นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก หนึ่ง 3






บริษัทเมแฮมเวิร์ท ประเทศไทย

ร่างสูงใหญ่ใหญ่ของ เลียม เมแฮมเวิร์ท ประธานหนุ่มรูปงามกวาดมองไปยังลูกน้องที่นั่งเรียงแถวยาวอยู่สองฟากฝั่งโต๊ะประชุม ร่างสูงเอนหลังพิงเก้าอี้ตัวใหญ่นั่งหน้าเครียดอยู่หัวโต๊ะ นิ้วเรียวยาวจับปากกาเคาะโต๊ะไปมารอฟังคำอธิบายจากลูกน้องนั่งก้มหน้านิ่ง ไม่มีใครกล้าแม้ที่จะบอกเขาว่าใครเป็นคนสร้างเรื่องขึ้นมา

“พวกคุณทำงานกันยังไง ถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น มีใครอธิบายให้ผมฟังได้เลยใช่ไหม!” สายตาและน้ำเสียงทุ้มเปลี่ยนเป็นเข้มห้วน ทำเอาลูกน้องทั้งหญิงและชายต่างสะดุ้งโยงตกใจกันทั่วหน้า เสียวสันหลังวูบไปตามกันหัวหน้าแต่ละฝ่ายที่นั่งอยู่ภายในห้องต่างก้มหน้างุบ ไม่มีคำอธิบายให้ประธานหนุ่ม

ปัง...

ทุกคนก็จ้องมองไปที่ประตูเป็นจุดเดียว เมื่อหญิงสาวร่างผอม สวมแว่นตาหน้าเตอะผลักประตูเข้ามาในห้องประชุมใหญ่โดยไม่มีการขออนุญาตก่อนและในอ้อมแขนเรียวเล็กมีแฟ้มเอกสารมากมายอยู่ด้วย

“จันทรสม์! คุณเข้ามาทำไม ไม่เห็นหรือไงว่าเขากำลังประชุมกันอยู่”

ผู้จัดการฝ่ายบุคคลกล่าวเสียงเรียบถามลูกน้องในปกครอง พลางมองไปที่ประธานหนุ่มเป็นการขอโทษที่เธอไม่สั่งสอนลูกน้องให้ดี ปล่อยให้ทะเลอทะล่าเข้ามาป่วนการประชุมเสนอหน้าในห้องประชุม โดยไม่ได้รับอนุญาต

“ขอโทษค่ะ แต่ดิฉันมีเอกสารสำคัญมาให้ และเชื่อว่าทุกท่านคงจะยังไม่ได้เห็นกันอย่างแน่นอน”

จันทรสม์พนักงานฝ่ายบัญชีสาว ร่างผอม แว่นหนา สวมชุดมนุษย์ป้า เดินนำเอกสารดังกล่าวส่งให้คนสนิทของประทานหนุ่ม และจ้องมองไปยังใครอีกคนที่กำลังจ้องมองมายังเธอเช่นกัน แต่มีหรือที่คนอย่างจันทรสม์จะกลัว คนแบบนี้ต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน มันถึงจะสมน้ำสมเนื้อ!

เลียมรับแฟ้มเอกสารจากคนสนิทที่หญิงสาวอุตส่าห์หอบขึ้นมาให้เขาได้ และนัยน์ตาสีฟ้าปนเทาแข็งกร้าว ใบหน้าคมเข้มขึ้นทันที ร่างสูงลุกพรวดขึ้น ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างหัวเสีย ท่ามกลางความตกใจและงุนงงของผู้บริหารทุกคนคล้อยหลังประธานหนุ่ม ก็ไม่มีใครอยากจะอยู่ในที่นั่น ต่างลุกขึ้นออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

 

“ไปลากคอมันมา!

สิ้นคำของเจ้านายหนุ่ม คอสตาร์ ลูกน้องคนสนิทก็ก้าวเดินออกจากห้องไปจัดการตามคำสั่งทันที ไม่รอใครคนเป็นเจ้านายได้บอกซ้ำ

หนอนตัวเป้งมองหน้าประธานหนุ่มแห่งเมแฮมเวิร์ท กรุ๊ป พลางตีหน้าตายไม่รู้เรื่อง เมื่อถูกเชิญมาที่ห้องทำงานใหญ่ ทั้งที่ในความเป็นจริง รู้อยู่เต็มอกว่าชายหนุ่มหมายถึงเรื่องอะไร

“นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?”

“อ่านดูสิ”

เลียมโยนแฟ้มเอกสารที่ได้จากพนักงานสาวแว่นหนา ลงตรงหน้าพนักงานหนุ่ม นาวีคมรีบตีหน้าเศร้าบอกปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา

“ผมไม่ได้ทำ! ผมโดนใส่ร้าย จริงๆนะครับท่านประธาน”

“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลย รู้หรือว่ามันคืออะไร” เลียมเหยียดยิ้มที่มุมปาก จ้องคนตรงหน้านิ่งด้วยท่าทีสงบ

“เอ่อ” นาวีคมสะอึก เมื่อหลุดพิรุธออกไปให้เจ้านายหนุ่มจับไต๋จนได้

“แบบนี้เขาเรียกร้อนตัวใช่ไหมคอสตาร์” หันไปทางคนสนิทที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“ใช่ครับ”

เลียมลุกขึ้นเต็มความสูงร้อยแปดสิบเซนต์ ก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่มาหยุดลงด้านหลังพนักงานหนุ่ม พลางกระซิบลงที่ข้างหู

“แล้วเขามีบทลงโทษยังไงนะคอสตาร์”

“ที่เรามีมาก็… กำจัดทิ้งอย่างเดียวครับ” ลูกน้องหนุ่มตอบหน้านิ่ง

“งั้นหรือ งั้นก็

“ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย! ผมผิดไปแล้ว ต่อไปผมจะไม่ทำอีก” นาวีคมลนลานขอความเมตตาจากประธานหนุ่ม เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัว

“คนเรามันเปลี่ยนยาก โดยเฉพาะคนอย่างนาย ...จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้ฉันเห็นหน้ามันอีก” สั่งคนสนิทเสียงดังลั่น

คอสตาร์ก้าวพรวดเดียวถึงตัววัชพืชหนุ่ม เมื่อรู้แล้วว่าเขาไม่ได้คิดจะทำเล่นเสียแล้วจากที่นั่งตีหน้าตายคราวนี้นายจะได้ตายสมใจแน่

“ท่านประธานได้โปรด! ผมขอโอกาสอีกครั้งนะครับท่านประธาน ผมผิดไปแล้ว” นาวีคม คุกเข่าลงกอดขาแกร่งไว้แน่นขอร้องหน้าไม่อาย

“โอกาสมีครั้งเดียว และนายก็ใช้มันไปแล้ว เอาตัวออกไป!

เลียมสะบัดขาออกจากการเกาะกุม จนร่างของคนที่นั่งกอดขาเขาหลุด ทำให้อีกฝ่ายไปกองอยู่กับพื้น ก่อนชายหนุ่มหันหลังให้ ไม่สนใจว่าจะเป็นอย่างไรต่อ

“ไม่นะครับท่านประธาน ไม่”เสียงร้องของอีกฝ่ายยังคงดังไม่หยุด จนหายพ้นกรอบประตูออกไป

 

เลียมนั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่หน้าจอสี่เหลี่ยมขนาดสิบนิ้ว นัยน์ตาคู่คมเปล่งประกายวาวโรจน์ขึ้นด้วยความโกรธ เขาไม่คิดว่าบริษัทจะมีเกลือเป็นหนอน ทั้งที่ผ่านมาเขาไม่เคยระแคะระคายเรื่องนี้มาก่อน แม้แต่เอกสารก็ไม่มีใครจับผิดได้

“เอกสารบัญชีเดือนนี้ครับ” คอสตาร์ที่มองสังเกตอยู่นานแล้วถามขึ้น

“เรื่องที่ให้ไปจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” เลียมถามคนสนิทน้ำเสียงราบเรียบ

“เรียบร้อยตามที่สั่งครับ ส่วนที่เหลือก็จัดการตามที่คุณเลียมบอกแล้ว”

“ขอบใจ นายไปทำงานต่อเถอะ” นัยน์ตาคู่คมมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิด

คอสตาร์เดินเลี่ยงออกจากห้องอย่างรู้หน้าที่ของตน จู่ๆใบหน้าจืดของหญิงสาวอีกคนก็ลอยเข้ามาแทนที่ความเครียดมากมายที่กำลังคิดอยู่

“เดี๋ยวคอสตาร์... ผู้หญิงที่เอาเอกสารเข้ามาที่ห้องประชุมเมื่อเช้าเป็นใคร?”

“จันทรสม์ ธนาวิทย์ ครับ เป็นพนักงานฝ่ายบัญชีที่พึ่งเข้ามาใหม่ คุณเลียมมีอะไรหรือเปล่าครับ?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เมื่อนายหนุ่มเอ่ยถามหาเจ้าหล่อน

“ขอประวัติเธอมาให้ฉันด้วย”

หันกลับมาทางคนสนิท เขาอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร? ทั้งที่เรื่องนี้เขาไม่อนุญาตให้บอกใครหรือพนักงานคนไหนด้วยซ้ำ

“จะเอาไปทำอะไรหรือครับ?”

“ฉันอยากจะรู้อะไรหน่อย นี่เลิกถามสักทีน่า ไปทำตามที่สั่งก็พอ ทำไมเป็นคนช่างซักนัก จะไม่ให้ฉันสกปรกเลยใช่ไหม” เลียมชักเกิดความรำคาญ เมื่อคนสนิทมัวแต่ตั้งคำถามกับเขาอยู่เรื่อย เขาเกิดอยากจะรู้อะไรนิดอะไรหน่อยเป็นไม่ได้ ต้องถามอยู่นั้น

“ก็ผมไม่อยากให้คุณเลียมสกปรกนี่ครับ ปะ ไปแล้วครับ” คอสตาร์รีบก้าวออกจากห้องทำงานใหญ่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีอะไรเขวียงตามหลังมา

เลียมกลับมานั่งคิดทบทวนในความน่าจะเป็นของสาวแว่นหนา มนุษย์ป้า ร่างผอมแห้งเป็นไปเสียบผีคนนั้น

“เธอเป็นใครกันแน่ จันทรสม์

 

        แสดง 4 - 4
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 95204 คน
   › คะแนนโหวต 2137 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :