นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก สาม 1





















คนอุ้มรัก  สาม

 

 

 

 

วันที่หนึ่ง


ลูกหนี้ยี่สิบล้านยังคงคิดหนักเพื่อหาทางออก แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่เห็นทางเลยว่าจะไปหาเงินมาจากไหนใช้หนี้คืนเจ้าของเรือ ตอนนี้เขาเหลือเวลาอีกเพียงสองวันเท่านั้น เส้นตายของเขาคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที


“จะทำยังดีว่ะ!


วิเชียรนั่งกุมกระหมับอย่างคิดไม่ตก ยกแก้วไวน์สาดลงคออีกแก้ว จึงลองโทรทางไกลขอยืมเงินจากเพื่อน แต่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย หาข้ออ้างมาพูดสารพัด ตอนมาขอความช่วยเหลือจากเขา เขาไม่เคยลังเลเลยที่จะยื่นมือไปช่วย


เสียงเคาะประตูห้องดังแทรกเข้ามาในความคิด วิเชียรสาดแก้วไวน์ลงคอ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปดูว่าใครที่มาตั้งแต่เช้าแบบนี้


“มาแล้วๆ จะเคาะอะไรหนักหนา”


มือหนาดึงประตูเปิดออกด้วยแรงไม่เบานัก อาการมึนเมาเมื่อครู่แทบจะหายเป็นปริทิ้ง ใบหน้าของชายวันกลางคนซีดเผือกแทบไม่เหลือสีแดงของเลือดฝาด


“คุณลุคให้มาเตือน เหลืออีกสองวัน ถ้าไม่มีเงินมาให้ รู้นะว่าจะเจออะไร


ผู้ส่งสารร่างยักษ์กล่าวจบ พร้อมปิดประตูให้เรียบร้อย เหมือนจะรู้ว่าคนที่ยืนอยู่ด้านในไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะยืน พลางหันหลังเดินจากไป


วิเชียรทรุดนั่งลงกับพื้นหน้าประตูอย่างหมดแรง เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหน้าก็ไม่ปาน เขาจะทำยังไงดีล่ะทีนี้ จะบอกลูกสาวก็ไม่ได้ด้วย ชายแก่พยุงร่างท่วมของตัวเองขึ้นจากพื้นเดินกลับมานั่งที่โซฟาตัวยาวตัวเดิม มือหนาคว้าแก้วไวน์ที่เหลืออยู่กว่าครึ่งสาดลงลำคอจนหมดแก้วก่อนจะตามลงไปอีกหลายแก้ว จนเมามายและหลับไป

 


อ้อมเดือนเดินกลับมาในห้องจากที่ออกไปเดินเล่นมาเห็นว่าบิดาดื่มจนเมามายก็นึกสงสัยหนัก ด้วยเรื่องอะไรกันท่านถึงต้องดื่มหนักเช่นนี้ ทั้งที่ปกติแล้วท่านไม่ดื่มหนักมาก่อน ยังไม่ทันที่เธอจะหาคำตอบให้กับตัวเองเสียงโทรศัพท์เครื่องบางก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน


มือบางล้วงเอาเจ้าเสียงน่ารำคาญที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาดู มองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนจะยิ้มออกมา แล้วเดินเลี่ยงออกจากห้องไป พลางกดรับแล้วกรอกเสียงหวานผ่านไปตามสาย


“ว่าไงจ้ะยัยป้า ว่างแล้วเหรอ”


“กว่าจะว่างได้ฉันแทบหมดแรงเลย บริษัทอะไรก็ไม่รู้งานยุ่งทั้งวันเลย ฉันแทบไม่มีเวลาหายใจ” จันทรสม์บ่นอุบผ่านไปตามสายให้เพื่อนรักฟังแล้วถอนหายใจออกมายืดยาว


“ขนาดนั้นเลย"


“ทำมาเป็นพูด ใครจะไปสบายเหมือนเจ้าหญิงล่ะค่ะ ร่องเรือสบายใจอยู่กลางมหาสมุทร จิบไวน์รับแสงแดดตอนเช้า นั่งดูดาวเต็มฟ้าตอนกลางดึก ค่อยดูนะ ฉันจะไปบ้าง” ร่ายยาวในสิ่งที่เธอคิดว่าจะทำตอนไปที่นั้น แต่กลับต้องพับเก็บเพราะต้องมาทำงานก่อน


“โอ้ๆ ไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะป้าคนสวย ฉันจะตักน้ำทะเล กวาดดาวใส่ถุงไปฝาก” อ้อมเดือนจึงส่งน้ำเสียงกวนๆ พร้อมรอยยิ้มหวานผ่านไปตามสาย


“ไม่ต้องมาประชดเลยนะ แล้วเรื่องที่ฉันฝากให้ไปหา ได้เรื่องหรือยังค่ะ” เรื่องที่ว่าก็คงหนีไม่พ้นเจ้าของเรือคาราคอร์ฟแห่งนี้อีกตามเคย


“ยัยป้า ฉันมาอยู่ที่นี่สามวันยังเดินไม่ทั่วเลย จะไปหาเขาเจอได้จากที่ไหน”


อ้อมเดือนปดคนปลายสาย จะให้เธอบอกหรือว่าเจอเขาแล้ว แถมยังถูกเขาหักหน้ากลางร้านอาหารอีก คิดถึงตอนนั้นแล้วก็เจ็บใจ จ้างให้ก็ไม่มีทางบอกหรอก และยัยเพื่อนบ้าคงจะให้เธอไปถ่ายรูปคู่เขามาเป็นหลักฐานนะสิ เรื่องอะไรเธอต้องไปใกล้ไอ้บ้ากามนั้นด้วย


ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปตามหาเองก็ได้ แต่ตอนนี้ฉันขอไปหาอะไรกินก่อน เวลาพักจะหมดแล้ว ฉันไปล่ะ”


พูดจบก็กดวางสายเพื่อนรักไป ไม่รอให้ปลายได้ได้กล่าวลา หันไปคว้ากระเป๋าและโทรศัพท์เดินออกไปหาอะไรทานมื้อเที่ยง


“นี่เธอ ผู้จัดการให้มาตามไปพบที่ห้องนะ ด่วนนะย่ะ”


พนักงานสาวสวยประจำแผนกเดินเข้ามาบอกด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไหร่นัก


“มีเรื่องอะไรกัน?” มนุษย์ป้าถามอย่างสงสัย หรือว่าเรื่องเมื่อเช้า ตายแน่จันเอ้ย


“ไปถามเองสิ”


ร่างสูงโปร่งเดินนวยนาดกลับเมื่อส่งสารเสร็จ ท่าทางจะนัดกับหนุ่มไว้ คนสวยก็ดีแบบนี้สินะ มีคนมารุมรัก เข้ามาให้เลือกจนน่าปวดหัว ไม่เหมือนมนุษย์ป้าอย่างเธอ ร้อยปีจะมีคนเดินผ่านมาให้เลือกสักคน


จันทรสม์สูดหายใจเข้าปอดและผ่อนลมหายใจออกยาวๆ ก่อนจะเข้าไปเจอหัวหน้าแผนกสุดเคี้ยวของตัวเอง ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไร และที่เขาลือกันถึงความเจ้าระเบียบ ด้วยวัยสี่สิบกะรัตวัยประจำเดือนหมด ทุกคนในบริษัทจึงให้ฉายาเธอว่าเป็น แม่มดเมืองคาน


คานในที่นี่หมายถึง คาน ที่สาวใหญ่ทั้งหลายต่างเกาะเกี่ยวมันเอาไว้อย่างเหนี่ยวแน่นเหมือนเกาะสมบัติที่มีมูลค่าหลายสิบหลายร้อยล้าน ร่างบางเดินมาหยุดลงหน้าประตูห้องหัวหน้าแหนก ยกมือขึ้นเคาะลงที่ประตูกระจกบานใส ส่งสัญญาณบอกเจ้าของห้องถึงการมาของเธอ


จันทรสม์ยืนทำหน้านิ่ง ไม่แสดงอาการใดๆ บรรดานกกระจิบกระจอก ที่กำลังมายืนรอดูว่าพนักงานใหม่อย่างเธอพึ่งเข้ามาทำงานอาทิตย์แรกก็โดนเรียกตัวเสียแล้ว คงจะรอลุ้นว่าเธอจะโดนแม่มดเมืองคานทำอะไร


“เชิญ” น้ำเสียงเรียบห้วนที่เปล่งออกมา ทำเอาทุกคนที่ยืนมุงอยู่บริเวณนั้นเสียวสันหลังแทนเธอ


“เรียกดิฉันมามีเรื่องอะไรหรือค่ะ” จันทรสม์ถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่สุภาพเป็นทางการ


“ที่ฉันเรียกคุณมา แค่อยากจะตักเตือน หรือจะเรียกว่าสั่งห้ามน่าจะถูก ต่อไปนี้คุณห้ามไปเดินเผ่นพล่านในที่ที่ไม่ควรไปอีก โดยเฉพาะห้องประชุมใหญ่ที่เขากำลังประชุมอยู่ เหมือนเมื่อวานนี้”


หัวหน้าแผนกบัญชีกล่าวตักเตือนลูกน้องในปกครองคนใหม่ ซึ่งมาทำงานได้ไม่ถึงอาทิตย์ก็สร้างเรื่องให้กับเธอแล้ว สร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้กับเธอ จนต้องถูกประทานด่ามาเสียยับ


“ทราบแล้วค่ะ และต้องขอโทษด้วยที่เข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อน”


“รู้แบบนี้ก็ดี ถ้ามีครั้งต่อไปก็เตรียมหางานใหม่ได้เลย ไปได้แล้ว”


แม่มดเมืองคานเอ่ยปากไล่ ขื่นให้หญิงสาวอยู่ต่อมีหวังได้ช็อกตายคาห้องแน่ ในความเป็นจริงเจ้าหล่อนไม่อยากจะโดนไล่ออกมาเสียมากกว่า


อย่างกับฉันอยากอยู่ตายล่ะ ยัยป้าปีศาจ!’


จันทรสม์กัดฟันกรอดไม่พอใจ เธอแค่อยากจะช่วยเท่านั้น ไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นใดเลย


ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ


มือบางกำเข้าหากันแน่น ผละเดินออกจากห้องหัวหน้าแผนกไปอย่างไม่สบอารมณ์ นี่ถ้าไม่ทำตัวให้กลมกลืนกับองค์กรเธอไม่มีทางมาทนให้ยัยป้านั้นโขกสับแน่...


.............................


ติดตามตอนต่อไป ทุกวัน  อังคาร พฤหัสบดี และ เสาร์



        แสดง 8 - 8
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55 วันที่อัพเดท :   13 ก.พ. 2561 17:48    › จำนวนผู้เข้าชม 85857 คน
   › คะแนนโหวต 1675 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :