นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ทวงรักสิเน่หาเถื่อน [วางแผงแล้วนะคะ]    by tichakorn
ชื่อตอน ตอนที่ 3-2


 “พี่สิริไม่ใช่สิ่งของนะพี่มล” นิธาราเอ่ยแย้งยิ้มๆ นึกอยากจะพูดออกไปเหลือเกินว่าเธอไม่ได้อยากเป็นเจ้าของพี่สิริเลยสักนิดแต่ก็ขัดคุณหญิงฤทัยรัตน์ไม่ได้ เพราะคำว่าบุญคุณ ที่มารดาพูดกรอกหูเธออยู่ทุกวันจนเธอไม่กล้าจะสารภาพว่าไปทำอะไรไว้ที่เมืองนอก แต่ก็คิดว่าสักวันเธอจะกล้าพอที่จะบอกมารดาและคุณหญิงว่าเธอทำตัวไม่ดีแค่ไหน

“โทษทีนิด อย่าโกรธกันเลยนะ” กมลวรรณยิ้มแห้งๆ

“ไม่โกรธหรอกคะพี่มล”

“งั้นพี่ขอไปทำงานก่อนนะ แอบมาเม้าซะนานป่านนี้คุณสิริบ่นพี่แล้วมั้ง”

“คะพี่มล เดี๋ยวเอาไว้เจอกันที่ตอนเที่ยง” จากนั้นสองสาวก็ต่างแยกย้ายกันทำงานเมื่อใกล้เวลาเข้างานแล้วแต่ทว่านั่งทำงานได้ไม่นานก็มีพนักงานส่งดอกไม้มาให้ สร้างความแปลกใจให้กับคนรับไม่น้อย ผิดกลับเพื่อนร่วมงานที่พากันวี้ดว้ายยกใหญ่เพราะคิดว่าคนที่ส่งดอกไม้มานั้นคือผู้บริหารหนุ่ม

“ดอกไม้จากใครกัน” หลังจากรับดอกไม้ช่อโตมาแล้วก็รีบพลิกหานามบัตร เพราะเธอมั่นใจว่าไม่ใช่ดอกไม้จากพี่สิริแต่ก็มีบนการ์ดมีแค่คำอวยพรสั้นๆ ขอให้มีความสุขกับงานหมั้น

'ใครกันนะที่ส่งดอกไม้มา หรือจะเป็นเอยส่งมาให้ แต่ไม่น่าจะใช่' คนได้รับดอกไม้มาแบบงงๆ หน้านิ่วคิ้วขมวด

“นิด!” เสียงขานเรียกคุ้นหูนั้นทำให้เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อย ส่วนดอกไม้ช่อโตจะเก็บซ่อนก็ไม่ทันสิริทำหน้าไม่พอใจทันทีเมื่อเห็นดอกไม้ช่อโตบนโต๊ะทำงานของว่าที่คู่หมั้น

“ดอกไม้ใคร” สิริเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดจะไม่พอใจ ส่งผลให้ผู้ร่วมงานใกล้เคียงหูพึ่งในทันที

“นิดก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะพี่สิริ” นิธาราเอ่ยตอบตามความจริง เพราะเธอนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าใครเป็นเจ้าของช่อดอกไม้ช่อนี้กันแน่

“ไม่รู้! แล้วนิดรับดอกไม้มาทำไม เอาไปทิ้งเดี๋ยวนี้นิด พี่ไม่ชอบให้นิดรับดอกไม้จากใคร” สิริเอื้อมมือไปหยิบดอกไม้ช่อโตมาไว้ในมือแล้วมองหาถังขยะ เมื่อเจอก็เดินเร็วๆ เอาดอกไม้ช่อโตไปทิ้งทันทีทามกลางสายตาหลายคู่ที่มองด้วยความสนใจระคนแปลกใจ

“พี่สิริ พี่ทำเกินไปหรือเปล่าค่ะ เขาก็แค่ส่งมาแสดงความยินดีกับนิดเท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องเอาไปทิ้ง พี่ทำแบบนี้นิดไม่ชอบ” นิธาราเอ่ยถามเสียงแข็ง หลังจากห้ามไม่ให้ว่าที่คู่หมั้นนำดอกไม้ไปทิ้งไม่ได้แม้ว่าเธอจะไม่ได้ยินดียินร้ายกับการได้ช่อดอกไม้ก็ตามที แต่พี่สิริก็ไม่ควรนำไปทิ้งแบบนั้น

“มันเกินไปตรงไหนล่ะนิด ในเมื่อพี่บอกว่าพี่ไม่ชอบให้นิดรับดอกไม้จากใคร” สิริโต้กลับเสียงห้าวห้วน อารมณ์หึงกรุ่นอยู่ในใจ โดยไม่คิดแค่สายตาเหล่าพนักงานหลายสิบคน ที่แม้จะทำทีเป็นก้มหน้าก้มตาทำงานแต่หูกับคอยฟังคำสนทนาของผู้บริหารหนุ่มกับว่าที่คู่หมั้นอย่างตั้งอกตั้งใจเพื่อจะได้มีเรื่องเม้ากันในช่วงพักเที่ยง

“แต่นิดไม่ชอบที่พี่เอาแต่ใจตัวเองแบบนี้นะคะ แล้วการที่นิดจะรับอะไรจากใครนิดก็ไม่จำเป็นต้องขอความเห็นชอบจากพี่เหมือนกัน เพราะพี่สิริไม่ใช้เจ้าของชีวิตของนิด” ว่าที่คู่หมั้นสาวโต้กลับเสียงห้วนไม่แพ้กัน

“มากไปแล้วนะนิด นิดอย่าลืมว่าครอบครัวของพี่ให้อะไรนิดไปบ้าง แล้วอย่าได้พูดคำนี้ออกมาอีก พี่ไม่ชอบ!” สิริเริ่มทวงบุญคุณ ขณะที่นิธาราก็ได้ทำเพียงแค่เงียบเพราะเธอลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่กันตามลำพังกับพี่สิริ

“พี่มีธุระอะไรกับนิดหรือเปล่าค่ะ ถ้าไม่มี นิดขอตัวทำงานก่อนนะคะ” ว่าที่คู่หมั้นสาวตัดบทด้วยการก้มหน้าทำงาน

“ไม่มี!” สิริกระแทกเสียงตอบแล้วเดินกลับไปยังห้องทำงาน จากนั้นเหล่าพนักงานก็เริ่มจับกลุ่มคุยกันทั้งที่คนที่อยู่ในหัวข้อสนทนายังคงนั่งทำงานอยู่ แต่นิธาราก็ทำทีไม่สนใจก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป สักพักกมลวรรณก็เดินมาหา หลังได้เห็นสีหน้าของเจ้านายหนุ่ม แล้วก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไปคุณสิริก็สั่งให้พิณแก้วเข้าไปพบในห้องทำงานอีกด้วย ส่วนเธอก็รีบเดินมาพบนิธารา แม้ใจอยากจะแอบดูแอบฟังเจ้านายหนุ่มกับพิณแก้วอยู่หรอก

“นิด”

“พี่มล” นิธาราละมือจากงานเงยหน้าขึ้นมองเลขาของว่าที่คู่หมั้นหนุ่มด้วยความสงสัย

“ทะเลาะกับคุณสิริเหรอ เมื่อครู่พี่เห็นคุณสิริทำหน้าตาราวกับไปโกรธใครมางั้นแหละ” กมลวรรณเอ่ยถามอย่างไม่อ้อมคอม

“ก็...ไม่เชิงหรอกค่ะพี่มล แต่พี่มลอย่าไปใส่ใจเลยเพราะช่วงนี้นิดกับพี่สิริทะเลาะกันเกือบทุกวัน นิดเริ่มจะชินแล้วล่ะพี่มล” นิธาราบอกแบบไม่ปิดบังเมื่อเธอเองก็เหนื่อยแล้วเหมือนกันที่จะต้องทนเก็บความรู้สึกอึดอัดเอาไว้คนเดียว พอได้ระบายบ้างก็รู้สึกดี

“ทะเลาะกันทุกวันเลยเหรอนิด พี่ไม่อยากจะเชื่อเลย” กมลวรรณยกมือทาบอก พลางคิดช่างใจอยู่ว่าจะบอกเรื่องนั้นดีหรือไม่เพราะเวลานี้ตนเองก็อึดอัดเช่นกัน

“เชื่อเถอะพี่มล”

“นิด...” กมลวรรณหยุดพูดแล้วก็มองซ้ายมองขวาจนแน่ใจว่าบรรดาพนักงานคนอื่นๆ สนใจการทำงานแต่ล่ะหน้าที่ของตัวเองไปแล้วจึงหันมาหานิธาราอีกครั้งที่อีกฝ่ายกำลังรอฟัง ทว่ากมลวรรณกลับอึกอัก

“พี่มลมีอะไรจะบอกนิดหรือเปล่า ถ้ามีก็บอกได้เลยค่ะ”

“คือ...นิดอย่าหาว่าพี่ถามละลาบละล้วงอะไรเลยนะ คือพี่จะถามว่าช่วงนี้คุณสิริมีท่าทีแปลกๆ กับนิดบ้างไหม อย่างเช่นนัดแล้วไม่มาตามนัด ยกเลิกนัด ไม่ไปรับไม่ไปส่ง อะไรประมาณนี้นะ” กมลวรรณกระซิบถาม เพราะยังไม่ค่อยวางใจบรรดาพนักงานคนอื่นที่เห็นตั้งใจทำงานกันจริงจังเสียเหลือเกิน แต่เธอก็ว่าแต่ละคนคงกำลังรอฟังอยู่ใจจดใจจ่อเชียวล่ะ

“บ่อยค่ะพี่มล ว่าแต่พี่ไปเห็นหรือไปรู้อะไรมาเหรอค่ะถึงได้ถามนิดแบบนี้” นิธาราถามกลับหวนคิดภาพแอบถ่ายเหล่านั้นไม่ได้ว่าคนที่ส่งมาให้เธออาจจะเป็นพี่มล

“ไม่ได้เห็นอะไรหรอกนิด พี่ก็แค่ถามดูเฉยๆ พอดีพี่ไปได้ยินพวกพนักงานเม้ากันนะว่าช่วงนี้คุณสิริไม่ค่อยไปรับไปส่งนิดแล้วพอมาวันนี้พี่เห็นสีหน้าคุณสิริไม่ค่อยดีนัก ทั้งที่ก่อนจะมาหานิดคุณสิริยังดีๆ อยู่เลย พี่ก็เลยสงสัยแค่นั้นแหละ นิดไม่ต้องเก็บคำถามไร้สาระของพี่ไปคิดมากนะ”

สุดท้ายแล้วกมลวรรณก็ไม่กล้าบอกเพราะกลัวจะตกงานแล้วก็เธอก็ไม่เคยเห็นกับตาด้วยว่าสองคนนั้นเกินเลยกันไปถึงไหนแล้ว นอกจากเห็นส่งยิ้มและทักทายกันราวกับคู่รักทุกเช้าเลยก็ว่าได้ แล้วเวลาที่เธอไม่ได้นั่งทำงานอยู่โต๊ะ พิณแก้วก็มักจะหายเข้าไปในห้องทำงานของคุณสิริแทบทุกครั้ง

 “พี่สิริงานยุ่งนิดเลยไม่อยากรบกวน” ตอบไปแล้วเธอก็อดสงสัยอยู่เหมือนกันเพราะช่วงสามสัปดาห์มานี่พี่สิริโทรมายกเลิกนัดกับเธอตลอด ทั้งที่เป็นคนบอกนัดเธอเอง ทว่าเธอไม่ได้คิดน้อยใจอะไรแต่สิ่งที่เธอไม่พอใจอยู่ตอนนี้ก็พี่สิริวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของเธอมากเกินไป อย่างเช่นวันนี้ที่สิรินำดอกไม้ของเธอไปทิ้งเพียงเพราะไม่ชอบ

“งั้นเหรอ แต่เดี๋ยวพี่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะว่าแต่นิดมีเอกสารอะไรจะฝากไปให้คุณสิริหรือเปล่าจ๊ะ”

“พี่มลไปออกห้องน้ำเถอะค่ะ ส่วนเอกสารพวกนี้นิดจะเอาไปให้พี่สิริเอง” นิธาราบอกยิ้มๆ แต่ใจก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเพราะอะไรพี่มลถึงได้ถามเธอแบบนี้กันแน่

“จ๊ะ งั้นพี่ไปห้องน้ำก่อนนะ” กมลวรรณบอกกล่าวจบแล้วก็เดินไปเข้าห้องน้ำโดยที่ทั้งสองไม่ได้รู้เลยว่าคนที่อยู่ในหัวข้อสนทนาเมื่อครู่นี้กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงผู้ช่วยเลขาคนสวยอยู่ภายในห้องทำงาน

******

“พอแล้วค่ะคุณสิริ พิณต้องรีบออกไปทำงานนะคะ” เสียงหวานสั่นดังต่อเนื่องทั้งที่ตอนนี้ร่างกายของเธอก็ร้อนผ่าวไปหมดแล้วเพราะสัมผัสเร่าร้อนของเจ้านายหนุ่ม

“ไม่ต้องรีบยอดรัก คุณก็รู้ว่าตอนนี้ผมกำลังต้องการคุณมาก” สิริกระซิบเสียงแหบพร่าชิดซอกคอหอม สองมือก็ไม่ได้อยู่นิ่งเพราะตอนนี้กำลังฟอนเฟ้นสองปทุมถันของผู้ช่วยเลขาอย่างเมามัน สิ่งที่เขาอยากทำกับว่าที่คู่หมั้นสาวมากที่สุดแต่เจ้าตัวกลับบ่ายเบี่ยงตลอด

“ตอนนี้ไม่ได้นะคะคุณสิริ เดี๋ยวพี่มลจะสงสัยเอาถ้าพิณหายเข้ามาในห้องของคุณนานๆ” พิณแก้วพยายามบอกเหตุผลหากแต่ใจจริงแล้วเธอไม่ได้อยากออกไปเลยสักนิด 

“แต่ผมต้องการคุณ ตอนนี้เลยด้วย” สิริเอาแต่ใจพร้อมกับเร่งปลดเสื้อผ้าของผู้ช่วยออกอย่างเร่งรีบ ส่วนพิณแก้วก็พยายามรั้งเสื้อผ้าบนกายของตนเอาไว้แต่ก็ไม่เป็นสำเร็จ เพราะความเอาแต่ใจของเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำจากแรงพิศวาสเข้าเล่นงาน จนไม่อาจทนเก็บกดความต้องการเอาไว้ได้อีก

“คุณสิริ ไม่นะคะ...ไม่” สองมือเล็กรีบตะครุบมือใหญ่เอาไว้เมื่อเขากำลังหันไปถลกกระโปรงของเธอขึ้นทั้งที่ตอนนี้ร่างกายของเธอก็พร้อมสำหรับเขาแล้ว

“แต่ผมไม่ไหวแล้ว ขอผมก่อนนะ ไม่เกินสิบนาทีหรอก นะยอดรัก” เสียงแหบพร่าเว้าวอน ก่อนจะเร่งปลดพันธนาการปล่อยความแข็งกร้าวแสนปวดหนึบออกมา

พิณแก้วหน้าแดงแปร๊ด ปากบอกไม่ยอมทว่าร่างกายของเธอตอนนี้พ่ายแพ้ต่อเสน่หาของเจ้านายหนุ่มไปแล้ว แล้วต่อให้ใครเข้ามาเห็นเธอก็ไม่สนแล้วเช่นกัน เมื่อลึกๆ แล้วเธอก็ต้องการสัมผัสเร่าร้อนจากเจ้านายหนุ่ม

“คุณนั่งบนโต๊ะทำงานนะ” สิริจัดแจงท่วงท่าได้แล้วก็เร่งเดินหน้าปลดปล่อยความต้องการที่แสนอัดแน่นของตน

เสียงคำรามราวกับคนได้รับบาดเจ็บสาหัสสลับกับเสียงครางราวขาดใจของสองหนุ่มสาวภายในห้องทำงานที่กำลังเริงรักกันอย่างถึงพริกถึงขิงอยู่นั่น ส่งผลให้คนที่กำลังนำเอกสารมาให้ถึงกับยืนตะลึง ก่อนที่เจ้าตัวจะพยายามบังคับแข็งขาให้ก้าวถอยห่างออกมาจากภาพตรงหน้า

******

 “อ้าวนิด! ทำไมเอาเอกสารไปให้คุณสิริเร็วจัง หรือว่าพี่ไปห้องน้ำนานกันล่ะนี่” กมลวรรณเอ่ยทักเมื่อเห็นเพื่อนก้มหน้าก้มตาเดินก่อนจะเหลือบไปเห็นเอกสารในมือของอีกฝ่าย แล้วก็เริ่มสงสัยว่าอีกฝ่ายทำไมไม่เอาเอกสารไปให้คุณสิริ หรือว่า... กมลวรรณหยุดความคิดบางอย่างเอาไว้แค่นั้น แต่ใจก็ภาวนาขออย่าให้ว่าที่คู่หมั้นของเจ้านายหนุ่มไปเห็นภาพอะไรมาเลย

“ยะ...ยังไม่ได้เอาไปให้เลยพี่มล พอดีนิด...นิดลืมเอกสารอีกชุดหนึ่งเลยว่าจะกลับไปเอาก่อน” นิธาราเอ่ยตอบเสียงตะกุกตะกัก ภาพเริงรักของว่าที่คู่หมั่นหนุ่มกับผู้ช่วยเลขายังคงตามมาหลอกหลอนอยู่ในหัว

ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวเมื่อเธอจะไม่อยู่ให้พี่สิริทำแบบนี้กับเธออีกต่อไป

“เหรอจ๊ะ ว่าแต่นิดไม่สบายหรือเปล่าจ๊ะหน้าซีดเชียว แต่พี่ว่านิดไปพักก่อนดีไหมส่วนเอกสารก็เอามาฝากพี่ก็ได้ เดี๋ยวพี่เอาไปให้คุณสิริเอง” กมลวรรณเดินเข้ามาใกล้แล้วใช้มืออังหน้าผากเพื่อนแต่ก็ไม่ร้อนเธอจึงได้แต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เพราะเป็นห่วงที่อีกไม่กี่วันก็ใกล้งานหมั้นแล้ว แต่นิธาราก็ไม่หยุดงานเสียที

“ได้พักสักแป๊บก็ดีเหมือนกัน พี่มล” บอกเสียงแผ่วเบา

กมลวรรณพาคนหน้าซีดไปนั่งพักที่มุมพักผ่อนของพนักงานที่ตอนนี้ไม่มีใครใช้ จากนั้นเธอก็เดินไปชงโกโก้ร้อนๆ มาให้ ไม่นานโกโก้กลิ่นหอมละมุนก็ถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้า

“นิดนี่แย่จังเลยนะคะให้คนท้องมาดูแล”

“ไม่แย่หรอกนิดเพราะพี่เต็มใจดูแลนิด แต่เมื่อครู่นิดไปถึงหน้าห้องทำงานคุณสิริหรือยังล่ะ แล้วเห็นพิณแก้วนั่งทำงานอยู่หรือเปล่า พอดีว่าก่อนหน้าที่พี่จะมาหานิด คุณสิริเรียกเข้าไปพบ ไม่รู้ว่าออกมาหรือยัง เพราะช่วงนี้แม่พิณแก้วชอบหายเข้าไป...อุ้ย! พี่นี่พูดบ้าอะไรก็ไม่รู้นิดอย่าไปสนใจเลยนะ” กมลวรรณหยุดพูดก่อนที่จะพลั้งปากบอกความลับของสองหนุ่มสาวออกไปได้ทัน

“พี่มล” ขาดคำก็จ้องหน้าเพื่อนร่วมงานที่สนิทที่สุด

“อะ...อะไรเหรอนิด เรียกพี่ทำไม” เมื่อถูกจ้องมากๆ เข้ากมลวรรณก็เริ่มวางตัวไม่ถูกก่อนจะพยายามเมินหน้าหลบสายตาของเพื่อนรุ่นน้อง

“พี่มลรู้เห็นอะไรมาก็บอกนิดมาเถอะค่ะ นิดไม่อยากเป็นคนโง่ในสายตาของใครๆ” แม้ว่าในอดีตเธอจะเคยโง่มาก่อนแล้วก็ตาม

เธอโง่...เพราะคำว่ารักคำเดียวทำให้เธอยอมผู้ชายปากหวานคนนั้นไปเสียหมด แต่เมื่อเขาได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วก็ถีบหัวส่ง ทำราวกับเธอไม่มีหัวใจ

“พี่ไม่เคยเห็นอะไรเลยนะนิด” กมลวรรณตอบกลับอย่างเร็วโดยไม่เสียเวลาคิด ยิ่งสร้างความสงสัยให้กับคนถาม

 นิธารามองเพื่อนรุ่นพี่อย่างคาดคั้น เพราะเธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครเป็นเจ้าของภาพแอบถ่ายพวกนั้นกันแน่

“นิดเลิกมองพี่เถอะ”

“พี่ไม่เห็นแต่พี่รู้ใช่ไหม พี่มล” นิธาราคาดคั้น เธอยอมรับว่าโกรธมากที่พี่สิริทำแบบนั้นแต่ความโกรธที่มีไม่ได้เกิดจากความหึงหวง แต่เธอโกรธเพราะกำลังถูกสองคนนั้นทำเหมือนกับว่าเธอไร้ตัวตน หากรักชอบกันจริงทำไมพี่สิริถึงไม่มาพูดกับเธอตรงๆ ที่เธอก็พร้อมจะหลีกทางให้คนทั้งสองด้วยความเต็มใจอยู่แล้ว ในเมื่อเธอไม่เคยรักพี่สิริแต่ที่ต้องหมั้นกันก็เพราะเธอไม่อาจขัดคุณหญิงฤทัยรัตน์ได้

“โธ่นิดอย่ามาคาดคั้นพี่แบบนี้สิ พี่...พี่...” กมลวรรณอึกอัก ใจก็อยากบอกแต่ก็กลัวจะตกงานอยู่เหมือนกันเพราะงานสมัยนี้ไม่ใช่จะหาได้ง่ายๆ แล้วยิ่งเธอกำลังจะมีลูกอยู่ด้วย ทำให้เธอต้องคิดให้มาก ที่สำคัญเธอก็ไม่เคยเห็นกับตาสักครั้งว่าคุณสิริกับพิณแก้วเกินเลยกันไปมากกว่าการนัดพบเจอกันข้างนอก

“พี่มล บอกนิดมาเถอะค่ะ” นิธาราทำหน้าขอร้อง

“คือพี่...”

“นิดขอร้องนะคะพี่มล ช่วยบอกนิดทีถ้าพี่รู้อะไรมา”

“พี่...พี่ลำบากใจ แล้วก็กลัวจริงๆ นะนิดแล้วหากพี่บอกนิดไป อนาคตพี่จะเป็นยังไงล่ะ บอกตรงๆ เลยว่าพี่กลัวตกงานมาก” กมลวรรณเริ่มเครียด คิดชั่งใจอยู่ว่าจะบอกหรือไม่บอกดี

“นิดสัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่เดือดร้อนแน่นอนค่ะ” เมื่อเห็นความลำบากใจบนหน้าของอีกฝ่ายเธอจึงบอกให้มั่นใจว่าจะไม่ทำให้เดือดร้อน ส่วนกมลวรรณใจก็เริ่มเอนเอียงมาที่ให้บอกเรื่องที่รู้ไปซะ เพื่อให้เพื่อนรุ่นน้องไม่ต้องถูกหลอก


e-book โหลดได้แล้วค่ะ 

ทวงรักสิเน่หาเถื่อน
หงสรถ
www.mebmarket.com
ความน่ารักและอ่อนหวานของสาวไทยอย่าง นิธารา วรรณโชติ ไปถูกตาต้องใจ คลินท์ คาร์เตอร์ ทายาทมหาเศรษฐีเข้าอย่างจัง แม้รอบกายของเขาจะมีสาวสวยรายล้อมรอบ แต่เ...



        แสดง 7 - 7
วันที่โพสต์ :  26 พ.ค. 2560 09:38    วันที่อัพเดท :   1 ก.ย. 2560 11:11    › จำนวนผู้เข้าชม 13240 คน
   › คะแนนโหวต 576 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :