”  สองหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก

                “เล่นอะไรก็ไม่รู้หนูวา”  ลิปดาว่า

                “โธ่  พี่ลิปดาขา หนูวาเอาอยู่”  วาลินีรีบกอดพี่สาวทันที

                “ห้ามก็คงไม่ฟังใช่ไหม”  ลิปดาว่า

                “ไม่ค่ะ”  วาลินีตอบพร้อมกับยิ้มหวาน

                “งั้นก็มาทดสอบกันหน่อยซิ  ว่าเราจะชนะจริงๆหรืเปล่า”  แวนด้าว่าพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์  ก่อนจะกระซิบบอกวาลินี  มาร์ตินกับเดริโก้มองหน้ากันเมื่อเห็นวาลินีหันมายิ้มหวาน แต่เพวกเขารู้ว่ารอยยิ้มนี้มันแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์

                “กอดหนูวาทีค่ะพี่มาร์ติน” มาร์ตินรีบหันไปมองแวนด้าเพราะรู้ว่าคนต้นคิดไม่มีใครนอกจากหญิงสาว แต่เดริโก้ยิ้มนิ่งก่อนจะตรงเข้าไปกอดวาลินีเป็นนแรก

                “พี่จะโดนยิงตายไหม”  เดริโก้ว่าเมื่อเห็นว่าไททันกำหมัดแน่นทั้งสองข้าง

                “ไม่หรอกค่ะ  เพราะคนกอดคนสุดท้ายจะโดนเสมอ”  วาลินีรู้สึกสนุกกับเกมส์นี้ขึ้นมา  พอเห็นมาร์ตินเอาแต่ส่งสายตาคาดโทษให้แวนด้า 

                หมับ

                “ว๊าย” วาลินีร้องออกมาเมื่อเธอกำลังจะโผกอดมาร์ตินกับถูกรั้งเอวเล็กเข้าหาร่างแกร่ง

                “ทำอะไรวะ”  มาร์ตินไม่พอใจ

                “ขึ้นเครื่องได้แล้ว”  ไททันพูดเสียงเข้ม

                “เอาไว้หนูวาจะโทรหา”

                “หุบปากหนูวา”  ไททันตะคอกจนวาลินีสะดุ้งแต่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

                “ขึ้นเครื่องครับลิปดา”  เดริโก้บอก ลิปดาพยักหน้ารับก่อนจะเดินขึ้นเครื่องไปโยมีเดริโก้เดินตามหลัง

                “ไปได้แล้ว  หาเรื่องตลอด” มาร์ตินว่าก่อนจะฉุดมือเล็กให้เดินตามขึ้นเครื่องไปทันที  พอเครื่องบินทะยานสู่ท้องฟ้า  ไททันก็จับวาลินีให้หันมามอง

                “เล่นอะไร”

                “เล่นอะไรค่ะ  หนูวาทำอะไรผิดเหรอ”  วาลินีแกล้งทำสีหน้าให้ดูใสซื่อที่สุด  ซึ่งเธอชอบใช้บ่อยกับพวกญาติๆเวลาจะเอาอะไรหรือต้องการให้อีกฝ่ายใจอ่อน

                “ไปกอดสองคนนั้นทำไม”

                “สองคนไหนค่ะ”

                “หนูวา”  ไททันกอดร่างบางไว้แน่นขึ้น วาลินีก็เริ่มกลัวแต่ก็ทำใจกล้าไม่แสดงอาการทั้งที่ในใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

                “ทำอะไรน้องตาไทด์”

                “คุณป้าค่ะ  พี่ไทด์ทำหนูวาเจ็บค่ะ”  วาลินีว่า

                “ปล่อยน้อง”

                “...”  ไททันไม่ยอมปล่อย

                “ตาไทด์”  คุณเท็ดดี้ว่า

                “โธ่เว้ย” ไททันปล่อยร่างบางก่อนจะตะโกนออกมาทำเอาวาลินีตกใจ

                “ไปที่รถดีกว่า  ปล่อยให้คนบ้าตะโกนอยู่แบบนี้”

                “แต่ว่า”

                “ไปเถอะจ๊ะ” วาลินีขืนตัวไว้ก่อนคิดได้ว่าถ้าตีเหล็กก็ต้องตีตอนร้อน

                “หนูวาอยู่กับพี่ไทด์ได้ค่ะ”

                “ไม่ดีหรอกหนูวา”  คุณเท็ดดี้ว่า

                “พี่ไทด์  หนูวาอยู่ด้วยได้เปล่าค่ะ” วาลินีหันไปถามซึ่งตอนนี้ไททันกำลังอยู่ในอารมณ์เดือด เขาไม่คิดว่าตัวเองจะออกอาการแบบนี้ยามที่ร่างบางไปกอดผู้ชายอื่น

                “ว่าไงตาไทด์”  คุณเท็ดดี้ถาม

                “พาหนูวากลับไปก่อนเถอะครับ  อารมณ์ผมไม่คงที่”

                “โกรธหนูวาเหรอค่ะหนูวาทำอะไรผิด” วาลินีถามพร้อมกับส่งสายตาใสซื่อให้

                “ให้ตายเถอะ”  ไททันสถบออกมา

                “ตาไทด์”  คุณเฟย์ลี่ปราม

                “ผมอยากคุยกับหนูวา  สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรครับ”  ไททันว่า คุณเท็ดดี้พยักหน้ารับรู้ก่อนจะดึงแขนภรรยาให้ขึ้นรถ

                “มาหาพี่”  วาลินีค่อยเดินไปหา

                “อย่าทำแบบเมื่อกี้อีก  พี่ขอเตือน”

                “แบบไหนค่ะ”  วาลินีแกล้งถาม

                “กอดผู้ชายคนอื่นต่อหน้าพี่”

                “พี่มาร์ตินกับพี่เดฟ  ก็เหมือนพี่ชายของหนูวา”

                “พี่ไม่ชอบ”

                “ทำไมค่ะ”

                “เราเป็นอะไรกันหนูวาก็น่าจะรู้”

                “แล้วเราเป็นอะไรกันค่ะ”  ไททันหรี่ตามองร่างเล็กก่อนจะตรงเข้ามาหาพร้อมกับรั้งเข้ามาหา

                “จะทำอะไร”

                “พี่ไม่รู้ว่าหนูวาคิดจะทำอะไร แต่พี่ขอเตือนว่าพี่ไม่ชอบให้ใครมาเล่นกับความรู้สึกของพี่”  ไททันว่า วาลินีนิ่งไปไม่ได้ตอบอะไรออกมา

                “พี่จริงจังกับหนูวา  และจะทำอย่างที่บอกให้ได้ว่าจะทำให้หนูวารักพี่ภายในหนึ่งเดือน”

                “ถ้าทำไม่ได้ล่ะค่ะ”  วาลินีพูดออกมา

                “พี่คิดว่าพี่ทำได้ แต่พี่กำลังคิดว่าหนูวากำลังจะทำอะไรอยู่หรือเปล่า”

                “...”  วาลินีไม่ตอบ

                “ถ้าคิดจะทำให้พี่รักเราก่อนพี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร  แต่ถ้าพี่รักหนูวาจนหมดใจแล้ว  ต่อให้หนูวาคิดจะหนีพี่คงไม่ยอม” วาลินีอึ้งไปเพราะน้ำเสียงของไททันหนักแน่นจนเธอคิดอะไรไม่ออก

                ประเทศนิวซีแลนด์

                “ฝากดูแลเบลด้วยนะ”  คุณฟลอร่าบอกบาสโก้

                “ครับ  ผมจะดูแลเบลอย่างดี”

                “เบลไปนะคะ”เบลลินด้าว่าก่อนจะเข้าไปกอดมารดา

                “ออกรถ”  บาสโก้บอกลูกน้อง  เพราะเขาให้ลูกน้องไปส่งขึ้นเครื่องบินส่วนตัว

                “เบล”

                “มีอะไรค่ะ”  เบลลินด้าถาม

                “อย่าทำเมินผม  ผมเตือนแล้วนะ”  เบลลินด้าหันไปค้อนร่างหนา  ที่เอาแต่บังคับเธอซะทุกเรื่อง

                “ฉันไม่ได้เมินค่ะ  แค่ไม่อยากพูดอะไรตอนนี้”  เบลลินด้าว่า

                “หันมามองผม”

                “บาสโก้  คุณอยามาบังคับฉันทุกเรื่องจะได้ไหมค่ะ”

                “ไม่ได้”  บาสโก้ตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด

                “คนกวนประสาท”

                “จะกวนจนกว่าคุณจะสนใจ”  เบลลินด้าหันหน้าหนีไปมองวิวข้างนอก  จนกระทั่งรู้สึกง่วงก็หลับไป บาสโก้เห็นร่างบางเงียบไปกว่าเดิมก็หันมามองพอรู้ว่าร่างบางหลับก็จับให้ศีรษะอีกฝ่ายให้พิงไหล่ของตนเพื่อที่จะได้นอนให้สบายขึ้น


(หายไปหลายวัน  สมองอยู่ในช่วงไม่ค่อยเต็มร้อยเท่าไร  ก็เลยมาช้าไปหน่อยนะคะ มาจัดให้แล้วสองตอนค่ะ  เริ่มตอนหนึ่งก่อนนะคะ)

 

        แสดง 7 - 7
วันที่โพสต์ :  11 ก.พ. 2558 20:36    วันที่อัพเดท :   16 มี.ค 2558 09:11    › จำนวนผู้เข้าชม 322921 คน
   › คะแนนโหวต 3610 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :